Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego swoją decyzją z dnia [...] października 2009 r., [...]. Tym ostatnim orzeczeniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. odmówiło stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] lipca 1960 r., nr [...] orzekającego o odmowie ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul. [...].
Zaskarżone orzeczenie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Prezydium Rady Narodowej w W. orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] lipca 1960 r., [...] odmówiło ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul. [...].
Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...] - po rozpoznaniu wniosku następców prawnych byłego właściciela powyższego gruntu o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia - odmówiło stwierdzenia jego nieważności.
W dniu 6 listopada 2009 r. (data prezentaty) J. Z złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wnosił o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa o jakim mowa w art. 156 § 1pkt 2 oraz pkt 4 kpa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 2023/09 odrzucił tę skargę. Sąd podniósł, że skarga została wniesiona od decyzji organu I instancji – zatem z pominięciem toku instancji, co czyni ją niedopuszczalną, a ponadto została niewłaściwie opłacona, gdyż profesjonalny pełnomocnik skarżącego uiścił tylko połowę stałego wpisu sądowego.
Wnioskiem z dnia 8 lutego 2010 r. J. Z. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2009 r., nr [...] - powołując się na następujące przesłanki wznowienia: art. 145 § 1 pkt 1 kpa, art. 145 § 1 pkt 4 kpa i art. 145 § 1 pkt 6 kpa.
Wnioskodawca wskazał również, że w skardze odrzuconej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 2023/09, podniesione zostały zarzuty dotyczące zaistnienia przesłanek wznowienia postępowania.
Po rozpoznaniu tego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] odmówiło - na podstawie art. 149 § 3 kpa - wznowienia postępowania zakończonego własną decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w W. z dnia [...] lipca 1960 r., nr [...].
W uzasadnieniu zapadłego rozstrzygnięcia wskazało, że stosownie do art. 148 § 1 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.
Ponadto wskazało, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 1999 r., sygn. akt IV SA 2397/98 (LEX nr 47857) stwierdził, iż przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 kpa oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 kpa. Tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 kpa bądź nie zachowany został termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 kpa - organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 kpa wydać decyzję odmawiającą wznowienia postępowania.
Powołał również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 2733/07 stwierdzający, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem doktryny i judykatury to strona musi udowodnić kiedy, w jakiej dacie dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę prawną do wznowienia postępowania.
Kolegium stwierdziło, iż sam wnioskodawca wskazał - że już w swojej wcześniejszej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczącej stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji - podnosił zarzuty uzasadniające wznowienie postępowania. Tym samym jest oczywiste, że o podstawach wznowienia dowiedział się po wydaniu kwestionowanej decyzji. Wnioskodawca - reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - złożył skargę do WSA pismem z dnia 4 listopada 2009 r., a zatem już wówczas znane mu były okoliczności stanowiące podstawę do wznowienia postępowania. Tymczasem wniosek o wznowienie został złożony w dniu 8 lutego 2010 r. - a więc z uchybieniem miesięcznego terminu określonego w art. 148 § 1 kpa, co nałożyło na organ administracji obowiązek wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania stosownie do art. 149 § 3 kpa.
W złożonym od powyższej decyzji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy J. Z. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji wskazując, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie uwzględniło wszystkich okoliczności sprawy podniesionych w treści wniosku z dnia 8 lutego 2010 r. Ponadto stwierdził, iż w dniu 27 stycznia 2010 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 2023/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił jego skargę na decyzję Kolegium z dnia [...] października 2009 r., w której podniesione były zarzuty obejmujące wznowienie postępowania.
Po rozpoznaniu powyższego wniosku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2010 r., nr [...].
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, iż w pełni podziela argumentację - przedstawioną w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] - odnoszącą się do zasadności odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] października 2009 r. Przedmiotem badania w niniejszej sprawie nie była bowiem merytoryczna ocena zaistnienia wskazanych we wniosku przesłanek wznowienia postępowania, a jedynie ustalenie, czy dochowany został miesięczny termin na wniesienie wniosku o wznowienie postępowania, określony w art. 148 kpa.
Organ stwierdził, że nie budzi wątpliwości fakt, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie terminu jednego miesiąca, określonego w art. 148 kpa. Wskazało także, że w przypadku przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 1 i 6 kpa zastosowanie ma przepis art. 148 § 1 kpa, natomiast w przypadku przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, zastosowanie ma przepis art. 148 § 2 kpa.
