Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika Z. D. od decyzji Prezydenta W., nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. orzekającej o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w W. przy ul.[...], oznaczonej jako dawna działka nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m², stanowiącej obecnie część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] o całkowitej powierzchni [...] m², utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu przedstawiono, co następuje:
Decyzją nr [...] z [...] lipca 2005 r. Prezydent W. odmówił zwrotu Z. D. wyżej wymienionej nieruchomości. Rozstrzygnięcie organ uzasadnił stwierdzeniem, iż przedmiotowa nieruchomość została zagospodarowana zgodnie z celem wywłaszczenia, a zatem stosownie do przepisu art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, nie zaistniały przesłanki do jej zwrotu.
Od powyższej decyzji odwołał się pełnomocnik Z. D. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji albo o jej uchylenie w całości i orzeczenie o zwrocie przedmiotowej nieruchomości.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż przedmiotowa nieruchomość została wywłaszczona decyzją Naczelnika [...] z dnia [...] stycznia 1975 r., nr [...] w związku z przeznaczeniem jej, zgodnie z lokalizacją szczegółową nr [...] z dnia [...] maja 1972 r. pod budowę "[...]" dla potrzeb K. Zgodnie z mającym zastosowanie w omawianej sprawie art. 136 ust. 3 ustawy, poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli stosownie do przepisu art. 137 stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu.
W myśl art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że na terenie objętym lokalizacją szczegółową nr [...] z dnia [...] maja 1972 r., w skład którego wchodzi przedmiotowa nieruchomość, prace związane z realizacją celu wywłaszczenia rozpoczęto w 1975 r. Decyzją Naczelnego [...] z dnia [...] lutego 1975 r., nr [...] został zatwierdzony plan realizacyjny - ogólny zagospodarowania terenu inwestycji – [...] - I etap. Decyzją z dnia [...] maja 1975 r. zezwolono na wykonanie robót budowlanych związanych z budową ogrodzenia terenu "[...]". Następnie decyzją z lipca 1979 r., nr [...] Naczelnik [...] zezwolił na wykonanie robót budowlanych związanych z budową stacji trafo oraz zagospodarowaniem placu budowy "[...]". Decyzją Naczelnika [...] nr [...] z dnia [...] października 1982 r. został zatwierdzony plan realizacyjny dla drugiego zadania obiektu [...]. Zgodnie z protokołem z oględzin omawianego terenu przeprowadzonych w dniu 16 czerwca 2004 r., część działki objęta wnioskiem o zwrot stanowi część [...] oraz część placu asfaltowego ([...]).
Przedmiotowa działka stanowi integralną część bardzo dużego i ogrodzonego terenu, tzw. "[...]", służącego do realizacji zadań P. W obrębie tego terenu znajdują się budynki kubaturowe, parking [...], plac [...], stacja trafo wraz z infrastrukturą podziemną, zaopatrującą "[...]" w energię elektryczną oraz drogi dojazdowe i ciągi piesze, a także część terenu służącego do [...] dla [...].
Mając powyższe na uwadze, ze względu na fakt zrealizowania inwestycji "[...]", zaskarżone rozstrzygnięciem Prezydenta W. uznano za prawidłowe.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Z. D.. Zarzucając naruszenie prawa materialnego mające wpływ na treść decyzji, to jest art. 136 i 137 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami polegające na jego niezastosowaniu, pomimo, że po upływie 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel wywłaszczenia nie został zrealizowany oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa poprzez rozstrzygnięcie sprawy bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (w szczególności ustalenia jaka infrastruktura i urządzenia - zabudowania znajdują się na przedmiotowej działce oraz ustalenia treści protokołu [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 1992 r. zmieniającego decyzję lokalizacyjną, która określała pierwotny cel wywłaszczenia) oraz rozstrzygnięcie sprzeczne z przepisami prawa i ze słusznym interesem strony skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji.
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i stwierdził, że w skardze nie wskazano na żadne nowe okoliczności sprawy wpływające na sposób rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej pod względem ich zgodności z prawem za zasadne uznać należało podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych tam przepisów prawa materialnego i procesowego.
Ocena słuszności żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości w świetle przepisów art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzedzona być powinna szczegółowymi ustaleniami dotyczącymi celu wywłaszczenia i jego realizacji. Dokonane przez organ w tej mierze ustalenia nie mogą być uznane za wystarczające.
Prezydent W. odmawiając wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. zwrotu przedmiotowej nieruchomości podniósł, że w planie realizacyjnym zatwierdzonym decyzją z dnia [...] lutego 1975 r. nieruchomość została przeznaczona pod budowę "[...]" i została zagospodarowania zgodnie z przeznaczeniem. Ocena ta nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dokumentacyjnym, także przeprowadzone oględziny nie potwierdziły tej oceny. W dalszej części decyzji organ pierwszej instancji stwierdził natomiast, że pomimo niezrealizowania na nieruchomości zaplanowanych decyzją o lokalizacji nr [...] z dnia [...] maja 1972 r. obiektów jest ona wykorzystywana przez P. na cele [...] co świadczy, że została zagospodarowana zgodnie z celem wywłaszczenia, a zatem stosownie do przepisu art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie zaistniały przesłanki do jej zwrotu. Wojewoda [...] podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, opierając się na materiale dowodowym zgromadzonym przez ten organ, nie wyjaśniając powyższej sprzeczności jaka wystąpiła w uzasadnieniu pierwszoinstancyjnym.
Powyższe stanowisko organów nie mogło być uznane za zgodne z prawem. Zbędność nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu powinna być oceniana na podstawie dokumentów, które stanowiły podstawę do uznania jej niezbędności przy orzekaniu o wywłaszczeniu. Niezbędność przedmiotowej nieruchomości na cel uzasadniający wywłaszczenie ustalono w oparciu o decyzję o lokalizacji szczegółowej nr [...] z dnia [...] maja 1972 r. Rozpatrując wniosek dotyczący zwrotu nieruchomości na podstawie art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami organ winien ustalić przede wszystkim jakie obiekty miały być zrealizowane na nieruchomości objętej wnioskiem zgodnie ze wskazaną decyzją lokalizacyjną w ramach inwestycji "[...]" dla potrzeb [...], czy i kiedy je zrealizowano i ocenić żądanie mając na względzie normatywną definicję pojęcia zbędności nieruchomości na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu zawartą w art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Odmowa zwrotu nieruchomości z tego tylko powodu, że jest ona wykorzystywana przez P. "na cele [...]", pomimo, że jak stwierdzono niezrealizowano na niej obiektów zaplanowanych decyzją o lokalizacji nr [...] z dnia [...] maja 1972 r. narusza wskazane przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami w sposób mający wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 152 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.