Uzasadnienie
Po odrzuceniu skargi, postanowieniem z dnia 8 września 2016 r., przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., na pełnomocnika Z.W. został wyznaczony r. pr. T. S., który po zapoznaniu się z aktami sprawy, sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Jednocześnie wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w stawce maksymalnej, powiększonej o wartość podatku od towarów i usług. Pełnomocnik zwrócił uwagę na nakład pracy poświęcony analizie sprawy oraz obszerność i wielowątkowość opinii, a także wyjście poza stricte sprawę sądowoadministracyjną.
Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715) w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej radcy prawnemu, który nie zastępował strony w pierwszej instancji, przysługuje wynagrodzenie w stawce wynoszącej 75% opłaty określonej w punkcie pierwszym, jednak nie mniej niż 120 zł.
Punkt 1 w § 21 ust 1 rozporządzenia stanowi, że opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji:
- a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 8,
- b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł,
- c) w innej sprawie - 240 zł.
W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot sprawy (zawiadomienie organu podatkowego), stawkę minimalną określa § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c/ i wynosi ona 240 zł.
Przy czym referendarz uznał jako uzasadniony wniosek pełnomocnika o przyznanie kosztów pomocy prawnej w stawce maksymalnej.
Przepis § 4 ust. 2 powołanego rozporządzenia stanowi, że ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej 150% opłat określonych w rozdziałach 2-4, następuje z uwzględnieniem:
- 1) nakładu pracy radcy prawnego, w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu;
- 2) wartości przedmiotu sprawy;
- 3) wkładu radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie;
- 4) stopnia zawiłości sprawy, w szczególności trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
Opierając się na powyższej regulacji prawnej, referendarz uwzględnił przed wszystkim nakład pracy wnioskodawcy, zwłaszcza jeśli chodzi o dążenie do wyjaśnienia swojemu mocodawcy istoty jego sprawy.
Mając na uwadze powyższą regulację, wnioskującemu pełnomocnikowi za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej należało przyznać wynagrodzenie w wysokości 270 zł, które podlega podwyższeniu o kwotę podatku od towarów i usług według stawki 23%, to jest o 62,10 zł, na podstawie § 4 ust. 3 rozporządzenia z 2002 r.
Wobec tego postanowiono jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów rozporządzenia oraz art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.