Dodało, że wnoszący o ponowne rozpoznanie sprawy podkreślił, iż zarzuty obejmujące wskazanie przesłanek wznowienia postępowania zostały podniesione już w jego skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2009 r. i wyjaśniło, że z faktu wskazania przesłanek wznowienia postępowania w ww. skardze nie można wnosić, że został tym samym zachowany termin do wniesienia podania (wniosku) o wznowienie postępowania - co zdaje się sugerować J. Z. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Są to bowiem dwa odrębne postępowania.
Podniosło również, iż od dnia 11 kwietnia 2011 r. odmowa wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 kpa następuje w drodze postanowienia, lecz z uwagi na fakt, że wydając decyzję z dnia [...] marca 2010 r. działało jeszcze na podstawie poprzedniego brzmienia ww. przepisu (przewidującego wydanie decyzji) - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję również decyzją administracyjną, bowiem przesłanki odmowy wznowienia postępowania pozostały takie same.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli J. Z., J. S., B. S., A. Z., J. G., A. Z., A. P., P. Z., A. M., C. Z., W. Z., B. M., M. G., A. R. i S. Z. - zaskarżając ją w całości oraz zarzucając jej rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie:
- 1) art. 148 § 2 kpa przez to, iż skarżący wystąpili z wnioskiem o wznowienie postępowania we właściwym czasie. Po uzyskaniu odmownej decyzji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 2023/09 z wnioskiem o wznowienie postępowania wystąpili w dniu 8 lutego 2010 r., czyli termin trzydziestodniowy od otrzymania decyzji został zachowany. Nie można bowiem, jak to wynika z uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. prowadzić w tej samej sprawie równolegle dwóch odrębnych postępowań, tj. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym oraz przed Kolegium z wniosku o wznowienie postępowania. Należało zatem zaczekać na rozstrzygnięcie Sądu;
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 kpa, który stanowi podstawę do wznowienia sprawy jeśli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło za prawdziwe adnotacje w rejestrze wniosków oraz zaznaczenie na planie, że wniosek o ustalenie "czasowej własności" nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] w 1948 r. w imieniu właścicieli złożył Urząd Likwidacyjny. Nie ustalono natomiast, czy był to wniosek R. i K. Z. przekazany jedynie przez Urząd Likwidacyjny, a wtedy byłby to oryginalny wniosek właścicieli, a nie Urzędu Likwidacyjnego. Przy czym wnioskodawca dysponuje dowodami, że wniosek ten był wnioskiem oryginalnym Państwa Z.
- 3) art. 145 § 1 pkt 4 kpa, który stanowi podstawę do wznowienia postępowania w sytuacji, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W tym przypadku Samorządowe Kolegium Odwoławcze, pomimo prowadzenia sprawy od dnia 4 listopada 2005 r. po uchyleniu jego decyzji w tej sprawie z dnia [...] listopada 2003 r., nr [... przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 września 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 1382/04 nie dopuściło do bezpośredniego udziału w sprawie zgłoszonych przez stronę w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 31 lipca 2004 r. świadków i zaleconego do wykonania w rzeczonym wyroku tego Sądu obowiązku przeprowadzenia dowodu z przesłuchania tych osób na rozprawie administracyjnej (str. 4). Wykonując te czynności dowodowe organ administracyjny dokonałby właściwych ustaleń, co do autorstwa wniosku jak też ustalił, iż o "własność czasową" nieruchomości przy ul. [...] w W. występowali właściciele R. Z. i jego żona (współwłaścicielka tej nieruchomości K. Z.). Właściciel R. Z. zmarł zaś w 1939 r. Pozwoliłoby to na wyeliminowanie pomyłki w przedmiotowej decyzji, że zaskarżone orzeczenie Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] lipca 1960 r., nr [...] o odmowie ustalenia użytkowania wieczystego gruntu położonego przy ul. [...] w W. zostało skierowane do zmarłego w 1939 r. R. Z.
- 4) art. 145 § 1 pkt 6 kpa, który stanowi podstawę wznowienia sprawy w przypadku, gdy decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. W przedmiotowej sprawie Wojewoda udzielił odpowiedzi w zakresie wniosku lakonicznym pismem, a zgodnie z art. 123 kpa, art. 125 kpa oraz art. 106 § 5 kpa powinien tutaj wydać postanowienie, od którego służy stronie zażalenie. Strona została tutaj zupełnie pominięta. W tej sytuacji zachodzi okoliczność o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 6 kpa;
- 5) art. 7 kpa - przez to, że wydając decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r. Kolegium nie uwzględniło wszystkich okoliczności przedmiotowej sprawy podniesionych w treści wniosku J. Z. z dnia 8 lutego 2010 r. Wynika to bezpośrednio z treści uzasadnienia decyzji w którym organ odniósł się jedynie do jednego z kilku punktów wniosku, inne całkowicie pomijając.
W związku z powyższym wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu skargi wskazali, że za zagubione dokumenty oraz za niechlujne i błędne decyzje w tej sprawie obciąża się jedynie rodzinę Z.. Jeszcze w 1945 r. K. Z. podejmowała czynności administracyjne i na drodze postępowania cywilnego o odzyskanie,,własności czasowej" przedmiotowych nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze oparło się tutaj w rozstrzygnięciu na nieprawdziwych oraz niezupełnych dowodach.
Skarżący podnieśli też, iż momentem od którego należy liczyć termin dla złożenia wniosku o wznowienie był w tym przypadku termin orzeczenia wydanego w sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, bowiem stosując analogię względem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 828/07 - wniosek złożono w terminie.
Dodali, że organ wydając zaskarżoną decyzję pozostawił poza sferą koniecznych rozważań argumenty wnioskodawcy, czyniąc podstawą decyzji jeden z nich, tym bardziej, iż niektóre z okoliczności powinny stanowić dla organu podstawę do wznowienia postępowania z urzędu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie wniesionej skargi i wskazało, że podtrzymuje swoje stanowisko w przedmiotowej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270).
Skarga podlegała uwzględnieniu, bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w sposób mogący mieć wpływ na jej wynik.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2010 r., odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia [...] października 2009 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego.
Istota niniejszej prawy sprowadza się zatem do określenia, czy organ orzekający w kontrolowanej przez Sąd decyzji w sposób prawidłowy zastosował przepisy o wznowieniu postępowania.
Wznowienie postępowania jest instytucją o charakterze nadzwyczajnym i jako takie stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej.
W postępowaniu wznowieniowym odróżnia się dwa etapy.
W toku pierwszego etapu organ wstępnie bada dopuszczalność wznowienia postępowania, zachowanie terminu oraz weryfikuje czy strona wskazała ustawową podstawę wznowienia. Natomiast ocena przesłanek wznowienia postępowania realizowana jest dopiero w drugim etapie postępowania. Organ bada wówczas, czy oprócz wskazanej przez podmiot inicjujący postępowanie podstawy wznowienia, spełnione są inne ustawowe przesłanki wzruszenia tej decyzji.
Tak więc, w przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienie postępowania, wszczyna się postępowanie wstępne w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. W tej fazie organ może się wypowiadać jedynie co do zarzutów, a nie ich podstaw. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada więc wyłącznie, czy wniosek o wznowienie oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 kpa oraz czy podanie o wznowienie zostało wniesione z zachowaniem terminów z art. 148 kpa (tj. w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania).
Na tym też etapie organ ocenia również, czy wniosek pochodzi od strony. Zgodnie bowiem z art. 147 kpa wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony.
W niniejszej sprawie postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem J. Z. z dnia 10 lutego 2010 r. (data stempla pocztowego) o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] października 2009 r., w którym powołane zostały następujące podstawy:
- 1) art. 151 § 1 pkt 1 kpa, bowiem Kolegium przyjęło za prawdziwe adnotacje w rejestrze wniosków oraz zaznaczenie na planie, że wniosek o ustalenie "własności czasowej" nieruchomości w W. przy ul. [...] w 1948 r. w imieniu właścicieli złożył Urząd Likwidacyjny. Nie ustalono natomiast, czy był to wniosek R. i K. Z. przekazany jedynie przez Urząd Likwidacyjny - a wtedy byłby to oryginalny wniosek właścicieli, a nie Urzędu Likwidacyjnego.
- 2) art. 145 § 1 pkt 4 kpa – gdyż Kolegium nie dopuściło do bezpośredniego udziału w sprawie zgłoszonych przez stronę w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2004 r. świadków i zleconego w wyroku z dnia 29 września 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 1382/04 obowiązku przeprowadzenia dowodu z przesłuchania tych osób na rozprawie administracyjnej, a przeprowadzenie tych czynności pozwoliłoby na prawidłowe ustalenie, że o przyznanie prawa własności czasowej występowali żona przeddekretowego właściciela nieruchomości gruntowej, który zmarł w 1939 r. oraz jego syn R. Z..
- 3) art. 145 § 1 pkt 6 kpa, bowiem decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska Wojewody [...], który udzielił odpowiedzi w zakresie wniosku lakonicznym pismem, a nie w formie postanowienia.
W tym miejscu wskazać należy, że organy administracji powinny podejmować wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 kpa), w związku z czym - zgodnie z art. 77 § 1 kpa - są obowiązane zebrać w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy i dopiero na podstawie całokształtu tego materiału ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 kpa).
