Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 19 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 914/13 uwzględnił skargę W.S., E.S., K.S. i K.S. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji (pkt 1 sentencji), a także stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu (pkt 2 sentencji).
W dniu 24 marca 2014 r. do Sądu wpłynął wniosek pełnomocnika skarżących o uzupełnienie powołanego wyroku w kwestii zasądzenia zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pełnomocnik podkreślił, że wniosek o zasądzenie kosztów został zgłoszony do protokołu podczas rozprawy w dniu 26 listopada 2013 r. osobiście przez pełnomocnika, który załączył również wykaz kosztów w niniejszej sprawie.
W spisie kosztów złożonym na rozprawie w dniu 26 listopada 2013 r. pełnomocnik wskazał zaś, że żądane koszty obejmują koszty zastępstwa radcowskiego według norm przepisanych, koszty wpisu sądowego w kwocie 200 zł oraz koszty przejazdu pełnomocnika na rozprawę w kwocie 559,98 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 157 § 1 i § 2 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie zaś do treści art. 200 powołanej ustawy, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Przy czym jeżeli uprawnienia lub obowiązki skarżących związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, zwrot kosztów następuje na ich rzecz solidarnie (art. 202 § 2).
W myśl natomiast art. 205 § 2 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi do niezbędnych kosztów postępowania w sytuacji, gdy strona była reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego (doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego) zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego pełnomocnika, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Zgodnie z art. 210 § 1 powołanej ustawy wniosek o zasądzenie kosztów postępowania należy złożyć najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia.
W rozpoznawanej sprawie oczywiste jest, że wniosek o zasądzenie kosztów złożony został przed dniem orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, Sąd uwzględniając zaś złożoną skargę nie zasądził w wyroku z dnia 19 marca 2014 r. zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wniosek o uzupełnienie wyroku w części dotyczącej kosztów postępowania sądowego jest więc uzasadniony. W świetle powołanych wyżej przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało zatem zasądzić od Ministra Skarbu Państwa na rzecz skarżących solidarnie zwrot kosztów postępowania sądowego. Przy czym - zdaniem Sądu - na koszty te składa się jedynie wpis sądowy w kwocie 200 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 240 zł (zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490) oraz zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Jeśli zaś chodzi o pozostałe koszty poniesione przez pełnomocnika skarżących tj. koszty przejazdu na rozprawę, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do ich zwrotu, bowiem Sąd nie uznał ich jako niezbędnych.
Zauważyć trzeba, że stawiennictwo pełnomocnika na rozprawie było nieobowiązkowe (art. 107 ustawy). Co do zasady natomiast za niezbędne ustawodawca uznał w tym zakresie tylko koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 § 2). Innymi słowy wydatki pełnomocnika poniesione w związku z dobrowolnym udziałem radcy prawnego na rozprawie związane z kosztami podróży, w niniejszej sprawie, nie mogą zostać uznane za niezbędne.
W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 157 § 1 i § 2 w związku z art. 200, art. 202 § 2 i art. 205 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.