Uzasadnienie
W dniu 14 czerwca 2016 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Postanowienie referendarza zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 lipca 2016 r. za pośrednictwem operatora pocztowego. W dniu 3 sierpnia 2016 r. skarżący osobiście wniósł do Sądu pismo z dnia 30 lipca 2016 r., zatytułowane: "Odwołanie od postanowienia Asesora Sądowego o nie przyznanie pomocy prawnej i finansowej". W treści pisma skarżący zawarł polemikę z orzeczeniem referendarza sądowego z dnia 14 czerwca 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Na wstępie należy wskazać, że pismo skarżącego z dnia 30 lipca 2016 r. Sąd zakwalifikował jako sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego. Z treści pisma wynika bowiem, że rzeczywistą intencją skarżącego było zakwestionowanie ustaleń poczynionych przez referendarza sądowego w postanowieniu z dnia 14 czerwca 2016 r. Potwierdza to także treść pisma skarżącego, która dotyczyła złożonego przez niego wniosku o prawo pomocy, w szczególności sytuacji finansowej wnioskodawcy. Według Sądu, wszystkie te okoliczności wskazują na to, że mimo błędnej nazwy pismo skarżącego stanowiło sprzeciw, o którym mowa w art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W myśl ww. przepisu od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia.
W niniejszej sprawie odpis postanowienia referendarza sądowego niewątpliwie został skutecznie doręczony skarżącemu w dniu 14 lipca 2016 r., a zatem siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu upłynął wraz z dniem 21 lipca 2016 r. (tj. wtorek). Skarżący wniósł zaś swoje pismo dopiero w dniu 3 sierpnia 2016 r. Oznacza to, że w rozpatrywanej sprawie doszło do uchybienia terminu, co obligowało Sąd do odrzucenia sprzeciwu. Zgodnie z art. 259 § 2 p.p.s.a. sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 259 § 2 p.p.s.a.).
W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji. 1