Uzasadnienie
M. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], którym organ ustalił wynagrodzenie z tytułu pełnienia funkcji przedstawiciela wyznaczonego do reprezentowania nieobecnej strony postępowania administracyjnego w kwocie 61,50 zł. W skardze strona zamieściła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wyjaśniła, że w dniu 3 lutego 2014 r., doręczono jej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2013 r., nr I OSK 2108/13, którym sąd ten uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 49/13 stwierdzający niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Doręczenie to otworzyło skarżącej drogę do kontroli sądowej zaskarżonego postanowienia, gdyż zażalenie z dnia 25 lipca 2012 r., zostało potraktowane przez organ jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca zaznaczyła, że działała ściśle według pouczeń organu zawartych w kierowanych do niej aktach prawnych. Dlatego uważa, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl przepisu art. 86 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej jako p.p.s.a. uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. W sytuacji, gdy którakolwiek z wymienionych wyżej przesłanek nie zostanie spełniona zasadnym jest wydanie orzeczenia odmownego. Podkreślenia wymaga, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy.
Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem, przy uwzględnieniu wymogów przewidzianych w art. 87 § 1 p.p.s.a., przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Dokonując oceny zasadności wniosku Sąd uznał, że skarżąca nie ponosi winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie organu dotyczące przyznania wynagrodzenia za pełnienie funkcji przedstawiciela w postępowaniu administracyjnym. Bezspornym jest bowiem, że naruszenie terminu do wniesienia skargi podyktowane było zastosowaniem się przez M. B. do błędnego pouczenia zamieszczonego przez organ w treści zaskarżonego postanowienia, co skutkowało złożeniem środka odwoławczego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. W efekcie czego Kolegium postanowieniem z dnia [...] października 2012 r., nr [...] stwierdziło niedopuszczalność zażalenia. Na skutek kontroli sądowej zapadł wspominany wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2013 r., nr I OSK 2108/13, który ostatecznie przesądził, że zaskarżone postanowienie podlega zaskarżeniu w trybie art. 264 § 2 k.p.a. NSA wskazał również, że pismo skarżącej nazwane "zażaleniem" należy traktować jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzedzające wniesienie skargi na ten akt do sądu administracyjnego i, że zostało ono złożone w ustawowym terminie określonym w art. 53 § 3 P.p.s.a.
W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że mylne pouczenie strony o trybie (terminie) kwestionowania rozstrzygnięcia nie wpływa na bieg terminu do wniesienia skargi, lecz może stanowić podstawę do przywrócenia terminu (por. np. postanowienie NSA z 21 maja 2005 r., sygn. akt I OSK 271/05, publ. LEX nr 188813).
Mając na uwadze powyższe ustalenia, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.