Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. W. jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. działającego w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego.
Wnioskiem z 4 lipca 2016 r. M. W. (zwana dalej: Wnioskodawczynią, Stroną, Skarżącą) zwróciła się o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącego podatku od czynności cywilnoprawnych, w zakresie skutków podatkowych darowizny składników majątkowych do spółki jawnej. Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego pismem z 1 września 2016 r. wezwano ją do jego uzupełnienia. Wniosek uzupełniono 2 września 2016 r. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:
Wnioskodawczyni wraz z mężem planuje założenie spółki jawnej (dalej: Spółka). Małżonkowie planują przekazanie umową darowizny do nowo powstałej Spółki szeregu składników majątkowych – nieruchomości, należących do wspólnego majątku małżonków. W oparciu o nieruchomości, które Wnioskodawczyni wraz z mężem planują darować Spółce, Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wynajmu. Darowizna na rzecz Spółki nie będzie obejmowała całego majątku, w oparciu o który Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą. Przedmiotowa darowizna nie będzie wiązać się z przejęciem przez obdarowaną spółkę jawną długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńców. Nieruchomości, których dotyczy wniosek nie zostaną wniesione jako wkład do spółki jawnej w ramach zmiany jej umowy, lecz zostaną nabyte na skutek opisanej transakcji pod tytułem darmym, przy czym stronami tej transakcji będą wspólnicy spółki jawnej i ta spółka.
Skutkiem transakcji będzie zwiększenie majątku Spółki, gdyż jej aktywa powiększą się a pasywa pozostaną niezmienione, na skutek planowanej transakcji. Dokonanie planowanej transakcji nie będzie wiązało się z koniecznością zmiany umowy spółki. W szczególności nabyte w ten sposób nieruchomości nie będą brane pod uwagę przy ustalaniu udziału kapitałowego wspólników w spółce jawnej, gdyż nie będą ich wkładami.
W tak przedstawionym zdarzeniu przyszłym zadano m.in. następujące pytanie:
Czy zaprezentowane zdarzenie przyszłe będzie skutkowało w świetle ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych obowiązkiem zapłaty tego podatku z jakiegokolwiek tytułu, w tym jako zmiana umowy spółki jawnej powodująca zwiększenie jej majątku?
Przedstawiając własne stanowisko wskazano, że zdarzenie to nie wywoła obowiązku zapłaty podatku z żadnego tytułu, ani w związku z zawarciem umowy darowizny, ani też w związku ze zwiększeniem majątku spółki jawnej, gdyż do powiększenia majątku dojdzie nie na skutek zmiany umowy spółki, lecz w związku z zawartą przez spółkę umową darowizny.
W związku z niewskazaniem danych niezbędnych do identyfikacji tworzonej spółki (w szczególności, określenia nazwy spółki i adresu jej siedziby) oraz stopnia zaawansowania przygotowań związanych z utworzeniem spółki jawnej, organ wezwał Wnioskodawczynię do uzupełnienia tych informacji. W piśmie z 2 września 2016 r. Wnioskodawczyni wyjaśniła, że Spółka jawna, którą zamierza założyć będzie posiadała następujące dane identyfikacyjne: W. Spółka jawna z siedzibą we W., adres: ul. [...], [...] W. Wnioskodawczyni wyjaśniła również, że do tej pory nie została zawarta umowa spółki, spółka znajduje się bowiem w fazie koncepcyjnej a jej powstanie uzależnione jest m.in. od uzyskania przedmiotowej interpretacji.
W wyniku rozpatrzenia wniosku Dyrektor Izby Skarbowej w K. działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów postanowieniem z [...] nr [...] na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 i art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm. dalej: OP) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych darowizny składników majątkowych do spółki jawnej. Organ uznał, że Wnioskodawczyni wskazała wprawdzie dane przyszłej spółki, lecz wyjaśniła również, że nie została zawarta umowa spółki, znajduje się obecnie w fazie koncepcyjnej a jej powstanie uzależnione jest m.in. od uzyskania przedmiotowej interpretacji. Stwierdzono również, że postępowanie w sprawie udzielenia interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, do którego można wydać interpretację indywidualną.
