Uzasadnienie
M. K. i W. P. pismem z dnia [...] lutego 2016 r. wnieśli skargę na niewykonanie przez Prezydenta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 262/15 wnosząc o wymierzenie grzywny w maksymalnej wysokości przewidzianej w przepisie art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz.718 t.j.) powoływanej dalej jako: "P.p.s.a".
Wyrokiem z dnia 3 lipca 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 262/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...] przy ulicy [...],[...],[...],[...] ozn. jako "[...]" dz. [...],[...],[...] i [...], w terminie trzech miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Akta administracyjne wraz z odpisem prawomocnego wyroku zostały zwrócone w dniu [...] października 2015 r. (data prezentaty wpływu do Prezydenta [...]).
Pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. skarżący wezwali Prezydenta [...] do wykonania powyższego wyroku.
W odpowiedzi na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie wskazując, że do uzyskania kompletu dokumentacji niezbędnej do wydania decyzji merytorycznej rozstrzygającej wniosek o przyznanie odszkodowania za ww. nieruchomość, pozostaje wykonanie operatu szacunkowego określającego wartość przedmiotowej nieruchomości. Dodał, że przed wydaniem decyzji konieczne jest także zabezpieczenie środków pieniężnych na jej realizację. Z tego względu, nie było możliwe wydanie decyzji we wcześniejszym terminie określonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lipca 2015 r. Organ zaznaczył, że pismem z dnia [...] lutego 2016 r. strony zostały poinformowane o aktualnym stanie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, strona po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę, o której mowa w tym przepisie, stosownie do § 6 art. 154 P.p.s.a., wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów.
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lipca 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 262/15 zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...], przy ul. [...],[...],[...], ozn. jako "[...]" dz. [...],[...],[...] i [...] – w terminie trzech miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem.
Bezsporne jest, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do organu w dniu [...] października 2015 r.,(data stempla wpływu do organu), a tym samym termin zakończenia postępowania wyznaczony ww. wyrokiem upłynął dnia [...] stycznia 2016 r. Niekwestionowaną okolicznością jest również to, że do dnia wydania niniejszego orzeczenia, mimo uprzedniego wezwania organu przez pełnomocnika skarżących do wykonania wyroku, Prezydent [...] nie rozstrzygnął sprawy objętej ww. wnioskiem.
Skoro zatem Prezydent [...] w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu z dnia 3 lipca 2015 r. sprawy nie załatwił - a wyrok ten zobowiązywał organ nie tylko do jej rozstrzygnięcia, ale także do dokonania tego w określonym terminie - to wniosek o wymierzenie grzywny jest niewątpliwie w pełni uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że niewykonywanie wyroków sądów - niezależnie od tego czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania.
Zważywszy na fakt, że organ nie wykonał wyroku Sądu, w realiach niniejszej sprawy Sąd uznał, iż wystarczająco represyjną, jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości [...] złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Wysokość orzeczonej grzywny jest także adekwatna z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego wyrokiem. W dacie wnoszenia skargi termin ten przekroczony został o dwa miesiące, a aktualnie zwłoka wynosi sześć miesięcy. Z tego względu, Sąd nie uwzględnił wniosku skarżących o orzeczenie jej w maksymalnej przewidzianej prawem wysokości.
Jednocześnie Sąd dokonał oceny charakteru naruszenia prawa z uwagi na treść art. 154 § 2 P.p.s.a. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie bezczynność organu w wykonaniu wyroku, chociaż naganna, to nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Przekroczenie terminu w załatwieniu sprawy przez organ nie jest znaczne. Organ musi pozyskać szereg dokumentów, w tym w znacznej części archiwalnych, co wymaga zwrócenia się do różnych instytucji i organów, co ze swej istoty jest czasochłonne.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1, § 2 zd. 2, § 6 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800). Na powyższe koszty składają się wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 480 zł oraz wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 200 zł.