Uzasadnienie
W dniu 16 lipca 2012 r. skarżący A. K. wniósł (poprzez swojego profesjonalnego pełnomocnika) skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 maja 2012 r. sygn. akt I SA/Wr 142/12 oddalającego jego skargę na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu, z uwagi na to, że nie spełnia ona wszystkich wymogów formalnych, o których mowa w art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej: "p.p.s.a.").
Zgodnie bowiem ze wskazanym przepisem, skarga kasacyjna powinna czynić zadość nie tylko wymogom pisma w postępowaniu sądowym (o których mowa w art. 46 § 1 p.p.s.a.) ale także ma zawierać:
- a) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części;
- b) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie; oraz
- c) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Elementy wymienione przez Sąd w ww. pktach a-c) mają charakter konstrukcyjny dla skargi kasacyjnej. Ich brak uniemożliwia rozpoznanie sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na to, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Sąd ten, poza kwestią nieważności postępowania, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej oraz może uwzględnić tę skargę tylko w zakresie zawartego w niej wniosku o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji.
Z powyższego wynika, że brak wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia przy związaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie tego pisma. Wnoszący skargę kasacyjną jest dysponentem postępowania przed sądem drugiej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać intencji wnoszącego skargę kasacyjną (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2011r. sygn. akt II FSK 246/11, opubl. LEX nr 783783).
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że w badanej skardze kasacyjnej brak jest prawidłowo sformułowanego wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia sądu pierwszej instancji. Takim wnioskiem nie jest wniosek skarżącego o: "uchylenie interpretacji w celu przywrócenia stanu zgodnego z prawem", albowiem z jego treści wynika, że wniosek ten odnosi się do kwestionowanej w postępowaniu sądowym interpretacji indywidualnej Ministra Finansów.
Z uwagi na fakt, że stosownie do treści art. 173 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna przysługuje od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie to należy stwierdzić, że skoro wniosek skarżącego nie jest wnioskiem o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji w świetle art. 176 p.p.s.a. to przedmiotowa skarga kasacyjna dotknięta jest brakiem istotnym i nienaprawialnym w trybie przewidzianym dla uzupełniania braków formalnych. W związku z tym podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 178 p.p.s.a.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu kosztów sądowych zostało wydane natomiast na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd zwraca stronie cały uiszczony wpis w razie odrzucenia pisma.