Uzasadnienie
Decyzją z [...] stycznia 2019 r. Wojewoda [...] (Wojewoda) odmówił stwierdzenia nabycia przez Gminę Miasto [...] (Gmina) z mocy prawa, z dniem [...] maja 1990 r., nieodpłatnie, prawa własności nieruchomości, położonej w jednostce ewidencyjnej [...], obrębie ewidencyjnym [...] Obr. [...], oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] ha.
W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że dla przedmiotowej nieruchomości Sąd Rejonowy w [...] [...] Wydział [...] prowadzi księgę wieczystą nr [...], założoną w 2007 r. w wyniku odłączenia części nieruchomości z innej księgi wieczystej (KW nr [...]). W aktualnej księdze wieczystej ujawniono działkę nr [...], a w dziale [...] księgi wieczystej wpisano własność Skarbu Państwa. W księdze wieczystej ujawniono wpis o treści: "na podstawie zarządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] stycznia 1949 r., nr [...], wyciągu z protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia [...] października 1950 r. Nr [...] oraz wniosku złożonego w dniu [...] lipca 1974 r. - wpisano dnia [...] lipca 1974 r., przepisano dnia [...] maja 1998 r."
Ponadto organ pierwszej instancji wskazał, że z treści wypisu z rejestru gruntów sporządzonego na dzień [...] maja 1990 r. wynika, iż właścicielem Nieruchomości był Skarb Państwa Polskiego - Prezydium Miejskiej Rady Narodowej Wydział [...] w [...], natomiast władającego nie ujawniono. Rodzaj użytku określono jako "[...]" - [...]. Ponadto organ wskazał, iż z wypisu rejestru gruntów sporządzonego na dzień [...] kwietnia 2017 r. wynika, że właścicielem przedmiotowej działki jest Skarb Państwa, natomiast władającym (użytkownikiem wieczystym) są [...] S.A. z siedzibą w [...].
Organ pierwszej instancji wskazał również, iż [...] S.A. [...] w [...] pismem z [...] grudnia 2017 r. poinformowały, że pozostają użytkownikiem wieczystym działki nr [...] o pow. [...] ha, położonej w obrębie [...] [...] na podstawie decyzji uwłaszczeniowej Wojewody [...] z dnia [...] września 2006 r., wydanej między innymi na podstawie art. 35 w związku z art. 34 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 84, poz. 948, ze zm.) oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 3 stycznia 2001 r. w sprawie sposobu potwierdzenia posiadania przez przedsiębiorstwo państwowe "Polskie Koleje Państwowe"' gruntów będących własnością Skarbu Państwa, w tym rodzajów dokumentów stanowiących dowody w tych sprawach (Dz. U. Nr 4, poz. 789, ze zm.), z której wynika, że [...] nabyło z dniem [...] października 2000 r. prawo wieczystego użytkowania gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa.
Z materiału dowodowego wskazanego przez organ pierwszej instancji wynika również, że Prezydent Miasta [...] w piśmie z [...] września 2017 r. poinformował, że zgodnie z uchwałą NR [...] Miejskiej Rady Narodowej z [...] listopada 1987 r. (Dz. Urz. Województwa [...] nr [...], poz. [...]) wyznaczono dla działki nr [...] jednostkę bilansową [...] - [...] - [...] [...] - [...] - [...], o znaczeniu miejscowym, jednotorową, niezelektryfikowaną. Z uwagi na fakt, że na nieruchomości objętej przedmiotowym postępowaniem znajdowała się [...] maja 1990 r. linia kolejowa, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla terenu obejmującego przedmiotową działkę przewidziano jednostkę bilansową, określoną jako [...] - [...] [...] - [...] - [...], a w wypisie z rejestru gruntów sporządzonym na dzień [...] maja 1990 r. również nie ujawniono terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego jako władającego przedmiotową nieruchomością. W związku z tym zdaniem organu pierwszej instancji nie został spełniony drugi ustawowy warunek komunalizacji.
Po rozpoznaniu odwołania Gminy, Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa (Komisja) decyzją z [...] stycznia 2020 r. uchyliła decyzję Wojewody i stwierdziła nabycie przez Gminę z mocy prawa, z dniem [...] maja 1990 r. własności mienia Skarbu Państwa, stanowiącego nieruchomość gruntową położoną w jednostce ewidencyjnej [...], obrębie ewidencyjnym [...] Obr. [...], oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. [...] ha zapisaną w księdze wieczystej KW nr [...], prowadzonej przez [...] Wydział [...] Sądu Rejonowego w [...] (Nieruchomość).
Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia Komisja wskazała art. 18 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm., dalej "ustawa z 10 maja 1990 r.") oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.
Komisja wskazała, że w sprawie bezsporne jest, że Nieruchomość w dniu [...] maja 1990 r. stanowiła własność Skarbu Państwa.
Wyjaśniając kolejną przesłankę dopuszczalności komunalizacji, to jest pojęcie "należenia" mienia Komisja wskazała, że pojęcie to wiąże się z regulacją zawartą w art. 6 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości w brzmieniu obowiązującym na dzień wejścia w życie ustawy z 10 maja 1990 r., w myśl, którego, terenowe organy administracji państwowej zarządzały gruntami, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste, a więc w tej sytuacji należały do organu administracji państwowej. Skoro zatem, w myśl art. 6 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (t.j. Dz. U. z 1989 r. Nr 14, poz. 74 z późn. zm., dalej "ustawa o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości), w brzmieniu obowiązującym na dzień [...] maja 1990 r., terenowy organ administracji państwowej, sprawując zarząd gruntu, który nie został oddany w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste, mógł powierzyć sprawowanie zarządu takiego gruntu, utworzonemu w tym celu przedsiębiorstwu bądź innej państwowej jednostce organizacyjnej, oznaczało to, że organ ten był uprawniony do tego gruntu.
Jeśli zatem organ mógł, w taki władczy sposób, zadysponować wspomnianym gruntem, to w sensie normatywnym, należało przyjąć, że grunt ten "należał do" terenowego organu administracji państwowej. Gospodarka gruntami i wywłaszczanie nieruchomości należały do właściwości rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej (art. 3 ust. 1 o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości). Z kolei w ust. 2 art. 3 ustawa o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości stanowiła, że ilekroć w ustawie jest mowa o radach narodowych lub terenowych organach administracji państwowej bez bliższego określenia, rozumie się przez to rady narodowe stopnia podstawowego lub terenowe organy administracji państwowej stopnia podstawowego o właściwości szczególnej do spraw geodezji i gospodarki gruntami.
Komisja wskazała, że z akt sprawy nie wynika by na dzień [...] maja 1990 r. w formie prawem przewidzianej, przedmiotowa nieruchomość została oddana w zarząd lub użytkowanie na rzecz [...], a tylko wówczas nieruchomość ta nie należałaby do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Stosownego wpisu w tym zakresie brak jest również w księdze wieczystej prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości. Organ odwoławczy podkreślił, że żadnego z tytułów prawnych wskazanych w ww. art. 38 ustawy o gospodarce gruntami spółka [...] S.A. nie przedstawiła. Faktyczne władanie mieniem nie stanowi negatywnej przesłanki uniemożliwiającej komunalizację, która w trybie ww. przepisu ustawy z 10 maja 1990 r. następuje z mocy prawa z dniem wejścia w życie ustawy, tj. z dniem 27 maja 1990 r., tym bardziej, że wydana decyzja komunalizacyjna ma jedynie charakter deklaratoryjny i potwierdza przejście prawa własności danego składnika mienia ze Skarbu Państwa na właściwą gminę.
Odnosząc się do informacji zawartej w piśmie o przysługiwaniu [...] SA prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowej Nieruchomości na podstawie decyzji uwłaszczeniowej Wojewody [...] z [...] września 2006 r. Komisja wskazała, że z przedmiotowej decyzji jednoznacznie wynika, że organ stwierdził nabycie do przedmiotowej działki prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego działkę nr [...] o pow. [...] ha z dniem [...] października 2000 r.
Komisja wskazała również, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z 10 maja 1990 r., zgodnie z którym składniki mienia ogólnonarodowego, o których mowa w art. 5 ust. 1-3 ustawy, nie stają się mieniem komunalnym jeżeli służą wykonaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej. Podkreśliła, że wykaz przedsiębiorstw państwowych i jednostek organizacyjnych wykonujących zadania o charakterze ogólnokrajowym lub ponadwojewódzkim określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 lipca 1990 r. o tym samym tytule (Dz. U. Nr 51, poz. 301). W rozporządzeniu tym brak jest przedsiębiorstwa państwowego [...].
[...] w dniu [...] maja 1990 r. nie wykonywały zadań należących do właściwości organów administracji rządowej, sądów oraz organów władzy państwowej. Fakt, że organem założycielskim przedsiębiorstwa był minister nie oznacza, że wykonywane przez nie zadania należą do właściwości organów administracji rządowej (vide: wyrok NSA z 13.05.2008 r., sygn. akt I OSK 760/07, Lex nr 505356).
