Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 331/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości. Z dniem 30 sierpnia 2007 r. wyrok ten stał się prawomocny.
W dniu 26 listopada 2007 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło pismo B. G., w którym zawarł on wniosek "o spowodowanie wyznaczenia innego pełnomocnika tym razem radcy prawnego" w celu sporządzenia skargi kasacyjnej od zapadłego orzeczenia sądowego. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 7 stycznia 2008 r. wniosek ten został oddalony. W ustawowym terminie skarżący prawidłowo wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza z dnia 7 stycznia 2008 r. W jego uzasadnieniu wnioskodawca stwierdził, że jego wniosek z dnia 26 listopada 2007 r. nie jest kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, lecz wnioskiem o wyznaczenie przez sąd innego adwokata na podstawie prawomocnego postanowienia sądu z dnia 11 lipca 2007 r.
Z analizy akt sprawy wynika, że w zakończonym prawomocnym wyrokiem z dnia 15 czerwca 2007 r. postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dwukrotnie rozpatrywał już wnioski B. G. zgłoszone w przedmiocie przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 27 marca 2007 r. przyznał wnioskodawcy prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, natomiast postanowieniem z dnia 11 lipca 2007 r. przyznał wnioskodawcy również prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie kluczowe znaczenie mają przepisy art. 243 § 1 zd. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z tego przepisu wynika więc, że nie może być przyznane prawo pomocy w przypadku, gdy postępowanie w sprawie, jak ma to miejsce w rozpatrywanej sytuacji, zostało już zakończone prawomocnym orzeczeniem Sądu. W niniejszej sprawie nie ma najmniejszych wątpliwości, a potwierdza to zarówno treść pisma skarżącego z dnia 4 grudnia 2007 r., jak i treść załączonego do niego formularza "Wniosku o przyznanie prawa pomocy", że skarżący pismem z dnia 26 listopada 2007 r. wystąpił o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w celu sporządzenia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Tak więc obecne twierdzenia skarżącego, że wnosił jedynie o wyznaczenie innego adwokata nie znajdują potwierdzenia w złożonych przez skarżącego dokumentach.
Ponadto Sąd nie byłby władny w żadnej sytuacji zmienić skarżącemu osoby będącej jego profesjonalnym pełnomocnikiem z urzędu. Właściwość Sądu ogranicza się jedynie do przyznania (bądź odmowy przyznania) wnioskowanego prawa pomocy. W razie zaś przyznania stronie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie zawodowego pełnomocnika przewodniczący wydziału ma obowiązek niezwłocznego przekazania postanowienia właściwemu organowi samorządu zawodowego (okręgowej radzie adwokackiej, radzie okręgowej izby radców prawnych, Krajowej Radzie Doradców Podatkowych lub Krajowej Radzie Rzeczników Patentowych) wraz z informacją o miejscu zamieszkania (adresie do doręczeń) lub siedzibie strony w celu wyznaczenia tego pełnomocnika (§ 35 ust. 2 regulaminu wewnętrznego urzędowania WSA). Tak więc wszystkie kwestie dotyczące wyznaczenia (bądź zmiany) zawodowego pełnomocnika z urzędu są rozpatrywane przez właściwy samorząd zawodowy a nie przez Sąd.
W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.