Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z [...] września 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] orzekającą o odmowie przyznania W. P., H. P. i P. P. odszkodowania za część nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], hip. nr [...] stanowiący działkę ewidencyjną [...] z obrębu [...].
Jako przyczynę odmowy przyznania odszkodowania organy obydwu instancji wskazały na utratę przez poprzednich właścicieli nieruchomości możliwości faktycznego nią władania przed dniem 5 kwietnia 1958 r., a więc brak spełnienia jednej z przesłanek ustanowionych w art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm., dalej: "u.g.n."), warunkujących jego uzyskanie.
Na decyzję Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: W. P., H. P. i P.P., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego tj. art. 215 ust. 2 powołanej wyżej ustawy poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, jak również przepisów prawa procesowego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Po zapoznaniu się z okolicznościami prawnymi i faktycznymi niniejszej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że zaistniały w niej obiektywne przyczyny, o których mowa w przywołanym wyżej przepisie, uzasadniające zawieszenia postępowania sądowego. Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że jedyną przyczyną odmowy przyznania skarżącym odszkodowania za grunt utraconej przez ich poprzedników prawnych nieruchomości [...], była utrata możliwości faktycznego władania nieruchomością przed dniem 5 kwietnia 1958 r., a więc niespełnienie jednej z dwóch przesłanek ustanowionych w art. 215 ust. 2 u.g.n., od których zaistnienia uwarunkowano możliwość uzyskania przewidzianego w tym przepisie odszkodowania. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że przed Trybunałem Konstytucyjnym zainicjowane zostało pytaniem prawnym tut. Sądu postępowanie w przedmiocie zbadania czy art. 215 ust. 2 powołanej ustawy w zakresie, w jakim uzależnia prawo do odszkodowania od pozbawienia poprzedniego właściciela nieruchomości bądź jego następców prawnych faktycznej możliwości władania nieruchomością po dniu 5 kwietnia 1958 r., jest zgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 i z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Sprawa zainicjowana tym pytaniem prawnym zarejestrowana została w Trybunale pod sygnaturą P 6/13 i do chwili obecnej nie została rozstrzygnięta.
Mając zatem na względzie, że stanowiący materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji art. 215 ust. 2 u.g.n. w ww. zakresie, poddany został ocenie Trybunału Konstytucyjnego pod kątem jego zgodności z przywołanymi w pytaniu prawnym Sądu wzorcami konstytucyjnymi, to wydane w tym przedmiocie orzeczenie Trybunału będzie niewątpliwie rzutować na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Zaistniała więc okoliczność, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uzasadniająca zawieszenie postępowania sądowego. Zasadność jego zawieszenia w takim wypadku potwierdza także stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniach z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 1648/12 oraz z dnia 15 maja 2013 r. sygn. akt I OSK 2180/11 (dostępne w internetowej bazie orzeczeń).
Z tych względów do dania wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia w sprawie P 6/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postanowił z urzędu zawiesić prowadzone przed nim postępowanie.