Tym samym w ocenie Komisji brak było podstaw do przyjęcia, że Nieruchomość w całości, czy też części była wyłączona z komunalizacji na rzecz właściwej gminy - Gminy Miasto [...], w trybie art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z 10 maja 1990 r. [...] SA (Skarżąca) wniosła skargę na powyższą decyzję do tutejszego sądu zarzucając jej:
- 1. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj. 10 § 1 k.p.a. obowiązującego organy do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,
- 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 18 ust.2 w zw. z art. 5 ust.1 pkt. 1 ustawy z 10 maja 1990 r.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji oraz zasądzenie od Organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna, zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Skarżąca powołała się w skardze na fakt nabycia z mocy prawa przez przedsiębiorstwo [...] zarządu do Nieruchomości podstawie art. 7 ust. 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 września 1926 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa " Polskie Koleje Państwowe", szczególnie w sytuacji zajęcia powyższego gruntu przez linię kolejową, której pierwsza część powstała w XIX wieku.
Odnosząc się do tego stanowiska przypomnieć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w składach powiększonych podjął dwie uchwały, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, które potwierdzają zasadność stanowiska przyjętego przez Komisję w niniejszej sprawie. Uchwałą z dnia 27 lutego 2017 r. sygn. akt I OPS 2/16 NSA stwierdził, że "Pozostawanie nieruchomości we władaniu przedsiębiorstwa [...] bez udokumentowanego prawa w sposób określony w art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99 z późn. zm.) oznacza, że nieruchomość ta należała w dniu [...] maja 1990 r. do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, z późn. zm.)".
Następnie NSA uchwałą z dnia 26 lutego 2018 r. ponownie podzielił to stanowisko podejmując uchwałę, w której tezie wskazano, że "Pozostawanie nieruchomości we władaniu przedsiębiorstwa [...] bez udokumentowanego prawa w sposób określony w art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99 z późn. zm.) oznacza, że nieruchomość ta należała w dniu [...] maja 1990 r. do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191, z późn. zm.)".
Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela w całości przedstawione wyżej stanowisko NSA wyrażone w składach powiększonych i argumentację przedstawioną na poparcie tego stanowiska.
Przytoczone uchwały potwierdzają prawidłowość stanowiska, że brak udokumentowania przez [...] tytułu prawnego w sposób określony w art. 38 ust. 2 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości wyklucza uznanie, iż nieruchomość pozostawała we władaniu przedsiębiorstwa [...] na podstawie wymaganego tytułu, a co za tym idzie, prowadzi do wniosku, że nieruchomość ta należała na dzień [...] maja 1990 r. do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r. i jako taka podlegała ustawowej komunalizacji na rzecz Gminy, to jest nabyciu przez gminę prawa własności nieruchomości na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy.
Zasadniczym powodem takiego stanowiska jest to, że nieruchomości, znajdujące się w faktycznym posiadaniu [...], co do których nie została wydana decyzja administracyjna o oddaniu gruntu w zarząd, nie mogły być uznane za należące do tego przedsiębiorstwa, w rozumieniu przysługiwania tytułu prawnego w postaci zarządu powstałego z mocy prawa, po dacie uchylenia rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 24 września 1926 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa Polskie Koleje Państwowe. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym w przywołanych wyżej uchwałach, od czasu uchylenia przez art. 46 ust. 1 pkt 5 ustawy z 2 grudnia 1960 r. o kolejach (Dz. U. Nr 54, poz. 311) rozporządzenia Prezydenta RP z 1926 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. RP z 1930 r. Nr 97, poz. 568), nie został uchwalony żaden akt prawny przyznający [...] nabycie prawa zarządu ex lege. [...] [...], jako wykonawca narodowego planu gospodarczego, mogło po 1960 r. - wobec uchylenia rozporządzenia RP z dnia 24 września 1926 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa Polskie Koleje Państwowe, a co za tym idzie upadku podstawy prawnej dotychczasowego zarządu nieruchomościami - uzyskać grunt w zarząd i użytkowanie, występując ze stosownym wnioskiem i uzyskując prawem przewidziany dowód powstania zarządu w postaci protokołu zdawczo - odbiorczego.
