Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 listopada 2022 r. W. S., A. P.,
A. B. i I. Ł. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta m.st. Warszawy prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11.01.2018 r., sygn. akt. I SAB/Wa 584/17, w którym to Sąd zobowiązał Prezydenta m.st. Warszawy do rozpoznania wniosku skarżących z dnia 18.07.2018 r. w sprawie o ustalenie odszkodowania za przejętą nieruchomość położoną w W., przy ul. [...], oznaczoną nr hip. [...] - w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia organowi akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem.
Skarżące wniosły o wymierzenie Prezydentowi m.st. Warszawy grzywny do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów, o przyznanie od organu na rzecz skarżących sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że 9.08.2022 r. i 29.09.2022 r. Prezydent został wezwany do wykonania pkt 1 prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11.01.2018 r., sygn. akt: I SAB/Wa 584/17. Organ tego wyroku nie wykonał, pomimo trzech wyroków tut. Sądu z dnia 22.01.2018 r. sygn. I SA/Wa 1660/18, 30.07.2020 r., sygn. I SA/Wa 61/20, 2.02.2022 r. sygn. I SA/Wa 1946/21, wymierzających grzywny odpowiednio w kwotach 500,00 zł, 2.000,00 zł i 5.000 zł.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że mając na uwadze realizację obowiązku wynikającego z treści art. 7 i art. 77 §1 kodeksu postępowania administracyjnego, tj. wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, pozwalającego na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, kompletowanie akt administracyjnych postępowania zakończono w dniu 10 listopada 2022 r., przygotowując projekty decyzji w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego oraz przyznania odszkodowania za przedmiotową nieruchomość.
W piśmie z dnia 27 marca 2023 r. Prezydent m.st. Warszawy poinformował, że w sprawie niniejszej zostały wydane dwie decyzje: w dniu 24 marca 2023 r. i z dnia 27 marca 2023 r., które załączył.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna.
Przedmiotowa skarga wniesiona została w trybie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.". Przepis ten w § 1 stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę, o której mowa w tym przepisie, stosownie do § 6 art. 154 p.p.s.a., wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2 art. 154). Uwzględniając skargę sąd, w myśl § 7 art. 154 p.p.s.a., może ponadto przyznać od organu na rzecz skarżących sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z 11 stycznia 2018 r. sygn. akt
I SAB/Wa 584/17 uwzględnił skargę na bezczynność Prezydenta i zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Zaznaczyć przy tym należy, że kwestię terminu załatwienia sprawy po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu reguluje art. 286 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi.
Jak wynika z analizy akt sprawy, odpis prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem oraz akta administracyjne doręczone zostały Prezydentowi w dniu 1 kwietnia 2018 r. Termin załatwienia sprawy wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie upłynął zatem w dniu 1 lipca 2018 r. Niekwestionowaną okolicznością jest przy tym, że do dnia wydania niniejszego orzeczenia, mimo uprzedniego wezwania przez skarżące do wykonania powyższego wyroku organ ów zawisłej przed nim sprawy administracyjnej nie rozstrzygnął.
Oznacza to, że od prawie 5 lat pozostaje przy wykonywaniu powyższego wyroku w stanie bezczynności, która w tych okolicznościach przybiera postać kwalifikowaną, a więc rażąco narusza prawo, w tym przede wszystkim narusza w ten sposób przepisy art. 153 p.p.s.a. i art. 286 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a. Nie sposób bowiem usprawiedliwić tak znacznej zwłoki w wykonaniu prawomocnego wyroku skomplikowanym charakterem zawisłej przed nim sprawy administracyjnej, niekompletnością materiału dowodowego, czy ilością analogicznych spraw rozpoznawanych przez organ. Przy czym zauważyć należy, że w wyroku z dnia 22 listopada 2018 r. sygn. akt I SA/Wa 1660/18 Sąd wymierzył Prezydentowi grzywnę w wysokości 500 zł w przedmiocie niewykonania wyroku z dnia 11 stycznia 2018 r., w wyroku z dnia 30 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 61/20 grzywnę w wysokości 2000 zł i w wyroku z dnia 2 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 1946/21 grzywnę w wysokości 5000 zł. To z kolei czyni zasadnym żądanie wymierzenia organowi z tytułu niewykonywania prawomocnego wyroku już czwartej grzywny.
W ocenie Sądu grzywna w wysokości 2000 zł jest adekwatna do okresu zaistniałej zwłoki zważywszy na okoliczność, że ostatnia grzywna została wymierzona organowi prawomocnym wyrokiem z dnia 2 lutego 2022 r. Ponadto w dacie orzekania przez Sąd w sprawie zostały wydane decyzje, co oznacza, że wyrok Sądu został wykonany. Oczywiście fakt wydania decyzji przez organ nie oznacza, że skarga nie jest zasadna, biorąc pod uwagę okres zwłoki w wydaniu decyzji. W tej sytuacji żądanie przyznania od organu na rzecz skarżących sumy pieniężnej, zdaniem Sądu, jest bezzasadne z uwagi na to, że jest to środek represyjno-dyscyplinujący mający za zadanie skłonienie organ do zaniechania dalszego naruszania prawa i rozpoznania sprawy przed nim zawisłej, bez konieczności występowania przez stronę ubiegającą się o odszkodowanie z kolejną przewidzianą w art. 154 p.p.s.a skargą. Ponieważ w niniejszej sprawie postępowanie zostało zakończone przez organ I instancji, niecelowe jest nakładanie dodatkowej sankcji.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 154 § 1 i 7 oraz art. 154 § 2 zd. drugie p.p.s.a. orzekł jak w punktach 1-2 wyroku. Na podstawie art. 154 § 6 w zw. z art.151 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 3 wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego (pkt 4 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a.