Uzasadnienie
Zaskarżona decyzja została prawidłowo doręczona skarżącemu w dniu 3 listopada 2014 r. i zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i trybie jej ewentualnego zaskarżenia.
Jak wynika z akt sprawy, skarżący wniósł skargę w dniu 2 grudnia 2014 r. (data stempla pocztowego), kierując ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wniesiona w ten sposób skarga wpłynęła do biura podawczego ww. Sądu w dniu 4 grudnia 2014 r. (prezentata biura podawczego Sądu). Jeszcze tego samego dnia ww. skarga została odesłana na adres Dyrektora Izby Skarbowej we W., celem nadania właściwego biegu (dziennik KO, w którym skarga została wpisana pod numerem I KO/Wr 68/14 oraz adnotacja w książce nadawczej Sądu z dnia 4 grudnia 2014 r.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni licząc od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Tryb dokonywania wskazanej wyżej czynności procesowej reguluje przepis art. 54 § 1 p.p.s.a, zgodnie którym, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym powszechnie przyjmuje się, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd – dla zachowania prawidłowego trybu jej wniesienia – przekazuje ją organowi administracji, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi w urzędzie pocztowym przez sąd (który działa w tym przypadku jako pośrednik, zastępując działanie skarżącego) na adres właściwego organu administracji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt II FZ 676/11 i powołane tam orzecznictwo; dostępne na stronie – https://cbois.nsa.gov.pl).
W stanie faktycznym sprawy, zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 3 listopada 2014 r. Termin do jej zaskarżenia do sądu administracyjnego upływał zatem, zgodnie z art. 53 § 1p.p.s.a, w dniu 3 grudnia 2014 r. Skarżący skargę wniósł 2 grudnia 2014 r. (data stempla pocztowego), ale zaadresował ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, tj. z pominięciem Dyrektora Izby Skarbowej we W., którego decyzję skarżył. Wniesiona w ten sposób skarga wpłynęła do Sądu w dniu 4 grudnia 2014 r. i jeszcze tego samego dnia została odesłana do ww. organu podatkowego. Z uwagi na powyższe, jako datę wniesienia skargi w sprawie należało przyjąć datę w której Sąd skargę tę odesłał do właściwego organu, celem nadania odpowiedniego trybu. Skoro podjęta przez Sąd czynność procesowa (niezwłocznie po otrzymaniu skargi wniesionej bezpośrednio do tego Sądu) została dokonana w 4 grudnia 2014 r., a skargę należało złożyć najpóźniej w dniu 3 grudnia 2014 r., to przekazanie skargi na adres właściwego organu nastąpiło już po terminie.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2) p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę, o czym orzekł w pkt. I postanowienia.
Wydane w pkt II postanowienia orzeczenie o oddaleniu złożonego przez stronę wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych znajduje swoje umocowanie w treści art. 247 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, prawo pomocy nie przysługuje w przypadku oczywistej bezzasadności skargi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że ww. art. 247 p.p.s.a. znajduje zastosowanie – między innymi – gdy są podstawy do odrzucenia skargi (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 maja 2013 r.; dostępne na stronie j/w). Okoliczność wniesienia skargi po terminie dawała – w ocenie Sądu – podstawę do zastosowania w sprawie art. 247 p.p.s.a.
Z tych wszystkich powodów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2) i art. 247 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w pkt I i II postanowienia.