Uzasadnienie
Uzasadnienie W sprawie, postanowieniem z dnia 21 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu wniosku skarżącego G. S., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Odpis tego postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 12 grudnia 2016 r.
W piśmie procesowym wniesionym w dniu 20 grudnia 2016 r. skarżący sformułował wnioski o przyznanie prawa pomocy i przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na ww. postanowienie Sądu. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący podniósł, że ze względu na stan zdrowotny nie mógł złożyć zażalenia w terminie. Wskazał, że przez problemy finansowe i zawodowe popadł w głęboką depresję i leczy się u lekarza psychiatry, który zalecił mu zażywanie leków psychotropowych powodujących okresową apatię i niezdolność do podejmowania racjonalnych decyzji. Z tego też powodu nie jest w stanie samodzielnie prowadzić postępowania w niniejszej sprawie, w związku z czym zwrócił się o przyznanie pełnomocnika z urzędu.
Postanowieniem z dnia 8 maja 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącego od postanowienia referendarza sądowego z 21 marca 2017 r. o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego i odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym częściowe zwolnienie od kosztów sądowych - uwzględnił wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym ustanowienie radcy prawnego i zwolnienie od kosztów sądowych. Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie o przedłożoną przez skarżącego dokumentację finansową i związaną z leczeniem psychiatrycznym uporczywego zaburzenia nastroju.
Na wezwanie Sądu, ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu, przy piśmie z dnia 31 lipca 2017 r., uzupełnił wniosek o przywrócenie terminu o brakujące zażalenie na ww. postanowienie Sądu z dnia 21 listopada 2016 r. Przedłożono również wydruk dotyczący wizyty u lekarza psychiatry z 28 lutego 2017 r. z diagnozą jak wyżej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Przepisy art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; dalej: p.p.s.a.), przewidują możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy i gdy uprawdopodobni okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu oraz gdy wniosek o przywrócenie terminu zostanie złożony w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i wraz z tym wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony.
W orzecznictwie podkreśla się, że zasadniczym celem instytucji przywrócenia terminu jest wyeliminowanie negatywnych skutków jego uchybienia w sytuacji, gdy do tego uchybienia doszło w rezultacie okoliczności niezawinionych przez uczestnika postępowania, zobligowanego do dokonania określonej czynności procesowej w oznaczonym czasie (por. postanowienie NSA z dnia 19 grudnia 2014 r. sygn. akt II OZ 1345/14). Podkreśla się również, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Z brakiem winy mamy, bowiem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu." (postanowienie NSA z dnia 14 lipca 2014 r. sygn. akt II FZ 1046/14).
W ocenie Sądu, skarżący uprawdopodobnił okoliczności wskazujące na brak jego winy w uchybieniu terminu do złożenia zażalenia. Uznać bowiem należy, że jeżeli strona powołuje się na zły stan zdrowia związany z przewlekłą chorobą psychiczną bądź zaburzeniami psychicznymi, potwierdzoną stosowną dokumentacja lekarską, to można przyjąć, że uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminu dla dokonania czynności procesowej w terminie. Zdaniem Sądu, choroba na jaką cierpi skarżący (afektywne uporczywe zaburzenia nastroju), która została udokumentowana, może skutkować brakiem koncentracji w prowadzeniu swoich spraw i dokonywaniu czynności procesowych w terminie. Sąd uznał więc, że w okresie otwartym do wniesienia zażalenia, choroba skarżącego mogła stanowić niezależną od niego przeszkodę uniemożliwiającą mu wykonywanie czynności związanych z prawidłowym nadaniem zażalenia.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.