Uchwalona w dniu 27 kwietnia 1989 r. ustawa o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 26, poz. 138 z późn. zm.), zmieniająca m.in. ustawę z 1960 r. o kolejach, stanowiła w art. 50 ust. 1, że prawa [...] [...], działającego dotychczas na podstawie ustawy z 1960 r. o kolejach stają się prawami [...], jako podmiotu działającego na podstawie ustawy z 1989 r. Ustawa ta nie zawierała jednak żadnych postanowień w zakresie ewentualnego przyznania [...] zarządu gruntami. Powołany wyżej art. 50 ust. 1 miałby więc zastosowanie w zakresie zarządu, gdyby [...] uzyskało zarząd w sposób opisany powyżej. Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o PKP z 1989 r. [...] temu przysługiwało mienie, jako część wydzielona z mienia ogólnonarodowego w postaci środków będących w dyspozycji [...] w chwili wejścia ustawy w życie oraz środki nabyte po tej dacie. Z przepisu tego nie wynika jednakże przyznanie [...] jakiegokolwiek prawa o charakterze zarządczym do nieruchomości.
Tak powołana wyżej ustawa z 1989 r., jak i ustawa z dnia 19 października 1991 r. o zmianie ustawy o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 107, poz. 463) nakazywała w art. 16 uznać prawo [...] do wydzielonego mienia za "gospodarowanie", a nie oznaczone prawo rzeczowe. Obie ww. ustawy zostały uchylone z dniem 20 listopada 1995 r. ustawą z dnia 6 lipca 1995 r. o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 95, poz. 474). Również i ta ustawa nie przyznawała [...] prawa zarządu nieruchomości, stwierdzając jedynie w art. 12 ust. 1, że [...] gospodaruje mieniem, zapewniając mu ochronę. Ustawa przewidywała natomiast oznaczony katalog uprawnień [...] w zakresie linii kolejowych, a więc dróg szynowych wraz z przyległymi pasami gruntu, a także budynków, budowli i urządzeń przeznaczonych do prowadzenia ruchu kolejowego wraz z zajętym pod nie gruntami (art. 2 ust. 1 ustawy) w postaci: budowy, remontów, modernizacji utrzymywania (art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy), udostępniania linii kolejowych innym podmiotom (art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy), utrzymywania eksploatowanych linii w należytym stanie (art. 8 ustawy).
Nie przyznawała jednak zarządu liniami kolejowymi. W art. 42 ustawodawca przewidział możliwość nabycia przez [...] własności budynków, lokali i innych urządzeń wchodzących w skład linii kolejowych na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 z późn. zm.), czyli brał pod uwagę, że [...] może być zarządcą gruntów państwowych lub komunalnych, co jednak nie oznaczało, że art. 42 lub inny przepis tej ustawy takie prawa przyznawał. Także aktem prawnym przyznającym [...] nabycie prawa zarządu ex lege nie była ustawa z dnia 25 września 1981 r. o przedsiębiorstwach państwowych w tym jej art. 46 ust. 1 i 2. Podkreślić należy, że faktyczne wyposażenie przedsiębiorstwa państwowego przez organ założycielski w środki niezbędne do prowadzenia działalności nie tworzyło z mocy wskazanych przepisów prawa zarządu.
Ustawa o przedsiębiorstwie państwowym [...] z 1995 r. została uchylona ustawą z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji [...]. Zgodnie z tą ustawą [...] S.A. wstąpiła (art. 2 ust. 2 ustawy) we wszystkie stosunki prawne, których podmiotem było [...], bez względu na charakter prawny tych stosunków. W art. 15 ust. 1 ustawa przewidziała prawo [...] SA do "zarządzania liniami kolejowymi", nakazując utworzenie odrębnego podmiotu pod nazwą [...] SA ([...]) dla sprawowania tego zarządzania, rozumianego, jako uprawnienie wynikające z ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o transporcie kolejowym (uchylonej, obecnie ustawy z 28 marca 2003 r., tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1727), również używającej (art. 10 ust.
