Uzasadnienie
M.S. wnioskiem z dnia 3 sierpnia 2009 r. (zawartym w osobiście sporządzonej skardze kasacyjnej) wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w sprawie ze swojej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy materialnej.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pismem z dnia 7 sierpnia 2009 r. M. S. wezwany został do uzupełnienia braków formalnych powyższego wniosku - w terminie siedmiu dni - przez złożenie wniosku na urzędowym formularzu, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do powyższego wezwania dołączony został formularz wniosku (druk PPF). Wezwanie wraz z urzędowym drukiem wniosku i pouczeniem o konsekwencjach niewykonania wezwania doręczone zostało skarżącemu w dniu 27 sierpnia 2009 r. – co potwierdził on własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma (k.40 akt sądowych).
Wobec nieuzupełnienia braków formalnych wniosku w wyznaczonym terminie, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 21 września 2009 r. pozostawił wniosek M. S. bez rozpoznania.
Od ww. zarządzenia referendarza sądowego, w terminie przewidzianym w art. 259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), M. S., wniósł sprzeciw, w którym zakwestionował on fakt otrzymania z Sądu formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 260 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Taka sytuacja miała w miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Na wstępie podnieść należy, iż skuteczne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy w trybie przepisów powołanej wyżej ustawy uwarunkowane jest dokonaniem tej czynności poprzez złożenie tego wniosku na urzędowym druku. Stanowi o tym, art. 252 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór formularza stanowi zaś załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej właśnie formie reguluje zaś art. 257 p.p.s.a. stanowiący, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W przedmiotowej sprawie skarżący wezwany przez Sąd pismem z dnia 7 sierpnia 2009 r. do uzupełnienia - w terminie siedmiu dni - braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez wypełnienie urzędowego formularza wniosku (przesłanego mu przy wspomnianym wezwaniu – doręczonym w dniu 27 sierpnia 2009 r.), do chwili obecnej braków tych nie uzupełnił. Także wnosząc sprzeciw nie przedłożył wypełnionego urzędowego formularza wniosku. Skoro zatem, skarżący nie złożył w wyznaczonym terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy w wymaganej prawem formie, to brak jest podstaw do jego merytorycznego rozpoznania.
Odnosząc się zaś do podniesionego przez M. S. zarzutu, iż nie otrzymał on z sądu druku wniosku, wskazać należy, iż nie znajduje on potwierdzenia w aktach sądowych sprawy. Jak wynika bowiem z treści wezwania Sądu z dnia 7 sierpnia 2009 r. (k.
- 29) oraz adnotacji na zwrotnym potwierdzeniu odbioru powyższego wezwania (k.
- 40) wspomniany formularz został skarżącemu doręczony jako załącznik do wezwania.
Jednocześnie wyjaśnić należy, że pozostawienie przedmiotowego wniosku bez rozpoznania nie wyłącza możliwości złożenia przez skarżącego takiego wniosku we właściwej formie ponownie w późniejszym terminie.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 257 oraz art. 260 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.