Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 kwietnia 2011 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. wniosła skargę na pismo Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] nieuwzględniające dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu w charakterze strony w sprawie z wniosku Spółki [...] S.A. w G. dotyczącego wyrażenia zgody na oddanie w dzierżawę na rzecz Zarządu [...] S.A. nieruchomości gruntowej położonej przy [...] w granicach [...] w G., stanowiącej część działki nr [...], karta mapy [...] oraz część działki nr [...], karta mapy [...].
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie postępowania administracyjnego prowadzonego przez Ministra Skarbu Państwa w sprawie udzielenia zgody na wydzierżawienie przez [...] S.A. opisanej wyżej nieruchomości gruntowej na rzecz Zarządu [...] S.A. W uzasadnieniu wniosku skarżąca argumentowała, że wydanie decyzji przed rozpatrzeniem wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki w postaci niezawiadomienia skarżącej o wydanej decyzji i niemożności kwestionowania zapadłego rozstrzygnięcia w normalnym toku postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności została w sposób kompleksowy uregulowana w art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zaś katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie przez sąd administracyjny wykonania aktu lub czynności określony został w art. 61 § 3 tej ustawy i ma on charakter taksatywny. Zgodnie z treścią tego przepisu, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z treści art. 61 § 1 w zw. z § 3 powołanej ustawy wprost wynika, że orzeczenie wydane w tym trybie dotyczy:
- 1) aktów lub czynności objętych skargą do sądu administracyjnego, a także
- 2) aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Zatem wniosek o wstrzymanie powinien odnosić się do konkretnego aktu lub czynności, bowiem przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być objęte jedynie konkretne akty lub konkretne czynności i tylko takie, które nadają się do wykonania w chwili orzekania o wstrzymaniu ich wykonania.
Niewątpliwie przedmiotem skargi nie jest postępowanie administracyjne prowadzone przez Ministra Skarbu Państwa w sprawie udzielenia zgody na wydzierżawienie przez [...] S.A. nieruchomości gruntowej położonej w [...], obejmującej [...] będącą przedłużeniem istniejącego [...] na rzecz Zarządu [...] S.A., lecz pismo Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] nieuwzględniające wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. o dopuszczenie jej do udziału w powyższym postępowaniu w charakterze strony. Wobec tego wskazane postępowanie nie dotyczy granic przedmiotowej sprawy sądowoadministracyjnej. Pamiętać bowiem należy, że te wyznacza – zgodnie z art. 134 § 1 powołanej ustawy – ogół elementów stosunku administracyjnoprawnego będącego przedmiotem zaskarżonego aktu lub czynności. Stosunek prawny wynikający z zaskarżonego pisma z dnia [...] lutego 2011 r. nieuwzględniającego wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu, nie jest tym samym, co stosunek prawny powstały w wyniku merytorycznego rozpoznania wniosku Spółki [...] S.A. w G. w sprawie udzielenia zgody na wydzierżawienie przez [...] S.A. opisanej wyżej nieruchomości gruntowej na rzecz Zarządu [...] S.A. Są to jednak odrębne "sprawy", jakkolwiek pośrednio związane ze sobą.
Stwierdzić należy, że zaskarżone w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym pismo informujące o nieuwzględnieniu wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie nie może powodować negatywnych konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 wymienionej ustawy, gdyż nie należy ono do grupy aktów podlegających wstrzymaniu w trybie w tym przepisie przewidzianym. Wstrzymaniu w świetle tego unormowania podlegają tylko takie akty i czynności organów administracji publicznej, które posiadają przymiot wykonalności.
Zatem warunkiem udzielenia ochrony tymczasowej jest wskazanie przez stronę we wniosku konkretnego aktu lub konkretnych czynności, o jakich mowa w § 3 powołanego przepisu, a ponadto, jeśli skarżący domaga się wstrzymania aktu innego niż zaskarżony, wykazanie, iż mieści się on w granicach sprawy poddanej kontroli sądu administracyjnego.
Wskazać należy, że instytucję wstrzymania wykonania aktu lub czynności można zastosować tylko wówczas, gdy dany akt lub czynność posiada atrybut wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy bowiem akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. W przedmiotowej sprawie żądaniem wstrzymania zostało objęte całe toczące się postępowanie administracyjne. Zatem nie ulega wątpliwości, że wstrzymanie całego postępowania administracyjnego jest niedopuszczalne i nie nadaje się do wykonania.
Instytucja wstrzymania w trybie art. 61 § 3 powołanej ustawy nie może służyć tamowaniu biegu postępowań w sprawach i opóźnianiu wydania rozstrzygnięć merytorycznych, bowiem nie taki jest cel tego przepisu. Z istoty ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym wynika, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej może być jedynie taki akt lub czynność, który nadaje się do wykonania w chwili orzekania o wstrzymaniu jego wykonania, co w rezultacie przekłada się na stwierdzenie, że brak jest podstawy prawnej do wstrzymania całego toczącego się postępowania administracyjnego. Dlatego należy stwierdzić, że wstrzymanie całego postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ jest niedopuszczalne, bowiem nie mieści się w zakresie przedmiotowym normy art. 61 § 3 wymienionej ustawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 61 § 3 a contrario ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.