Uzasadnienie
Pismem z dnia 26 marca 2012 r. B.Z. wniósł w imieniu własnym oraz M.R. i A.R. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lutego 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu mienia pozostawionego poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 8 kwietnia 2013 r. wezwano B.Z. do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez złożenie pełnomocnictw procesowych mocujących go do działania w imieniu M.R. i A.R. przed sądami administracyjnymi - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skarg wniesionych w ich imieniu.
W odpowiedzi z dnia 29 kwietnia 2013 r. B.Z. przesłał do Sądu pełnomocnictwo z dnia 27 grudnia 2008 r., o tym samym zakresie umocowania jak pełnomocnictwo znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy.
Pismem z dnia 21 maja 2013 r. Sąd poinformował skarżącego, że z treści nadesłanego pełnomocnictwa nie wynika upoważnienie do reprezentowania pozostałych skarżących przed sądem administracyjnym. Wobec powyższego Sąd ponownie wezwał B.Z., do nadesłania w terminie 7 dni stosownych pełnomocnictw procesowych – pod rygorem odrzucenia skargi.
W dniu 7 czerwca 2013 r. A.R. przesłała do tut. Sądu pełnomocnictwo procesowe, z które treści wynikało umocowanie dla B.Z. do reprezentowania przez jej przed sądem administracyjnym. Z kolei w dniu 12 czerwca 2013 r. wpłynęło pismo B.Z., w którym wskazał, iż w jego ocenie pełnomocnictwo znajdujące się w aktach sprawy upoważnia go do reprezentowania wnuczek również przed sądami, gdyż z jego treści wynika możliwość do występowania "przed wszelkimi władzami", a zgodnie z Konstytucją RP w Polsce są trzy władze, w tym sądownicza.
Jak wynika z akt sprawy do chwili obecnej B.Z. nie nadesłał pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania dla M.R.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku, Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej zwaną ppsa), pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.
W myśl art. 49 § 1 ppsa, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, zgodnie z którym skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie czyniła w całości zadość powyższym wymaganiom, z uwagi na fakt, że skarżący B.Z. podając się za pełnomocnika M.R. nie przedstawił stosownego pełnomocnictwa procesowego. Z kolei z treści pełnomocnictwa z dnia 27 grudnia 2008 r. przesłanego przy skardze, nie wynika aby M.R. upoważniła skarżącego do reprezentowania jej również w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Z akt sprawy bezspornie wynika, że wymieniony brak formalny nie został do chwili obecnej usunięty.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 ppsa Sąd postanowił jak w sentencji.