W postępowaniu tym organ interpretacyjny nie prowadzi doradztwa. Istota wniosku nie może zatem sprowadzać się do żądania wydania rozstrzygnięcia o doradczym charakterze. Wniosek nie może mieć charakteru hipotetycznego, tj. nie może być złożony jedynie w celu zaznajomienia się z poglądem organu interpretacyjnego odnośnie przedstawionego w nim stanowiska dotyczącego stosowania przepisów prawa podatkowego. W niniejszej sprawie, samo wyrażenie przez Wnioskodawcę woli utworzenia spółki nie stanowi okoliczności uprawdopodabniającej fakt, że dojdzie do realizacji opisywanego zdarzenia przyszłego. Ocena prawna stanowiska Wnioskodawcy w zakresie zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku sprowadzałaby się zatem do potwierdzenia wystąpienia określonych skutków podatkowych zdarzenia przyszłego w odniesieniu do nieistniejącego podmiotu, który dopiero w przyszłości może (ale nie musi) zostać utworzony.
Wydane rozstrzygnięcie miałoby zatem hipotetyczny charakter i spełniałoby funkcję doradczą. Co więcej – sama Wnioskodawczyni wskazała, że powstanie spółki zależy m.in. od uzyskania przedmiotowej interpretacji.
Na postanowienie (doręczone za pośrednictwem platformy ePUAP) zostało w terminie wniesione zażalenie z żądaniem uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia.
Dyrektor Izby Skarbowej w K., działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów postanowienie z [...] nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
W skardze z 27 grudnia 2016 r. Wnioskodawczyni zakwestionowała to rozstrzygnięcie podnosząc zarzuty naruszenia:
- • art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1, art. 14h, art. 14n § 1 pkt 1 i art. 14r § 1 Ordynacji podatkowej - poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku o interpretację z uwagi na nieuprawdopodobnienie przez Wnioskodawcę, że dojdzie do realizacji opisanego zdarzenia przyszłego, podczas gdy powołane przepisy w ogóle takiego obowiązku nie statuują i organy nie są uprawnione w postępowaniu o wydanie interpretacji do badania, czy zdarzenie przyszłe wystąpi a jedynie do oceny skutków podatkowych jakie może rodzić określone zdarzenie przyszłe w sferze materialno prawnej Wnioskodawcy i podmiotu, który zamierza utworzyć;
- • art. 14b § 1 w zw. z art. 14n § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej – poprzez przyjęcie, że samo wyrażenie woli utworzenia spółki nie stanowi okoliczności wystarczającej do nabycia przez Wnioskodawcę przymiotu podmiotu zainteresowanego, co doprowadziło do uznania, że Skarżąca nie posiada statusu zainteresowanego w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego.
W skardze zawarto żądanie uchylenia w całości postanowień obu instancji i zasądzenie od organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całości stanowisko zawarte w wydanym postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie o interpretację i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Kontroli Sądu poddane zostało postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych.
Podstawę prawną tego rozstrzygnięcia stanowił art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 i art. 14h Ordynacji podatkowej Zgodnie z art. 165a § 1 OP - gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten ma zastosowanie do postępowań o wydanie interpretacji z mocy art. 14h OP.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia, czy działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów – Dyrektor Izby Skarbowej w K. powinien rozpoznać merytorycznie wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji indywidualnej w trybie określonym w art. 14b § 1 OP w zakresie objętym przedstawionym zdarzeniem przyszłym, czy też był uprawniony do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania.
Zgodnie z art. 14b § 1 OP - minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 OP). Stosownie do art. 14b § 3 OP, składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1 - 2 OP).
Istotą interpretacji indywidualnej jest zatem rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej są możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Zainteresowanym w przedmiocie interpretacji indywidualnej jest zaś podmiot, który zwraca się o wydanie interpretacji indywidualnej w celu prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi przepisami, realizacji swoich praw i obowiązków w sferze prawa podatkowego, wyjaśnienia lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego.
Zatem, do uzyskania interpretacji indywidualnej legitymowany jest podmiot, dla którego określony stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe może wywołać konsekwencje w sferze stosunków prawno-podatkowych. Przedmiotem interpretacji mogą być zaś takie sytuacje faktyczne, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego lub zobowiązania podatkowego po stronie wnioskodawcy, które dotyczą sfery odpowiedzialności podatkowej tego podmiotu. Ponadto, instytucja interpretacji indywidualnych gwarantuje ochronę prawną, w zakresie unormowanym w przepisach art. 14k - 14n OP podmiotom, które zastosowały się do wydanych na ich rzecz interpretacji.
