Uzasadnienie
W związku z odrzuceniem postanowieniem z dnia 5 września 2017 r. sygn. I SA/Wa 473/17 przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi kasacyjnej H. P. od wyroku tego Sądu z dnia 29 czerwca 2017 r. oddalającego skargę H. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W złożonym wniosku wnioskodawca podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, utrzymując się z emerytury, która wraz z zasiłkiem pielęgnacyjnym wynosi [...] zł. Wnioskodawca podniósł, że spłaca dług wobec osoby prywatnej w wysokości [...] zł. Pozostaje właścicielem dzierżawionej nieruchomości rolnej o pow. [...] ha. W skład gospodarstwa wchodzą zabudowania i stare maszyny rolnicze. Z akt administracyjnych sprawy prowadzonej przez Środowiskowy Ośrodek Pomocy Społecznej w B. wynika, że wnioskodawca korzysta z pomocy Ośrodka w zakresie poradnictwa prawnego i pomocy psychologicznej (problemy psychiczne).
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), natomiast w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).
Mając na uwadze przedmiot skargi oraz treść art. 239 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., zgodnie z którym podmiot, zaskarżając akt wydany z zakresu pomocy i opieki społecznej, korzysta z ustawowego zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, żądanie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych nie mogło zostać uwzględnione. Wobec zwolnienia wnioskodawcy z mocy prawa w rozpoznawanej sprawie dotyczącej odmowy przyznania zasiłku celowego z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych zbędne stało się rozpoznanie tej części wniosku, co prowadziło do umorzenia postępowania w tym zakresie stosownie do art. 249a p.p.s.a.
W odniesieniu do możliwości poniesienia przez skarżącego kosztów ustanowienia we własnym zakresie profesjonalnego pełnomocnika (w celu zainicjowania postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym), przyjąć trzeba, że takiej możliwości strona jest faktycznie pozbawiona. Jest to spowodowane uznaniem, że jedynym deklarowanym stałym źródłem dochodu skarżącego pozostaje świadczenie emerytalne (powiększone o zasiłek pielęgnacyjny). Uwzględniając jego wysokość oraz sytuację osobistą wnioskodawcy (inwalidztwo), brak jest możliwości, by skarżący samodzielnie był w stanie ponieść koszty postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie.
Z akt prowadzonej sprawy dotyczącej zasiłku celowego wynika, że wnioskodawcy wypłacana ma być również renta strukturalna, co w złożonym oświadczeniu zostało pominięte. Okoliczność ta w świetle wskazanych wyżej wniosków dotyczących szczególnej sytuacji osobistej składającego wniosek nie miała jednak wpływu na kierunek rozstrzygnięcia.
W tych warunkach, na podstawie art. 249a i art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.