Uzasadnienie
W sprawie, po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w dniu 27 grudnia 2016 r. postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie referendarza sadowego z 8 listopada 2016 r. o odmowie przyznania skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego do skargi w kwocie 7.913 zł w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 17 stycznia 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia ww. wpisu sądowego od skargi, doręczono skarżącemu w dniu 6 lutego 2017 r. w trybie prawnej fikcji doręczenia.
Z akt sprawy wynika, że skarga w zakreślonym terminie nie została opłacona (informacja z Oddziału Finansowo-Budżetowego Sądu).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu, bowiem nie uiszczono należnego od niej wpisu sądowego.
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
Pismem takim jest między innymi skarga.
Stosownie natomiast do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że przesyłka zawierająca odpis ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 17 stycznia 2017 r. doręczono skarżącemu w dniu 6 lutego 2017 r. w trybie prawnej fikcji doręczenia. Wskazaną fikcję doręczenia przyjmuje się w razie niemożności doręczenia adresatowi pisma sądowego w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a. pod warunkiem, że adresat został dwukrotnie powiadomiony o pozostawieniu przesyłki na okres 14 dni w placówce pocztowej.
Stosownie do art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Wedle § 2 tego przepisu, zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe.
Z kolei, w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Zgodnie natomiast z art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
Wyjaśnić w tym miejscu należy, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w przytoczonym powyżej art. 73 § 1 - § 4 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, że zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata.
Jak wynika z adnotacji zawartych na zwróconej Sądowi niepodjętej przez skarżącego przesyłce, pierwsze zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej nastąpiło w dniu 23 stycznia 2017 r., drugie zaś - w dniu 31 stycznia 2017 r. Nieodebranie przez skarżącego przesyłki w terminie 14 dni od dnia pierwszego awizo skutkowało zatem, na mocy art. 73 § 4 p.p.s.a., przyjęciem fikcji doręczenia w ostatnim dniu tego terminu, tj. 6 lutego 2017 r. Od tego dnia rozpoczął bieg termin na wykonanie wezwania Sądu, który upłynął w dniu 13 lutego 2017 r. W zakreślonym terminie skarga nie została jednak przez skarżącego opłacona.
W tym stanie rzeczy, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym Sąd postanowił jak w sentencji.