6) terminu "zarządzanie" w odniesieniu do linii kolejowych. Zwrócić należy jednak uwagę, że termin "zarządzanie" nie jest tożsamy z pojęciem zarządu, jako określonego prawa do rzeczy, a to oznacza, że wskazane powyżej akty normatywne również nie stanowiły podstawy do uznania, że [...] lub [...] S.A. nabyło z mocy ustawy prawo zarządu. Ustawodawca przewidział w ustawie komercjalizacyjnej z 2000 r., że powstająca [...] S.A. może nie posiadać tytułu prawnego do linii kolejowych i innych nieruchomości, niezbędnych do zarządzania liniami kolejowymi (art. 17 ust. 5 ustawy). Takie nieruchomości, jako niemogące być przedmiotem wkładu niepieniężnego do spółki [...] S.A. miały być oddawane tej spółce przez [...] S.A. do odpłatnego korzystania na podstawie umowy, zgodnie z przytoczonym przepisem. Takie nieruchomości miały być ponadto niezwłocznie wniesione do [...] S.A. po uregulowaniu stanu prawnego (art. 17 ust. 6 ustawy). W art. 34 ust. 1 tej ustawy, po raz pierwszy od dnia uchylenia rozporządzenia z 1926 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa [...] [...] przyznane zostało prawo do gruntów będących własnością Skarbu Państwa, posiadanych przez [...] w dniu [...] grudnia 1990 r. Ustawodawca przewidział w tym przepisie nabycie - z chwilą wejścia ustawy w życie - przez [...] ex lege prawa użytkowania wieczystego takich gruntów, jeżeli [...] nie legitymowało się dokumentami o przekazaniu mu tych gruntów w formie prawem przewidzianej. Jednakże data, stanowiąca przesłankę nabycia użytkowania wieczystego określona została, jako data późniejsza w stosunku do daty [...] maja 1990 r., czyli daty wywołującej oznaczone ustawowo skutki prawne w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z 10 maja 1990 r.. Oznacza to, że nabycie użytkowania wieczystego przez [...] na podstawie powołanej ustawy komercjalizacyjnej nie powodowało, że w dacie [...] maja 1990 r. grunty nabywane nie należały do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego w rozumieniu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 kwietnia 2005 r., sygn. K 30/03, OTK-A 2005/4/35).
Przepisy ustawy o komercjalizacji [...] która weszła w życie 27 października 2000 r. a więc po dniu [...] maja 1990 r., mogą dotyczyć wyłącznie mienia stanowiącego własność ogólnonarodową (państwową), komunalizowanego w trybie art. 5 ust. 3 i ust. 4 ustawy z 10 maja 1990 r. (czyli decyzjami konstytutywnymi), nie mogą natomiast odnosić się do mienia już skomunalizowanego z mocy art. 5 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy, gdyż mienie to już w dniu [...] maja 1990 r. stało się mieniem komunalnym i od tej daty nie jest już mieniem państwowym. W kwestii znaczenia przepisu art. 34a dla procesu komunalizacji wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 kwietnia 2005 r., sygn. akt K 30/03 wskazując, że art. 1 pkt 19 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o zmianie ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego [...] oraz o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 80, poz. 720) - który wprowadza przepis art. 34a - odnosi się do postępowań o przekazaniu mienia gminom wyłącznie w oparciu o unormowania art. 5 ust. 3 i 4 ustawy komunalizacyjnej, czego konsekwencją jest umorzenie postępowań przewidziane w art. 5 ustawy nowelizującej z dnia 28 marca 2003 r. Przepis art. 34a nie dotyczy natomiast niezakończonych postępowań komunalizacyjnych, które zostały wszczęte na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 ustawy komunalizacyjnej, tj. w przypadkach komunalizacji z mocy prawa.
Wobec tego Komisja orzekająca w sprawie o komunalizację spornego mienia nie była związana ostateczną decyzją uwłaszczeniową z dnia [...] września 2006 r. Skoro w niniejszej sprawie decyzja uwłaszczeniowa wydana została dopiero w 2006 r., to pozostaje bez wpływu na ocenę zaistnienia przesłanek komunalizacyjnych na dzień [...] maja 1990 r. Okoliczność ustanowienia użytkowania wieczystego po nabyciu z mocy prawa własności przedmiotowej nieruchomości nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy, bo decyzja w tej materii jest deklaratoryjna (por. wyroki NSA z 3 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 1282/13 i 4 lipca 2019 r. sygn. akt I OSK 2068/16 i 3 grudnia 2019 r. I OSK 1018/17.
W konsekwencji podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego uznać należało za niezasadne.
Skarżąca wskazała, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ nie umożliwił jej wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie materiałów w tym co do odwołania Gminy.
Rzeczywiście, przed wydaniem zaskarżonej decyzji Komisja nie poinformowała Skarżącej w trybie art., 10 § 1 k.p.a. o możliwości wypowiedzenia się w sprawie.
Tym niemniej uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Strona musi zatem wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny.
Innymi słowy, dla skutecznego podniesienia zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. konieczne jest wykazanie przez stronę powołującą się na owo naruszenie prawa, jakich czynności nie mogła ona dokonać, bądź jakich dowodów nie mogła zawnioskować wskutek naruszenia przez organ art. 10 k.p.a.
W niniejszej sprawie Skarżąca nie wykazała ani jakich czynności nie mogła dokonać ani też jakich dowodów nie mogła zawnioskować na skutek naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 k.p.a.
Skoro Skarżąca nie wykazała, by naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. miało wpływ na wynik sprawy, nie jest możliwe uchylenie zaskarżonej decyzji tylko z tego powodu.
W konsekwencji, uznając zarzuty podniesione w skardze za niezasadne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.