Podkreślić należy, że ustawodawca przewidział także sytuacje, gdy wniosek podmiotu o udzielenie pisemnej interpretacji danego przepisu nie może zostać rozpatrzony w trybie tego postępowania. Zgodnie bowiem z art. 14h OP, w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV Ordynacji podatkowej.
Stosownie do art. 165a § 1 w związku z art. 14h OP, gdy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej został wniesiony przez osobę niebędącą zainteresowanym lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie w sprawie wydania interpretacji nie może być wszczęte, organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy OP, w szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej, czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających.
Co istotne, organ wydający interpretację indywidualną nie może zbadać w sensie merytorycznym sprawy podatkowej wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku, odnoszące się do unormowań przepisów prawa podatkowego, jest prawidłowe i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia. Organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może bowiem prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w tym w postępowaniu kontrolnym czy podatkowym prowadzonym w oparciu o konkretną dokumentację.
Analiza przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, wskazanych w art. 165a §1 OP, w związku z przepisami tej ustawy normującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi do wniosku, że odmowa wszczęcia postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego może nastąpić z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych.
W zawisłej przed Sądem sprawie spornej – organ akcentował hipotetyczny charakter wniosku, którego miałaby dotyczyć indywidualna interpretacja. Brak przesłanki podmiotowej "zainteresowanej" - wywodził organ z faktu, że spółka jawna, której miałaby dotyczyć ochrona wynikająca z interpretacji jeszcze nie powstała, nie została bowiem zawarta umowa a spółka jawna znajduje się w fazie koncepcyjnej a jej powstanie uzależnione jest między innymi od uzyskania przedmiotowej interpretacji. Z wniosku wynika zatem, że wydane rozstrzygnięcie miałoby charakter hipotetyczny i spełniałoby funkcję doradczą. Przeczy to zatem intencji ustawodawcy, którego celem było aby postępowanie w sprawie wydania indywidualnych interpretacji, służyło wyjaśnianiu wątpliwości podatników, co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Zgodzić się zatem należy z organem, że w postępowaniu tym organ interpretacyjny nie prowadzi doradztwa, zatem istota wniosku nie może sprowadzać się do żądania wydania rozstrzygnięcia o charakterze doradczym lub służącym optymalizacji podatkowej.
Nie można też zgodzić się z zarzutem Skarżącej, że organ wydający interpretację indywidualną nie ma uprawnienia do analizowania prawdopodobieństwa zaistnienia zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku, lecz jedynie powinien pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko wnioskodawcy odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego jest słuszne i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia. Podkreślić bowiem należy, że ustawodawca w art. 14b § 1 OP wskazał, że wniosek o wydanie interpretacji może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych, tak, aby możliwe było udzielenie odpowiedzi przez organ podatkowy, co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Pogląd ten został potwierdzony w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym, brak wyraźnego i zindywidualizowanego tła faktycznego (rozumianego jako zaistniały stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe), stanowiącego podstawę kwalifikacji prawno - podatkowej w ramach procesu wydania interpretacji indywidualnej oznacza, że nie można zasadnie oczekiwać od organu podatkowego odpowiedzi na postawione pytania. Nie zachodzi wówczas brak w zakresie elementów wniosku (art. 169 § 1 OP), lecz jego niedopuszczalność (art. 165a § 1 OP) por. wyrok z 15 grudnia 2016 r. sygn. akt I FSK 745/15 (CBOSA).
Ten podniesiony wyżej aspekt sprawy ma swoje odzwierciedlenie w przesłance przedmiotowej art. 165a § 1 (w związku z art. 14h) OP stanowiącego, że organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji, gdy (...) " z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte". Mieszczą się tu wszelkie inne (niż brak statusu zainteresowanego) okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej interpretacji indywidualnej.
W szczególności taka przeszkoda dla wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej istnieje w sytuacji, gdy przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego oraz gdy wniosek dotyczy zagadnienia, unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna, gdyż wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego (podkreślenie Sądu). To z tej właśnie okoliczności wynika konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego by udzielić prawidłowej odpowiedzi na jasne brzmienie przepisu polskiego prawa podatkowego.
