Uzasadnienie
Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania "[...]" SA w W. Oddział w K. oraz odwołania Państwowego Przedsiębiorstwa [...] "[...]" - Dyrekcja Okręgu [...] w K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2003 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez [...],[...] i [...] w W. prawa własności budynków wskazanych w ust. 1 lit b pkt 3, 4, 5 i 6 zaskarżonej decyzji i w tym zakresie stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez [...],[...] i [...] w W. prawa własności: części budynku eksploatacyjnego, posadowionej w granicach działki nr [...] /ust. 1 lit. b pkt 3 zaskarżonej decyzji/, części budynku gospodarczego, posadowionej w granicach działki [...] /ust. 1 lit. b pkt 4/, części budynku stacji transformatorowej, posadowionej w granicach działki [...] /ust. 1 lit. b pkt 5/, części budynku magazynowo-socjalnego, posadowionej w granicach działki nr [...] /ust. 1 lit. b pkt 6/
W uzasadnieniu organ stwierdził, że Wojewoda [...] działając na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.) decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r., nr [...] stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez [...],[...] i [...] w W. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w B. przy ul. [...],[...] i [...] oznaczonego jako działki: nr [...] o pow. [...] m², [...] pow. [...] m², [...] o pow. [...] m ², [...] o pow. [...] m², oraz [...] o pow. [...] m², oraz nabycie przez uwłaszczoną osobę prawną własności budynków i urządzeń położonych na tym gruncie, w tym części za odpłatnością w kwocie [...] zł.
Rozpatrując wniesione odwołanie od decyzji Wojewody [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast zważył, że zgodnie z art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami uwłaszczenie w trybie powołanego przepisu obejmuje stwierdzenie nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank Gospodarki Żywnościowej. Stosownie do treści art. 235 § 1 kc budynki i inne urządzenia wzniesione na gruncie Skarbu Państwa lub gruncie należącym do gminy bądź ich związków przez wieczystego użytkownika stanowią jego własność, co dotyczy także budynków i innych urządzeń, które użytkownik wieczysty nabył zgodnie z właściwymi przepisami przy zawarciu umowy o oddaniu gruntu w użytkowanie wieczyste.
W związku z powyższym organ uznał, że w trybie art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami budynki podlegają uwłaszczeniu w granicach gruntu, co do którego stwierdza się w trybie powyższego przepisu nabycie prawa użytkowania wieczystego. Nie podlegają zaś uwłaszczeniu w trybie art. 200 powołanej ustawy budynki lub ich części posadowione na gruncie nie będącym przedmiotem uwłaszczenia w powołanym trybie.
Z akt administracyjnych wynika, że budynki oznaczone w decyzji jako budynki nr 1, 2, 3 i 4 nie były wybudowane lub nabyte przez jednostkę uwłaszczoną lub jej poprzedników prawnych, dlatego też orzeczono o odpłatności za nabyte budynki, przy czym kwotę odpłatności ustalono przy uwzględnieniu operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, przy uwzględnieniu obowiązujących w tym zakresie przepisów.
Skargę na powyższą decyzję wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego " [...]" SA w W. Oddział w K., podnosząc naruszenie przepisów prawa, a mianowicie art. 7, art. 11 i 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Rozpoznając skargę po wprowadzeniu z dniem 1 stycznia 2004 r. reformy sądownictwa administracyjnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie właściwy, w myśl art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) obowiązany był stosować przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,poz. 1270) Stosownie do art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Skarżący "[...]" SA w W. Oddział w K. nadesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pismo z dnia 4 marca 2005 r. o cofnięciu skargi wniesionej w dniu 21 maja 2003 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego
Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Sąd uznał, że skarga została cofnięta skutecznie i nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 60 tej ustawy wyłączające związanie Sądu wnioskiem o cofnięcie skargi.
W związku z cofnięciem skargi przez skarżącą, rozpoznanie jej stało się bezprzedmiotowe.
Wobec powyższego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd postanowił jak w sentencji.