Uzasadnienie
W skardze na opisaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. skarżący wniósł o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w całości. Wniosek ten nie został uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej w skrócie: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Przy czym, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) w postanowieniu z 18 maja 2004 r. o sygn. akt FZ 65/04, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Analizując akta w niniejszej sprawie Sąd zauważa, że wniosek strony nie zawiera żadnego uzasadnienia. Tymczasem Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08).
Sąd stwierdza, że złożony przez skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie tylko nie zawiera żadnego uzasadnienia, ale skarżący we wniosku nie przywołał nawet przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona nie wskazała zatem, czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym, z wniosku nie wynika z jakiego powodu wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest konieczne.
Wskazać też trzeba, że przyznania ochrony tymczasowej nie uzasadnia trudna sytuacja finansowa strony wskazana we wniosku o przyznanie prawa pomocy, która stanowiła podstawę dla przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie całkowitym, gdyż przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są przesłankami tożsamymi z tymi przewidzianymi w ramach przyznania prawa pomocy. Podkreślić bowiem należy, że w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1201), wprowadzone zostały ograniczenia w prowadzeniu egzekucji (art. 8 - 10 tej ustawy). Ograniczenia te gwarantują zachowanie zobowiązanemu i jego rodzinie warunków wystarczających, według ustawodawcy do humanitarnej egzystencji - choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Przy czym, pogorszenie warunków egzystencji wnioskodawcy nie stanowi jeszcze powodu, aby wstrzymywać wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej (vide: postanowienie NSA z 28 września 2011 r. sygn. akt I FZ 219/11).
W konsekwencji, Sąd rozpoznając przedmiotowy wniosek uznał, że skarżący w żaden sposób nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.