Uzasadnienie
Skarżący, po odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej, w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że dysponuje bardzo skromnym dochodem, posiadane przez niego środki pochłaniane są przez bieżące wydatki, przede wszystkim na czynsz i wyżywienie. Wnioskodawca nie posiada żadnych oszczędności.
Rubryki dotyczące stanu rodzinnego i majątku zostały zakreślone.
Wnioskodawca uzyskuje dochody z tytułu umowy o pracę i umowy zlecenie w łącznej wysokości 1.695,38 zł netto. Jako zobowiązania i stałe wydatki wymienił: wynajem pokoju 500 zł, spłatę pożyczki, 70 zł żywność, środki higieny, ubrania, lekarstwa 500 zł, zajęcia komornicze 279,94 zł.
W wyniku wezwania wnioskodawca przedłożył zaświadczenie o zatrudnieniu na umowę o pracę i potwierdzające wysokość wynagrodzenia, do sprawy I SA/Wr 1837/15, w której wnioskodawca również złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy, przedłożył nadto zaświadczenie dotyczące umowy zlecenia, z którego wynika, że wynagrodzenie jest obciążone zajęciem egzekucyjnym. Przedłożone zostało też zeznanie podatkowe za rok 2015 z wykazanym przychodem 18.820,20 zł oraz wydruk historii rachunku bankowego z wykazanymi wyłącznie trzema uznaniami z tytułu wynagrodzenia z umowy o pracę. Na rachunku brak innych operacji.
Wnioskodawca oświadczył, że w lokalu pod adresem w W. wynajmował pokój, natomiast pod adresem wskazanym jako miejsce zamieszkania znajduje się mieszkanie należące do jego matki. Po tym adresem jest też zameldowany, jednak od 20 lat mieszka w W. Dochód wnioskodawcy to najniższa krajowa i wynagrodzenie na podstawie umowy zlecenie. Natomiast miesięczne wydatki to: mieszkanie 500 zł, spłata pożyczki 70 zł, żywność, środki higieny, odzież i lekarstwa 500 zł. Dochód z umowy zlecenia w całości przekazywany jest komornikowi.
W ocenie referendarza sądowego, przedmiotowy wniosek jest w zasadny.
Podstawą prawną jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, a więc w zakresie całkowitym, należy przyznać osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Powyższe zostało wykazane.
Wnioskodawca wykazał mianowicie, że jedynymi środkami pieniężnymi, które pozostają do jego dyspozycji jest wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w kwocie niespełna 1.400 zł. Świadczenie z umowy zlecenia jest bowiem w całości przejmowane przez komornika.
Wnioskodawca utrzymuje się zatem za minimalne wynagrodzenie, które jest wolne od potrąceń.
W takiej sytuacji trudno się spodziewać możliwość poczynienia dodatkowych rezerw na opłacenie kosztów swojego udziału w sprawie.
W związku z powyższym, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.