W ocenie Sądu, poza wskazanymi przez organ w zaskarżonym postanowieniu okolicznościami stanowiącymi podstawę odmowy wydania interpretacji, taka właśnie (wskazana wyżej) sytuacja zachodzi w przedmiotowej sprawie.
Zapytanie interpretacyjne stanowi bowiem w istocie rzeczy pytanie o zasadność subsumcji stanu faktycznego pod wskazane w stanowisku wnioskodawcy przepisy prawa podatkowego. Wnioskodawca wskazując na hipotetyczne dokumenty (umowę spółki jawnej, umowę darowizny) i hipotetyczne w nich zapisy odnoszące się do uprawnień stron oraz czynności faktycznych, domaga się w istocie od organu interpretacyjnego wydania wiążącego rozstrzygnięcia w sprawie a nie interpretacji przepisów prawa. (pod. wyrok NSA z 8 grudnia 2011 r. syg. akt II FSK 1049/10).
Skoro wykładnia prawa podatkowego dokonywana przez organ w wyniku postępowania interpretacyjnego musi być każdorazowo rozpatrywana z perspektywy przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, który już wystąpił albo też wystąpi w przyszłości, to sprecyzowanie tego stanu przez Wnioskodawcę musi być jednoznaczne.
W świetle art. 14b § 1 i art. 14c § 1 OP, to przepis prawa, a nie stan faktyczny ma być przedmiotem interpretacji. Okoliczność, że przepis prawa interpretowany jest na potrzeby przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) zasady powyższej nie zmienia. Zgodnie bowiem z art. 14b § 3 OP - wnioskodawca przedstawia nie tylko stan faktyczny lub zagadnienie przyszłe, ale też własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego lub zagadnienia przyszłego. Ocenie organu wydającego interpretację podlega właśnie stanowisko wnioskodawcy, o czym stanowi art. 14c § 1 OP.
Wbrew twierdzeniom Skarżącej, wydanie rozstrzygnięcia w zakresie oczekiwanym przez Wnioskodawczynię a wynikającym z wniosku - wymagałoby przeprowadzenia postępowania w celu ustalenia, co konkretnie będzie przedmiotem darowizny na rzecz spółki jawnej (z uwagi na zastrzeżenia dotyczące wyłączenia części majątku w oparciu o który Wnioskodawczyni prowadzi działalność oraz nie przejęcie przez obdarowaną spółkę jawną długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńców) i jaki będzie charakter tej darowizny (skoro darczyńcy zastrzegają, że nieruchomości nie będą brane pod uwagę przy ustalaniu udziału kapitałowego wspólników, gdyż nie będą ich wkładami). Oceny takiej nie sposób przeprowadzić wyłącznie na podstawie okoliczności opisanych we wniosku o wydanie interpretacji, przy hipotetycznych założeniach zarówno umowy spółki jawnej jak i umowy darowizny składników majątkowych, w dodatku z licznymi zastrzeżeniami, odnoszącymi się zarówno do wyłączenia z "przejęcia przez obdarowaną spółkę jawną długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńców", jak i z wyłączeniem z nieruchomości mającej być przedmiotem darowizny, na której Wnioskodawczyni prowadzi działalność w zakresie wynajmu - części majątku, na co wskazuje stwierdzenie, że "darowizna na rzecz spółki jawnej nie będzie obejmowała całego majątku, w oparciu o który Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą".
Tak przedstawiony stan faktyczny jest niejednoznaczny a przyjęte jedynie hipotetycznie założenia zarówno umowy darowizny jak i umowy spółki jawnej pogłębiają tylko te wątpliwości. Wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego możliwe jest tylko przy konkretnie i jednoznacznie określonym stanie faktycznym przedstawionym we wniosku. Subsumcji przepisów można dokonać jedynie w odniesieniu do konkretnie sprecyzowanego stanu faktycznego. Natomiast przyjęcie jednoznacznych ustaleń co do stanu faktycznego w odniesieniu do okoliczności przedstawionych we wniosku, wymagałoby wkroczenia w fazę postępowania dowodowego lub co najmniej wzywania Strony do sprecyzowania we wniosku jednoznacznego (przyszłego) stanu faktycznego. Podejmowanie przez organ takich działań nie jest możliwe w ramach wydawania interpretacji indywidualnych na podstawie art. 14b § 1 OP i stanowiłoby nieuprawnioną ingerencję w kompetencje organu podatkowego uprawnionego do przeprowadzenie postępowania podatkowego, co stanowi formalną przeszkodę do wydania interpretacji indywidualnej.
