Uzasadnienie
W skardze na opisaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. skarżąca wniosła o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie decyzji spowoduje realne i trudne do odwrócenia skutki oznaczające w istocie całkowity brak środków do życia.
W aktach sprawy znajduje się dokumentacja finansowo-majątkowa skarżącej, przedłożona do wniosku o przyznanie prawa pomocy, który nie został uwzględniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej w skrócie: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a należy rozumieć jako szkodę, która nie będzie mogła zostać później naprawiona lub taką sytuację, w której nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Tym samym, przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu (por. postanowienie NSA z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt II OZ 52/05).
Zatem, uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne, a ponadto wskazana we wniosku argumentacja winna być poparta stosowną dokumentacją finansowo-majątkową wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09).
Mając na uwadze przytoczone rozważania natury ogólnej, wskazać należy, że w przyjętym do rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, skarżąca upatruje jego zasadności przede wszystkim w tym, że wykonanie decyzji będzie się wiązało w istocie z pozbawieniem jej środków do życia.
W ocenie Sądu, przedstawiona we wniosku argumentacja, nie stanowi wykazania prawdopodobieństwa wystąpienia skutków, o jakich jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając bowiem na uwadze określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.; w skrócie: u.p.e.a.) zasady, jakie wiążą organ egzekucyjny przy prowadzeniu postępowania egzekucyjnego, trudno zgodzić się ze skarżącą, że w wyniku egzekwowania należności wynikającej z zaskarżonej decyzji, zostanie ona pozbawiona środków do życia.
Po pierwsze, stosownie do art. 7 § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Po drugie, w art. 8 - 10 u.p.e.a. wprowadzone zostały ograniczenia w prowadzeniu egzekucji. I tak, w myśl art. 8 § 1 pkt 6 u.p.e.a., nie podlegają egzekucji administracyjnej pieniądze w kwocie 760 zł. Ograniczenia występują również w przypadku zajęcia wynagrodzenia za pracę, co wynika z art. 9 § 1 u.p.e.a., wedle którego wynagrodzenie ze stosunku pracy podlega egzekucji w zakresie określonym w przepisach Kodeksu pracy. Zgodnie więc z art. 871 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy, wolna od potrąceń jest kwota wynagrodzenia za pracę w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów, przysługującego pracownikom zatrudnionym w pełnym wymiarze czasu pracy, po odliczeniu składek na ubezpieczenia społeczne oraz zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych - przy potrącaniu sum egzekwowanych na mocy tytułów wykonawczych na pokrycie należności innych niż świadczenia alimentacyjne.
W świetle zatem obowiązujących zasad prowadzenia egzekucji (wybór środka egzekucyjnego, który jest najmniej uciążliwy dla zobowiązanego) i ograniczeń przewidzianych w ustawie egzekucyjnej, nie można podzielić argumentacji skarżącej, że egzekucja zagrozi jej egzystencji. W tym miejscu warto przytoczyć pogląd zawarty w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11, że ograniczenia przewidziane w ustawie egzekucyjnej gwarantują zachowanie zobowiązanemu i jego rodzinie warunków wystarczających, według ustawodawcy do humanitarnej egzystencji - choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Przy czym, pogorszenie warunków egzystencji wnioskodawcy nie stanowi jeszcze powodu, aby wstrzymywać wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy bowiem zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie NSA z 28 lipca 2009 r. sygn. akt I FSK 450/09).
Ponadto, w razie uchylenia zaskarżonej decyzji, można uzyskać zwrot uiszczonej a wynikającej z decyzji kwoty.
Wobec powyższego, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.