Uzasadnienie
Skarżący w treści zażalenia na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wniósł o zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sadowego. Na urzędowym formularzu jako zakres żądania zakreślił zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest bezrobotny, bez prawa do zasiłku, a jedynym jego dochodem są drobne kwoty otrzymywane od bliskich osób.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie, posiada ½ mieszkania o powierzchni 67 m2, poza tym nie ma żadnego majątku, w tym zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej. 5.000 zł. Jego miesięczne wydatki za czynsz, prąd i gaz wynoszą łącznie około 330 zł. Do tego dochodzą koszty wyżywienia.
Jako znane z urzędu wskazać trzeba, że w niniejszej sprawie, postanowieniem z dnia 8 lipca 2015 r. przyznane zostało skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek przyjąć należy, iż jest on nadal uzasadniony. Przy czym zwrócić należy uwagę na fakt, że w niniejszej sprawie skarżącemu zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Co za tym idzie, jego ponowne żądanie w tym samym zakresie należało ocenić jako zbędne.
Jednocześnie powyższa okoliczność determinuje podstawę rozpoznania przedmiotowego wniosku, który podlega ocenie merytorycznej w zakresie ustanowienia adwokata. Uwzględnienie tego żądania w niniejszej sprawie będzie bowiem równoznaczne z przyznaniem skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym. Jednak – tak jak to wyżej zostało już powiedziane – przedmiotowy wniosek pozostaje uzasadniony.
Podstawą jego rozpoznania są przepisy art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, czyli w zakresie całkowitym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Na tle powyższej regulacji aktualna pozostaje argumentacja postanowienia z dnia 8 lipca 2015 r. Powtórzyć zatem wypada, iż wnioskodawca nie ma żadnych dochodów, mieszka sam, a w zaspokojeniu podstawowych potrzeb socjalnych uzyskuje pomoc ze strony rodziny. Nie ma też majątku, z którego mógłby pozyskać środki na opłacenie kosztów swego udziału w spawie.
Powyższe wskazuje, iż wnioskodawca nie był i nie jest w stanie poczynić jakichkolwiek oszczędności.
W związku z tym wniosek należało uznać za uzasadniony. Tym samym, na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7, p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji. Orzeczenie o umorzeniu postępowania wydane zostało w oparciu o art. 249a p.p.s.a.