Uzasadnienie
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Natomiast stosownie do treści § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), wniosek adwokata o przyznanie nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Podkreślenia wymaga, że niezłożenie takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. (zob. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 862/05, LEX nr 242945).
W wyniku postanowienia Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2008 r., którym przyznano skarżącej prawo pomocy w całości, w tym obejmującym ustanowienie adwokata, na jej pełnomocnika został wyznaczony adw. G. M. Pełnomocnik na rozprawie w dniu 2 października 2008 r. wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.
Na wezwanie Referendarza sądowego do przedłożenia oświadczenia, o którym mowa w § 20 powołanego wyżej rozporządzenia oraz oświadczenia podatnika otrzymującego przychody za świadczoną pomoc prawną osobiście i na zlecenie sądu, pod rygorem odmowy przyznania wnioskowanych kosztów, wnioskodawca nie udzielił odpowiedzi w wyznaczonym terminie.
Mając wobec tego na uwadze przytoczoną regulację prawną i niezastosowanie się do obowiązku pełnomocnika z urzędu wnioskującego o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, na podstawie art. 258 § 2 ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.