Uzasadnienie
W dniu 20 stycznia 2010 r. radca prawny P. S. działając jako pełnomocnik W. K. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 792/09 w sprawie ze skargi W. K. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [....] maja 2009 r., nr [....] w przedmiocie odpowiedzi na pismo. W uzasadnieniu podał, że o ustanowieniu go pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego został poinformowany przez Okręgową Izbę Radców Prawnych za pośrednictwem poczty w dniu 31 grudnia 2009 r., a w dniu 13 stycznia 2010 r. zapoznał się z aktami sprawy w siedzibie Sądu. Pełnomocnik wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny, skoro skarżący z przyczyn przez siebie niezawinionych, do czasu ustanowienia pełnomocnika i zapoznania się przez niego z aktami sprawy, nie mógł wnieść skargi kasacyjnej z uwagi na tzw. przymus adwokacko – radcowski.
Sąd zauważą, że zgodnie z art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchybiony przez stronę termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące warunki: 1) strona wystąpi do sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu;
- 2) wniosek zostanie złożony w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu;
- 3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dokonana czynność, dla której określony był termin;
- 4) w piśmie tym strona uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu;
- 5) uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego.
W ocenie Sądu wniosek pełnomocnika skarżącego z dnia 19 stycznia 2010 r. spełnia wymienione wyżej przesłanki, warunkujące przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w imieniu W. K., a podane w jego uzasadnieniu argumenty przemawiają za uwzględnieniem prośby o przywrócenie terminu.
Z tego względu Sąd, na podstawie art. 86 § 1 powołanej wyżej ustawy orzekł, jak w sentencji.