Zakres postępowania z art. 14b § 1 OP obejmuje bowiem interpretację przepisu prawa podatkowego, fazę kwalifikacji prawnej stanu faktycznego opisanego w wniosku przy respektowaniu prawidłowej wykładni przepisu prawa podatkowego i nie obejmuje (podkreślenie Sądu) fazy dowodzenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń oraz wyjaśniania zgodności stanu faktycznego opisanego we wniosku ze stanem rzeczywistym ani wzywania wnioskodawcy do skonkretyzowania tego stanu faktycznego w sposób jednoznaczny, tak aby możliwym było odniesienie do niego konkretnych regulacji prawnych i ich interpretacja.
W odniesieniu do tej części rozważań, Sąd w składzie orzekającym, w pełni podziela tezę zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 listopada 2015 r. sygn. akt II FSK 2614/13, że indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14b § 1 OP, nie stanowi porady prawnej lub optymalizacji podatkowej w zakresie wielu wariantów stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę.
Zarzuty Skarżącej przedstawione szeroko w skardze, tj. zarzut naruszenia art. 165a § 1; art. 14b § 1,§ 3 i § 4; art.14h, art. 14n § 1 pkt 1 i art. 14 r § 1, a w konsekwencji również art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej - należy uznać zatem za bezzasadne, co wprost wynika z powyższej argumentacji Sądu. Wskazać przy tym należy, że odmowa wszczęcia postępowania nie jest uzależniona od uznania organu interpretacyjnego, a jest obligatoryjnym następstwem stwierdzenia przez organ przesłanek wyszczególnionych w przepisach. Skoro zatem – z uwagi na konstrukcję wniosku Skarżącej, tj. przedstawienia zdarzenia przyszłego w sposób niejednoznaczny, to odniesienie się do zadanego pytania nie było możliwe – zatem Minister był zobligowany przepisami prawa do odmowy wszczęcia postępowania. W takiej sytuacji nie może być mowy o jakimkolwiek naruszeniu w tym zakresie wskazanych w skardze przepisów art. 165a § 1 w zw. z art. 14h ani też art. 14b § 1 oraz § 3 i § 4 OP.
W art. 14h OP ustawodawca wskazał bowiem katalog przepisów, do których odsyła przy wydawaniu interpretacji indywidualnych i które mają zastosowanie w postępowaniu z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Jak zaś stanowi art. 14h OP w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV OP. Ewidentnie zatem z treści powołanego przepisu art. 14h OP wynika upoważnienie organu prowadzącego postępowanie z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, do wydawania – jeśli zachodzi taka potrzeba – również postanowień o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a OP.
Bezpodstawny jest też zarzut naruszenia art. 14n § 1 pkt 1 OP, który odnosi się do zastosowania się przez spółkę do interpretacji wydanej przed jej powstaniem, na wniosek osób planujących jej utworzenie (w zakresie dotyczącym działalności tej spółki). Skoro – co wykazano - nie było podstaw do wydania interpretacji indywidualnej, to nie może być mowy o ochronie wynikającej z powołanego w skardze przepisu art. 14n w zw. z art. 14k i art. 14m OP. Niezrozumiały jest przy tym zarzut skargi – naruszenia art. 14r OP - skoro wniosek o interpretację nie był wnioskiem wspólnym a przy tym w zarówno w zarzucie jak i w uzasadnieniu skargi brak jest jakiejkolwiek argumentacji odnoszącej się do naruszenia tego przepisu.
Reasumując - w ocenie Sądu - działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów – Dyrektor Izby Skarbowej w K. – zasadnie na podstawie art. 165a OP wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji.
W tym stanie rzeczy z uwagi na przedstawioną wyżej argumentację – Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – nie stwierdzając podstaw materialnych ani procesowych do uchylenia zaskarżonego postanowienia - na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) oddalił skargę w całości - jako nieuzasadnioną.