Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 29 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 501/13 oddalił skargę J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie przyznania zasiłku celowego.
W dniu 23 października 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga kasacyjna od powyższego wyroku, sporządzona przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika skarżącej. W skardze kasacyjnej zawarty został jednocześnie wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pełnomocnik oświadczył przy tym, że koszty pomocy prawnej nie zostały opłacone w całości ani w części. Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu - w sześciokrotnej wysokości, powtórzony następnie został na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 28 listopada 2014 r.
W dniu 27 stycznia 2015 r. do Sądu wpłynęło z kolei pismo z dnia 26 stycznia 2015 r., w którym pełnomocnik ponownie wystąpił o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości sześciokrotności minimalnej stawki wynagrodzenia adwokackiego podnosząc, że nakład pracy pełnomocnika był wyższy od przeciętnego, bowiem dwukrotnie zapoznawał się z aktami sprawy (zaraz po wyznaczeniu oraz kilka dni przed rozprawą przed NSA). Ponadto pozostawał w stałym kontakcie ze skarżącą, wywiódł obszerną skargę kasacyjną oraz stawił się na rozprawę przed NSA.
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 501/13 przyznano ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. A. B. kwotę 295,20 złotych tytułem pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Adwokat A. B. wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia wskazując, że wbrew twierdzeniom referendarza sądowego, liczba podjętych prze nią czynności w sprawie świadczy o wyższej niż przeciętna, standardowa staranność w prowadzeniu sprawy J. P. Obok bowiem "standardowego" wywiedzenia skargi kasacyjnej, kontaktu z klientką i stawieniu się na rozprawie, wykonała dodatkowe czynności, jak choćby przygotowanie wniosku o przywrócenie terminu, czy wniosku o wyznaczenie terminu rozprawy.
Mając na uwadze, że zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "ppsa", wobec wniesienia sprzeciwu od postanowienia wydanego przez referendarza sądowego, postanowienie to traci moc, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje:
Przede wszystkim wskazać należy, że szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia, stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji, w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja czy też postanowienie Urzędu Patentowego - wynoszą 240 zł.
Stosownie zaś do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a tego rozporządzenia stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat – 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Zgodnie zaś z § 2 ust. 3 rozporządzenia opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, stosownie do § 20 rozporządzenia, powinien ponadto zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Jak wynika z akt niniejszej sprawy, ustanowiony dla skarżącej pełnomocni z urzędu adwokat A. B. wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2013 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Pełnomocnik złożyła również pismo z prośbą o przyspieszenie wyznaczenia terminu rozprawy oraz stawiła się na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Czynności te zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej, nie wykraczały swym charakterem poza ramy rzetelnego reprezentowania strony w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Biorąc ponadto pod uwagę charakter niniejszej sprawy oraz stopień jej skomplikowania, nie sposób uznać aby wyznaczony pełnomocnik z urzędu dokonywał czynności wykraczające poza granice zwykłej staranności.
Z tego względu Sąd uznał, że brak jest podstaw do uznania aby zaistniały podstawy do przyznania wynagrodzenia w wysokości żądanej przez pełnomocnika, tj. w wysokości sześciokrotnej stawki minimalnej.
Mając powyższe na uwadze w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.