Uzasadnienie
M.P., J.P., L.S. pismem z dnia 1 lipca 2016 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 października 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 349/14.
Wyrokiem tym Sąd zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku H.P., L.S. i S.K. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...], ul. [...] (dawna ul. [...]), nr rej. hipotetycznego [...], w terminie 2 miesięcy od daty zwrotu akt do organu wraz z wyrokiem (pkt 1 wyroku) oraz stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 wyroku).
Skarżący w złożonej skardze wnieśli o wymierzenie organowi grzywny, z tytułu niewykonania wyroku.
W uzasadnieniu skargi wskazali, że wyrokiem z dnia 31 października 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 349/14 Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku o odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość, w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem.
Pomimo upływu wyznaczonego przez Sąd terminu organ nie podjął stosownych czynności w celu zakończenia niniejszej sprawy.
Z tego względu, pismem z dnia 8 maja 2015 r. wezwali Prezydenta [...] do wykonania wyroku, w terminie 7 dni, od dnia otrzymania wezwania. Z powodu dalszej bezczynności organu, wnieśli skargę w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta [...] wyroku z dnia 31 października 2014 r. sygn. akt I SAB/Wa 349/14, wnosząc o ukaranie organu grzywną. Skarżący podnieśli, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 1403/15 wymierzył organowi grzywnę w wysokości 1.500 zł.
Pismem z dnia 25 maja 2016 r. skarżący po raz kolejny wezwali Prezydenta [...] do wykonania prawomocnego wyroku Sądu z dnia 31 października 2014 r.
Pomimo upływu wyznaczonego przez Sąd terminu Prezydent [...] nadal nie wykonał wyroku Sądu z dnia 31 października 2014r., tj. nie rozpoznał wniosku o odszkodowanie.
Odpowiadając na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że postępowanie administracyjne o przyznanie odszkodowania za ww. nieruchomość jest prowadzone z wniosku spadkobierców dawnych właścicieli, zgodnie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Wskazał, że w postępowaniu o odszkodowanie konieczne jest ustalenie kiedy przedmiotowa nieruchomość została przejęta pod inwestycje i czy spełnia przesłanki wynikające z przepisu art. 215 ust. 2 ww. ustawy. Zaznaczył, że po zgromadzeniu całości wymaganej dokumentacji i sprawdzeniu czy w sprawie nie występują okoliczności uniemożliwiające wydanie decyzji, będą podjęte czynności ustalające, czy istnieją środki na pokrycie odszkodowań.
W dniu 5 maja 2017 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęło pismo z dnia 4 maja 2017 r. S.K. i T. R. z wnioskiem o przystąpienie do niniejszego postępowania. Z treści pisma wynika, że wnioskujący wiedzieli o terminie rozprawy wyznaczonym na dzień 11 maja 2017 r. Sąd dopuścił do udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze uczestników postępowania S. K. i T.R.. Jak wynika z akt administracyjnych osoby te są stronami postępowania w sprawie o odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Przedmiotowa skarga została wniesiona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 t.j.), powoływanej dalej jako P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Z powołanego przepisu wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę (wydanym na podstawie art. 149 P.p.s.a.) i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku.
W rozpoznawanej sprawie obie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione.
Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 31 października 2014 r., sygn. akt
I SAB/Wa 349/14 uwzględnił skargę H.P., L.S. i S. K. i zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W., przy ul. [...], ul. [...] (dawna ul. [...]), nr rej. hipotetycznego [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Odpis prawomocnego wyroku wraz z uzasadnieniem oraz aktami administracyjnymi sprawy został doręczony Prezydentowi [...] w dniu 11 lutego 2015 r., co wynika z akt sądowych sprawy sygn. akt I SAB/Wa 349/14 (data stempla wpływu akt do organu). Oznacza to, że termin załatwienia sprawy wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie upłynął w dniu 11 kwietnia 2015 r.
Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu, jak również dwukrotnego wezwania przez skarżących organu do wykonania prawomocnego wyroku, Prezydent [...] nie rozpoznał wniosku o odszkodowanie i nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie.
Pismem z dnia 7 sierpnia 2015 r. organ poinformował jedynie pełnomocnika skarżących o przyczynach niewykonania wyroku Sądu z dnia 31 października 2014 r. oraz przewidywanym terminie zakończenia postępowania do dnia 30 listopada 2015 r.
Z powodu niewykonania wyroku z dnia 31 października 2014 r., tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 21 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 1403/15 wymierzył Prezydentowi [...] grzywnę w wysokości 1.500 zł.
Pomimo powyższych dwóch orzeczeń Sądu Prezydent [...] nadal nie wydał decyzji.
W sprawie zostały zatem spełnione przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 154 § 1 P.p.s.a. i wymierzenie organowi grzywny. Stosownie natomiast do art. 154 § 6 P.p.s.a. grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Biorąc pod uwagę znaczne przekroczenie wyznaczonego wyrokiem z dnia 31 października 2014 r. terminu na załatwienie sprawy, a także okoliczność, że skarżący po raz kolejny występują z wnioskiem o wymierzenie organowi grzywny ze względu na niewykonanie wyroku, Sąd uznał, że grzywna w wysokości 3.000 zł jest adekwatną sankcją za niewykonanie wyroku. Kwota ta mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., spełniając funkcję represyjno – dyscyplinującą.
Uwzględniono przy tym fakt, że wyrokiem z dnia 21 stycznia 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 1403/15 wymierzono już Prezydentowi grzywnę w wysokości 1.500 zł i grzywna w takiej wysokości nie spełniła swej funkcji. Z tego względu, Sąd wymierzył organowi grzywnę dwukrotnie wyższą niż w poprzednio wydanym wyroku.
Jednocześnie Sąd uznał, że bezczynność organu po wyroku z dnia 31 października 2014 r. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sprawa o przyznanie odszkodowania - pomimo wyroku zobowiązującego organ do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość oraz wyroku wymierzającego grzywnę - nie została przez organ załatwiona, a wyznaczony w wyroku z dnia 31 października 2014 r. termin załatwienia sprawy został znacznie przekroczony.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 154 § 1 i § 2 zd. 2 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. (pkt 3 sentencji). Na powyższe koszty składają się wynagrodzenie pełnomocnika skarżących w kwocie 480 zł oraz wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 200 zł.