Uzasadnienie
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] stwierdzającą, że działki nr [...],[...] i [...] wchodzące w skład majątku ziemskiego położonego w [...] w dzielnicach [...],[...] i [...], stanowiącego byłą własność R. W., nie podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 przepisów dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm.).
Na powyższą decyzję Ministra, Gmina [...] złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jednocześnie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej działek nr [...],[...] - do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd.
W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej działek nr [...],[...] przemawia realna możliwość wyrządzenia znacznej szkody w jej majątku. Wynikać to ma m. in. z faktu, że przed Ministrem Administracji i Cyfryzacji toczy się postępowanie z wniosku spadkobierców byłego właściciela działki, o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej z dnia [...] maja 1991 r., mocą której skarżąca nabyła nieodpłatnie własność działki nr [...] w części dotyczącej aktualnych działek nr [...] oraz [...]. Wyrokiem z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt I OSK 760/11 Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wcześniejszy wyrok WSA w Warszawie wydany w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww decyzji komunalizacyjnej, wskazał aby przed rozstrzygnięciem tejże kwestii, została zakończona sprawa dotycząca tego, czy sporna nieruchomość podpadała pod działanie dekretu o reformie rolnej, czy też nie.
Powyższe oznacza, że Minister Administracji i Cyfryzacji, będzie uprawniony, aby w oparciu o zaskarżoną decyzję (ostateczną), wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej z dnia [...] maja 1991 r., co w konsekwencji może doprowadzić do utraty przez stronę skarżącą prawa własności spornych nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a", sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z treści tego przepisu wynika więc, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Celem omawianej instytucji jest zatem ochrona strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody, przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika także, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku, zaś w razie gdy niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w sposób niewątpliwy wynika z całości okoliczności sprawy Sąd powinien te okoliczności wziąć pod uwagę z urzędu (por. postanowienie NSA z dnia 26 marca 2008 r., I OZ 181/08).
Badając zatem całokształt okoliczności sprawy należało uznać, że w niniejszej sprawie wnioskodawczyni wykazała zaistnienie przesłanek, o których mowa w powołanym wyżej przepisie.
Podniesione przez stronę skarżącą okoliczności są zasadne, bowiem nie można pominąć następstw prawnych powstałych w wyniku utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji w części dot. działek nr [...],[...]. Decyzja uznająca, że nieruchomość ziemska podpadała od działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej oraz orzeczenia utrzymującego ww. rozstrzygnięcie w mocy, może spowodować istotną zmianę stosunków w sferze prawa własności nieruchomości objętej tymi orzeczeniami. W konsekwencji może to doprowadzić do sytuacji, której skutki będą trudne do odwrócenia.
W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.