Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 marca 2016 r. B. K. (dalej jako: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta [...] (dalej jako: organ/Prezydent) wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 361/15. Wyrokiem tym Sąd zobowiązał Prezydenta do rozpoznania w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy złożonego w trybie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.), dalej jako: ugn, wniosku skarżącej z dnia 15 kwietnia 2013 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], oznaczoną nr hip. "[...]".
Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność Prezydenta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W ww. skardze skarżąca wniosła o wymierzenie grzywny Prezydentowi w wysokości 5000 zł, rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
Sąd ustalił, że akta sprawy administracyjnej wraz z odpisem prawomocnego wyroku z dnia 12 sierpnia 2015 r. wpłynęły do Prezydenta w dniu 16 października 2015 r., zatem termin wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny upłynął w dniu 18 stycznia 2016 r. z zachowaniem sposobu obliczania terminu określonego w art. 83 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako: ppsa.
Sąd ustalił również, że w sprawie został już wydany przez tut. Sąd wyrok w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta przytoczonego wyżej wyroku. Wyrokiem z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 654/16 Sąd wymierzył Prezydentowi grzywnę w wysokości 500 zł i stwierdził, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Odpis tego wyroku ze stwierdzeniem prawomocności z uzasadnieniem i aktami administracyjnymi doręczony został organowi w dniu 28 września 2016 r.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca pismem z dnia 19 grudnia 2016 r. ponownie wezwała Prezydenta do wykonania wyroku z dnia 12 sierpnia 2015 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, że przedmiotowa nieruchomość została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Na mocy art. 1 tego dekretu ww. grunt przeszedł na własność gminy [...], a następnie na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy Państwowej (Dz. U. z 1950 r. Nr 14, poz. 130), stał się własnością Skarbu Państwa. Organ przyznał, że przed Prezydentem prowadzone jest z wniosku spadkobierców dawnych właścicieli postępowanie administracyjne o przyznanie odszkodowania za ww. nieruchomość w trybie art. 215 ust. 2 ugn, zgodnie z którym jedną z przesłanek badanych w postępowania odszkodowawczym w sprawie przedmiotowej nieruchomości jest określenie dokładnej daty pozbawienia poprzedniego właściciela lub jego następcy prawnego faktycznej możliwości władania działką.
Organ podał, że w toku postępowania wystąpiono do Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] oraz Zarządu Dróg Miejskich w celu ustalenia daty wejścia pierwszego powojennego inwestora w teren ww. nieruchomości. Dodał także, że pismem z dnia 29 marca 2016 r. (powinno być 2017 r.) zwrócono się do Sądu Rejonowego dla [...] z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o treści wpisów w księdze hipotecznej dotyczącej nieruchomości. Prezydent podkreślił, że w celu zakończenia postępowania i wydania decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę konieczne jest wykonania przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego, który stanowić będzie podstawę określenia wysokości należnego odszkodowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 154 § 1 ppsa, w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Sąd może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. (art. 154 § 2 ppsa).
Z kolei grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 ppsa).
Jak wskazano wyżej, przed wniesieniem skargi na niewykonanie wyroku z dnia 12 sierpnia 2015 r., po wyroku tut. Sądu, który zapadł w dniu 12 lipca 2016 r. skarżąca po raz kolejny pismem z dnia 19 grudnia 2016 r. wezwała Prezydenta do jego wykonania. Procesowy wymóg wniesienia skargi został zatem spełniony. Terminy do wniesienia skargi ustalone w art. 53 ppsa nie mają zastosowania do skargi wnoszonej na podstawie art. 154 § 1 ppsa, a w konsekwencji dopuszczalność jej wniesienia nie jest uwarunkowana upływem określonego czasu od dnia doręczenia organowi wezwania do wykonania wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2721/12, Lex nr 1248469).
Przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2012 r. sygn. akt II OSK 578/12, Lex nr 1252111).
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że ukaranie Prezydenta grzywną w wysokości 2000 zł stanowi adekwatną sankcję dla niego za niewykonanie prawomocnego wyroku z dnia 12 sierpnia 2015 r. Wymierzając grzywnę w takiej kwocie Sąd wziął pod uwagę szesnastomiesięczny okres niewykonania przez organ prawomocnego wyroku z dnia 12 sierpnia 2015 r., jak również to, że pomimo wymierzenia organowi grzywny prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 12 lipca 2016 r., Prezydent wciąż nie wydał decyzji odszkodowawczej. Uwzględnił także, że jej wysokość mieści się w granicach określonych przez art. 154 § 6 ppsa.
Zgodnie z art. 154 § 2 zd. 2 ppsa Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W ocenie Sądu, bezczynność organu, która wystąpiła po wyroku z dnia 12 sierpnia 2015 r. ma już charakter rażącego naruszenia prawa, albowiem z akt sprawy wynika, że organ zaprzestał procedowania w sprawie, gdyż jedynymi czynnościami jakie organ podjął po wyroku z dnia 12 sierpnia 2015 r. są: pismo z dnia 21 października 2015 r. skierowane do Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] o nadesłanie dokumentów dotyczących zabudowy przedmiotowego gruntu, decyzji lokalizacyjnych i dokumentów dotyczących urządzenia i przydzielenia terenu oraz wniosek z dnia 30 marca 2017 r. skierowany do Sądu Rejonowego dla [...] VII Wydziału Ksiąg Wieczystych o wydanie zaświadczenia o treści wpisów w księdze hipotecznej "[...]" dz. [...], położonej w [...] przy ul. [...].
Z powyższych względów, w pkt 1 i 2 sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6, art. 154 § 2 ppsa. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ppsa oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) (200 zł tytułem wpisu od skargi, 480 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego).