Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] r., nr [...] umarzającą na podstawie art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Z 2012 r. poz. 749, ze zm., zwanej dalej O.p.) jako bezprzedmiotowe postępowanie podatkowe wszczęte z urzędu wobec "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. (zwana dalej spółką, skarżącą, stroną) w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2003 r.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:
W zeznaniu CIT- 8 za okres od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2003 r., złożonym w dniu 5 kwietnia 2004 r., spółka wykazała: dochód w wysokości 174.907,71 zł, podatek należny wysokości 47.224,00 zł i nadpłatę w kwocie 38.783,49 zł jako różnicę między sumą wpłaconych zaliczek a podatkiem należnym (86.007,49 zł - 47.224,00 zł).
W wyniku kontroli w zakresie prawidłowości rozliczania się budżetem państwa skarżącej z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za okres wskazany w powyższym zeznaniu, zostało wszczęte wobec spółki postępowanie podatkowe, które zakończyło się wydaniem przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. w dniu [...] r. decyzji nr [...] określającej skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. w kwocie 255.125,00 zł oraz wysokość odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za miesiące od stycznia do kwietnia 2003 r. oraz od lipca do grudnia 2003 r. w łącznej kwocie 13.344,00 zł. Po rozpoznaniu odwołania spółki Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...] r., nr [...] uchylił wskazaną decyzję z dnia 5 czerwca 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, uznając, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 22 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Wr 1917/09 odrzucił skargę spółki na powyższą decyzję.
Następnie Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego we W. - w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania – decyzją z dnia [...] r., nr [...] określił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. w wysokości 214.625,00 zł uznając, że skarżąca zaniżyła należne zobowiązanie podatkowe za badany okres rozliczeniowy poprzez odniesienie w ciężar kosztów uzyskania przychodów wydatków niespełniających takich cech. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej we W. decyzją z dnia [...] r., nr [...] ponownie uchylił w całości decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, uznając, że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, bowiem organ pierwszej instancji nie wykonał zaleceń zawartych w poprzedniej decyzji organu drugiej instancji, wydanej w trybie art. 233 § 2 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 907/12, po rozpoznaniu skargi spółki, uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] r., nr [...].
W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Sąd stwierdził, że skarga okazała się uzasadniona, w szczególności zarzut naruszenia art. 70 § 6 pkt 1 O.p. i bezpodstawność orzekania w związku z przedawnieniem zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją. Zdaniem Sądu, w sprawie nie doszło do skutecznego zawieszenia biegu przedawnienia w związku z dokonaną w dniu 12 października 2009 r. czynnością procesową o której podjęciu bądź skutkach strona nie została powiadomiona, co powoduje, że już decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...]r. została wydana w warunkach przedawnienia.
Ponownie rozpoznając sprawę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego we W. wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r., nr [...] działając na podstawie art. 208 § 1 O.p. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie podatkowe wszczęte z urzędu wobec skarżącej w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych za okres od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2003 r.
W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazując na treść art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) stwierdził, że mając na uwadze rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 907/12, iż zobowiązanie strony w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. uległo przedawnieniu, postępowanie w sprawie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.
W odwołaniu od powyższej decyzji z dnia [...] r. skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości i rozpatrzenie sprawy co do jej istoty poprzez określenie przez Dyrektora Izby Skarbowej we W. zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2003 w prawidłowej wysokości, tj. z uwzględnieniem wszystkich poniesionych w tym roku kosztów uzyskania przychodów, również tych błędnie uznanych przez spółkę za koszty niestanowiące kosztów uzyskania przychodów, czego domagała się spółka m.in. w odwołaniu od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] r., nr [...].Podniosła, że decyzja umarzająca postępowanie jako bezprzedmiotowe stoi w sprzeczności z wykładnią prawa poczynioną przez skład 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt I FPS 5/09 oraz w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt I FPS 1/12. Zdaniem strony orzeczenie co do istoty sprawy, także po okresie przedawnienia zobowiązania podatkowego, leży w interesie podatnika, gdyż jest to dla niego korzystne.
Dyrektor Izby Skarbowej we W. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] r., [...].
W uzasadnieniu decyzji wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 907/12 wskazał, że w przedmiotowej sprawie naruszono art. 70 § 1 O.p. w związku z art. 70 § 6 pkt 1 O.p., ponieważ nie doszło do skutecznego przerwania biegu przedawnienia w związku z dokonaną w dniu 12 października 2009 r. czynnością procesową, o której podjęciu bądź skutkach strona nie została powiadomiona, co powoduje, że już decyzja organu pierwszej instancji została wydana w warunkach przedawnienia. W tej sytuacji organ będąc związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu (art. 153 p.p.s.a.). zobligowany był na podstawie art. 208 § 1 O.p. umorzyć wszczęte z urzędu postępowanie podatkowe z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W niniejszej sprawie nie doszło bowiem do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r., co spowodowało, że uległo ono przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2009 r. Na potwierdzenie zasadności powyższego stanowiska organ odwoławczy powołał się na uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt I FPS 1/12 i z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt I FPS 5/09 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2006 r., sygn. akt I FSK 774/05 i z dnia 13 września 2012 r., sygn. akt FSK 1681/11.
Wskazał, że nie uchybiając powinności stosowania stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2012 r., niniejszej sprawy nie można było merytorycznie rozpoznać z uwagi na upływ terminu przedawnienia, ani też wydać decyzji orzekającej co do istoty sprawy, zgodnie z wnioskiem spółki. Stwierdził, że żadnego z tych rozwiązań w uchwale z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt I FPS 1/12 Naczelny Sąd Administracyjny nie dopuścił, jednoznacznie przesądzając – w takiej właśnie sytuacji – o obowiązku umorzenia przez organ podatkowy postępowania jako bezprzedmiotowego. Zdaniem organu odwoławczego ww. przytoczone uchwały oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego świadczą o bezzasadności zarzutu odwołania o sprzeczności decyzji umarzającej niniejsze postępowanie z wykładnią prawa poczynioną przez skład 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt I FPS 5/09 oraz w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt I FPS 1/12.
Organ odwoławczy podkreślił, że tezy powołanych przez stronę orzeczeń znalazły odzwierciedlenie w podjętym przez niego rozstrzygnięciu. Z treści uchwały z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt I FPS 1/12 wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podzielił poglądy wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt I FPS 5/09, stwierdzając jednoznacznie w tym zakresie, iż: "stanowisko to wspiera dodatkowo treść art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r., zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Przepis ten w sposób jednoznaczny określa procesowy skutek upływu terminu przedawnienia, który wymaga od organu pierwszej instancji lub organu odwoławczego umorzenia postępowania w przypadku, gdy organ ten nie zdążył orzec przed upływem przedawnienia określonego zobowiązania podatkowego - niezależnie od tego, czy nastąpiło to po zapłacie, czy przed zapłatą podatku.
Wyjątek w tym zakresie musi być wskazany jednoznacznie w ustawie, jak to ma miejsce np. w przypadku instytucji zwrotu nadpłaty, określonej w art. 79 Ordynacji podatkowej, gdzie w § 2 stwierdzono, że prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. A contrario wynika z tego, że w przypadku wniosku o nadpłatę złożonego przed upływem terminu przedawnienia, należy orzec również po jego upływie, gdyż postępowanie w takim przypadku nie staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 208 § 1 O.p. Podkreśla to dodatkowo pogląd, że termin przedawnienia jest zastrzeżony dla podatników, których roszczenia wynikające z ich interesu prawnego – o ile zostaną zgłoszone przed upływem terminu przedawnienia – powinny zostać rozpatrzone nawet po jego upływie (...)".
Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że w związku z przedawnieniem zobowiązania podatkowego za 2003 r. zobligowany był do wydania decyzji umarzającej postępowanie podatkowe jako bezprzedmiotowe.
Na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła "A"Sp. z o.o. z siedzibą w G. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie- art. 70 § 1O.p., art. 208 § 1O.p., art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. i art. 21 § 3 O.p. poprzez ich błędną wykładnię, tj. w sposób sprzeczny z ustrojową zasadą prawa strony do merytorycznego rozpatrzenia jej żądania i prawa do rozstrzygnięcia sprawy decyzją określającą prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego, tj. w niniejszym przypadku uwzględniającą wszystkie koszty uzyskania przychodów poniesione przez spółkę w 2003 r., która to decyzja byłaby korzystna dla podatnika. Decyzja organu odwoławczego stoi w sprzeczności z wykładnią prawa dokonaną przez skład 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt I FPS 5/09 oraz w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt I FPS 1/12. Orzeczenie co do istoty sprawy, także po okresie przedawnienia zobowiązania podatkowego, w niniejszym przypadku leży w interesie podatnika (jest dla niego korzystne), a interes prawny podatnika warunkuje możliwość orzekania co do istoty sprawy także po okresie przedawnienia zobowiązania podatkowego.
Ponadto zarzuciła naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których organ nie zastosował wykładni prawa poczynionej w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt I FPS 1/12 w odniesieniu do obowiązku orzekania przez organy podatkowe w przypadku gdy podatnik wskazuje jednoznacznie, przed upływem terminu przedawnienia, na jego interes prawny w orzekaniu co do istoty sprawy - na co powoływała się spółka w złożonym w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W odwołaniu tym wskazała, że wniosła odwołanie od wydanej w toku niniejszego postępowania podatkowego decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] r., nr [...] w którym domagała się wydania przez organ podatkowy decyzji określającej prawidłową wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r., tj. uwzględniającą przez organ podatkowy w kosztach uzyskania przychodów wydatków pominiętych przez skarżącą w kalkulacji podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r., tj. kosztów sądowych poniesionych na obronę źródła przychodów w wysokości 150.000 zł, kosztów podróży służbowych dotyczących organów spółki i związanych z prowadzeniem spraw spółki w wysokości 4.043 zł oraz kwotę 544.921 zł stanowiącą rezerwę na wierzytelności nieściągalne, obszernie uzasadniając swoje stanowisko w tej kwestii.
Dyrektor Izby Skarbowej we W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy podać, że istotny dla przedmiotowej sprawy jest fakt, iż sprawa podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. była rozstrzygana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który - po rozpoznaniu skargi spółki - wyrokiem z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 907/12 uchylił uprzednio wydaną decyzję organu Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r., nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. z dnia [...] r., nr [...].
Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie podatkowe w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. W jej zakresie mieści się zarówno krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym, jak i wyjaśnienie, dlaczego zastosowanie to zostało w danym konkretnym przypadku uznane przez sąd administracyjny za błędne i jakie, zdaniem tego sądu, przepisy prawne powinny być zastosowane lub jaka powinna być ich interpretacja, aby rozstrzygnięcie organu administracyjnego mogło być uznane za zgodne z prawem.
Podkreślić należy, iż związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu powołanego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem - lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (zob. szerzej na ten temat J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 219 i n.). Zatem przy ponownym rozpoznaniu sprawy, powołany przepis w sposób jednoznaczny wyznacza więc kierunek postępowania Sądu pierwszej instancji, jak również organów podatkowych.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że tut. Sąd ponownie orzekając w sprawie jest związany wskazanym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Zauważyć należy, że w przedmiotowym wyroku z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 907/12 Sąd stwierdził, że "Skarga okazała się uzasadniona, w szczególności ten jej zarzut, który podnosił naruszenie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. i bezpodstawność orzekania w związku z przedawnieniem zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją. (...) Uzasadniając prawo do wydania decyzji w tej dacie organy podatkowe powołały się na art. 70 § 1 pkt 6 O.p. i dokonaną w dniu 12 października 2009 r. czynność wszczęcia dochodzenia w sprawie podania nieprawdy w zeznaniu o wysokości dochodu CIT -8 za 2003 r., wywodząc, że stosownie do powołanego przepisu, stanowi ona okoliczność zawieszającą bieg terminu przedawnienia do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, co w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiło.
Swój pogląd wsparły na literalnej i jasno brzmiącej treści art. 70 § 1 pkt 6 O.p. Odnosząc się do przywołanych rozważań i faktów stwierdzić trzeba, że w sprawie nie jest sporne, iż przed dniem upływu przedłużonego (w związku z zawieszeniem na podstawie art. 70 § 1 pkt 2 O.p.) terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego skarżącej z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2003 r. do strony nie dotarła żadna informacja o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia ww. zobowiązania z uwagi na wszczęcie wobec niej postępowania (dochodzenia) w sprawie popełnienia przestępstwa skarbowego. W tym zakresie czasowym nie dotarła też do strony sama informacja o wszczęciu i prowadzeniu względem niej postępowania karnoskarbowego. (...) W tych okolicznościach, mając na uwadze powoływany wyrok Trybunału Konstytucyjnego, stwierdzić trzeba, że w sprawie nie doszło do skutecznego przerwania biegu przedawnienia w związku z dokonaną w dniu 12 października 2009 r. czynnością procesową, o której podjęciu bądź skutkach strona nie została powiadomiona, co powoduje, że już decyzja organu I instancji z dnia 30 listopada 2010 r. została wydana w warunkach przedawnienia.
Stwierdzenie to skutkuje koniecznością uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji, a to z uwagi na naruszenie art. 70 § 1 O.p. w związku z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. (...) O ile uwzględniono zarzuty skargi podnoszące naruszenie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., o tyle nie podziela Sąd zarzutów powoływanych w piśmie procesowym z dnia 26 lipca 2011 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, wskazujących na naruszenie art. 17 w zw. z art. 18a i art. 18b O.p.".
Z powołanego wyżej uzasadnienia wynika jednoznacznie bezpodstawność orzekania w związku z przedawnieniem zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją. Konsekwencją powyższego było prawidłowe odwołanie się przez organ do art. 208 § 1 O.p. i umorzenie wszczętego z urzędu postępowania podatkowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W niniejszej sprawie nie doszło bowiem do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r., co spowodowało, że uległo ono przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2009 r.
Zdaniem Sądu obecnie rozstrzygającego sprawę ocena w tej materii dokonana przez organ wraz z przywołaną podstawą prawną jest w pełni zgodna ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wyrażonym w powołanym wyroku z dnia 26 września 2012 r.
Zauważyć należy, że wyrok ten jest prawomocny i jest wiążący zarówno dla organu podatkowego, jak i tut. Sądu rozpatrującego sprawę. Sąd obecnie rozstrzygający sprawę nie może poczynić ustaleń i wyrazić odmiennego poglądu. Jeżeli podatnik nie zgadzał się z ustaleniami i poglądami, poczynionymi w tym wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, to miał prawo zaskarżyć go do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nie skorzystanie z tego prawa spowodowało, że poglądy, ocena prawna w uzasadnieniu prawomocnego wyroku są wiążące i nie podlegają zmianie na obecnym etapie postępowania.
Wskazać należy, że po upływie okresu przedawnienia, wbrew interesowi prawnemu podatnika – organ nie może kształtować wielkości przedawnionego zobowiązania podatkowego, także określając go w niższej wysokości niż kwota przez niego zapłacona. Sytuacja taka, w świetle ujemnej przesłanki procesowej określonej w art. 208 § 1 O.p.jest niedopuszczalna, chyba że postępowanie podatkowe mimo upływu terminu przedawnienia nie staje się bezprzedmiotowe, co wynika z jednoznacznego przepisu ustawowego, wymagającego kontynuacji postępowania wszczętego z inicjatywy podatnika przed upływem tego terminu. Ponieważ w rozpatrywanej sprawie tego rodzaju sytuacja nie miała miejsca, brak było podstaw do wydania decyzji co do istoty sprawy, czego domagała się skarżąca. Orzekanie w sprawie, w której zachodziła ujemna przesłanka procesowa jaką jest przedawnienie zobowiązania podatkowego skutkujące bezprzedmiotowością postępowania stanowi o naruszeniu prawa.
Z treści uchwały z dnia 3 grudnia 2012 r., sygn. akt I FPS 1/12 wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podzielił poglądy wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt I FPS 5/09, stwierdzając jednoznacznie w tym zakresie, iż: "stanowisko to wspiera dodatkowo treść art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r., zgodnie z którym gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Przepis ten w sposób jednoznaczny określa procesowy skutek upływu terminu przedawnienia, który wymaga od organu pierwszej instancji lub organu odwoławczego umorzenia postępowania w przypadku, gdy organ ten nie zdążył orzec przed upływem przedawnienia określonego zobowiązania podatkowego - niezależnie od tego, czy nastąpiło to po zapłacie, czy przed zapłatą podatku.
Wyjątek w tym zakresie musi być wskazany jednoznacznie w ustawie, jak to ma miejsce np. w przypadku instytucji zwrotu nadpłaty, określonej w art. 79 Ordynacji podatkowej, gdzie w § 2 stwierdzono, że prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. A contrario wynika z tego, że w przypadku wniosku o nadpłatę złożonego przed upływem terminu przedawnienia, należy orzec również po jego upływie, gdyż postępowanie w takim przypadku nie staje się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 208 § 1 O.p. Podkreśla to dodatkowo pogląd, że termin przedawnienia jest zastrzeżony dla podatników, których roszczenia wynikające z ich interesu prawnego – o ile zostaną zgłoszone przed upływem terminu przedawnienia – powinny zostać rozpatrzone nawet po jego upływie (...)".
W związku z tym, bezzasadne są zarzuty skargi, zarówno te dotyczące naruszenia prawa materialnego, jak i te o charakterze procesowym, które zmierzają do podważenia powyższego stanowiska. Zaskarżona decyzja nie narusza także art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. Podatkowe organy wykonały zalecenia Sądu zawarte w wyroku z dnia 26 września 2012 r. i w uzasadnieniu ponownie wydanych decyzji podały przesłanki, którymi kierowały się rozstrzygając sprawę, zasadnie uznając, że kwestia bezprzedmiotowości postępowania podatkowego została już przesądzona w prawomocnym wyroku Sądu.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.