Tymczasem, w niniejszej sprawie organ administracji bezkrytycznie przyjął, iż powyżej wskazane zarzuty zostały podniesione już w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2009 r.(data prezentaty) - na co też wskazał sam skarżący.
Jednakże w tej ostatniej skardze J. Z. wniósł tylko o stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 oraz pkt 4 kpa. Uzasadnił to m.in. tym, iż organ w decyzji z dnia [...] października 2009 r. (wydanej w przedmiocie stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w W. z dnia 6 lipca 1960 r. o odmowie ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu położonego przy ul. [...]), zbyt dowolnie i bezpodstawnie przyjął, że małżonkowie Z. nie złożyli wniosku dekretowego i dlatego należało wydać orzeczenie z 1960 r. Wskazał ponadto, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało orzeczenie, które nie zostało skierowane do strony postępowania, tj. do K. Z. i Urzędu Likwidacyjnego, lecz do Wydziału Finansowego, a więc do podmiotu, który nie był stroną w sprawie.
Dokonując zatem porównania wskazanych przez J. Z. treści zarzutów dotyczących wznowienia zawartych w powyższych pismach stwierdzić należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podjęło w niniejszej sprawie próby weryfikacji twierdzenia samego skarżącego o tożsamości wyżej wskazanych zarzutów. W rezultacie w ogóle nie wyjaśniło bardzo istotnej dla instytucji wznowienia postępowania kwestii, czy został zachowany przez wnoszącego wniosek o wznowienie termin określony w art. 148 kpa. Zgodnie z tym ostatnim przepisem podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Z kolei termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2).
Przy czym, zachowanie ww. terminu zostać musi udowodnione przez samą stronę, zaś organ administracji swobodnie ocenia dowody w tej mierze. Jednocześnie należy zwrócić uwagę, że "swobodna ocena dowodów" nie może jednak oznaczać oceny dowolnej, a także jej braku.
W niniejszej sprawie organ w nieuzasadniony sposób przyjął, że termin określony w art. 148 kpa został przez wnioskodawcę przekroczony, bowiem z całą pewnością wiedzę o wskazanych przez niego podstawach wznowienia uzyskał on wcześniej - tj. dysponował nią w dniu wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2009 r. tj. 4 listopada 2009 r.
Abstrahując od zasadności i logiczności twierdzeń zawartych we wniosku o wznowienie postępowania treść zarzutów podniesionych w obu ww. podaniach bezspornie się różni.
W skardze bowiem zostało wskazane jako przyczyna, z powodu której strona nie brała udziału w sprawie okoliczność, iż orzeczenie dekretowe nie zostało doręczone stronie postępowania, tj. K. Z. i Urzędowi Likwidacyjnemu, zaś w pkt 2 ww. wniosku o wznowienie postępowania J. Z. powołał tę podstawę precyzując ją m.in. jako niedopuszczenie do bezpośredniego udziału w sprawie zgłoszonych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 lipca 2004 r. świadków.
Z kolei w skardze został podniesiony zarzut, że nie ustalono, czy wniosek został złożony przez "Państwa Z", czy też Urząd Likwidacyjny, zaś we wniosku o wznowienie postępowania, czy był on złożony przez żonę właściciela przeddekretowgo nieruchomości, który zmarł w 1939 r. i jego syna.
Podkreślić także należy, że w skardze nie została w ogóle powołana podstawa wznowienia w oparciu o art. 145 § 1 pkt 6 kpa.
Działając w ten sposób organ naruszył wskazane uprzednio art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa i w ocenie Sądu przedwcześnie uznał, iż uchybiono terminowi do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania.
Ponownie rozpoznając wniosek J. Z. o wznowienie postępowania organ administracji podejmie działania w celu zbadania, kiedy wnoszący powyższy wniosek uzyskał informację o wskazanych w nim podstawach wznowienia (art. 145 § 1 pkt 1 kpa, art. 145 § 1 pkt 4 kpa i art. 145 § 1 pkt 6 kpa) - a następnie wyda stosowne orzeczenie w tym zakresie.
Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze podkreślić należy, że w znacznej części nie dotyczą one decyzji odmawiającej wznowienia postępowania (tj. zaskarżonego orzeczenia), lecz są skierowane przeciwko orzeczeniu administracyjnemu, wydanemu na podstawie dekretu z dnia 25 października 1945 r. Z uwagi na okoliczność, iż niniejsze postępowanie dotyczy jedynie wznowienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. orzeczenia administracyjnego, to zarzuty te nie należą do niniejszego postępowania i nie mogą być w nim rozpoznawane.
Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c, art. 152 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Dz. U. poz. 270), orzekł jak w sentencji.