Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 03 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 15.10.2003r.,nr[--], w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 200 r., 2001 r. i 2002r. Jednocześnie w sentencji wyroku błędnie oznaczono jeden z okresów rozliczeniowych w 2000 r. jako "VI" (czerwiec) zamiast "VII" (lipiec). Ten sam błąd został powtórzony w uzasadnieniu decyzji, w którym na str. 2 stwierdzono, że zaskarżona decyzja dotyczyła m.in. rozliczenia w podatku od towarów za czerwiec 2000 r., zamiast za lipiec 2000 r. pismem z dnia 06.02.2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej we W. zwrócił się o sprostowanie powyższego wyroku w opisanym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 156 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) – dalej: p.s.a., Sąd jest władny z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste pomyłki. Sprostowanie może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§2).
W orzecznictwie i doktrynie zgodnie przyjmuje się, że możliwość sprostowania orzeczenia zachodzi wówczas, gdy błąd ma charakter nieistotnej omyłki – a więc, gdy jest to np. prosty błąd rachunkowy, oczywiste przejęzyczenie lub inna oczywista omyłka pisarska.
W przedmiotowej sprawie błędne oznaczenie numeru jednego z miesięcy, których dotyczyła zaskarżona decyzja nosi właśnie cechy oczywistej omyłki, wynikającej z przypadkowego opuszczenia jednego z elementów rzymskiego oznaczenia numeru miesiąca ("VI" zamiast "VII"). Omyłka ta została następnie powtórzona na str. 2 w uzasadnieniu, poprzez zastąpienie błędnego zapisu cyfrowego nazwą miesiąca – czerwiec zamiast lipiec. Wypada zaznaczyć, że z akt sprawy, skargi i odpowiedzi na skargę wynika bez wątpienia, że zaskarżona decyzja dotyczyła lipca 2000 r., a nie czerwca 2000 r. – na co zwrócił uwagę Dyrektor Izby Skarbowej we wniosku o sprostowanie zaskarżonego wyroku. Tak więc błąd w wyroku Sądu miał charakter oczywistej omyłki, podlegającej sprostowaniu.
Uwzględniając powyższe na podstawie art. 156 § 1 p.s.a orzeczono, jak na wstępie.