Uzasadnienie
W następstwie postanowienia wydanego przez referendarza sądowego z dnia 14 stycznia 2013 r., (k- 82) radca prawny A. W. została wyznaczona pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego A. M..
Skutkiem powyższego wyznaczona pełnomocnik skierowała do Sądu wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (k – 95 i 138).
Podstawą rozpatrzenia wniosku jest art. 250 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) stanowiący, iż wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c powołanego rozporządzenia stawki minimalne za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1. W myśl zaś § 2 ust. 3 tego rozporządzenia opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Skoro jak wynika z akt sprawy wyznaczony pełnomocnik reprezentował skarżącego na etapie postępowania kasacyjnego i podejmował w związku z tym czynności jak również uczestniczył w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym należało stwierdzić, że należne jest mu wynagrodzenie w kwocie 120 zł (§ 14 ust 2 pkt 2 lit. c cytowanego rozporządzenia) powiększonej o podatek VAT.
Z uwagi na to, że wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej spełnia przesłanki formalne, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.