Uzasadnienie
Skarga na wymienione w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. została sporządzona – w imieniu skarżącego – przez T. K.. Do skargi nie zostało dołączone pełnomocnictwo procesowe.
Z uwagi na powyższe, na mocy zarządzenia z dnia 24 lutego 2017 r., Sąd wezwał podpisaną pod skargą T. K. do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie do akt sprawy pełnomocnictwa procesowego umocowującego ją do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym (lub jego uwierzytelnionego odpisu), w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika z akt sprawy, przesyłka sądowa zawierająca ww. wezwanie została doręczona dorosłemu domownikowi w dniu 2 marca 2017 r.
Stwierdzając, że podpisana pod skargą T. K. nie przedłożyła wymaganego pełnomocnictwa w ustawowym terminie, zarządzeniem z dnia 4 kwietnia 2017 r., Sąd wezwał bezpośrednio skarżącego do podpisania skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia.
Skierowane do strony wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi zostało doręczone dorosłemu domownikowi w dniu 18 kwietnia 2017 r. W zakreślonym w wezwaniu terminie skarżący nie uczynił zadość wezwaniu do podpisania skargi.
Przy piśmie z dnia 20 kwietnia 2017 r., tytułując się pełnomocnikiem skarżącego T. K., wskazała na absurdalność w/w zarządzenia oraz przedłożyła do akt sprawy załączniki w ilości 32, w tym kopię skargi z jej podpisem. Z uwagi na złożenie powyższego pisma przez osobę nie będącą pełnomocnikiem skarżącego, zarządzono o jego pozostawieniu w aktach sprawy bez nadania dalszego biegu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Niezbędnym wymogiem formalnym skargi jest spełnienie przez nią wymogów pisma procesowego w rozumieniu art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.: dalej - p.p.s.a.). Przepis ten stanowi, że każde pismo strony powinno zawierać:
- 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników;
- 2) oznaczenie rodzaju pisma;
- 3) osnowę wniosku lub oświadczenia;
- 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika;
- 5) wymienienie załączników.
Dodatkowo, w myśl dyspozycji art. 37 § 1 p.p.s.a., w przypadku skargi wnoszonej przez pełnomocnika procesowego, dodatkowym wymogiem formalnym skargi jest dołączenie do niej dokumentu pełnomocnictwa procesowego, wykazującego umocowanie wnoszącego skargę do działania w imieniu strony.
Braki formalne skargi podlegają sanowaniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Ich nieuzupełnienie, pomimo wezwania Sądu, skutkuje odrzuceniem skargi po myśli art. 58 § 1 pkt 3) p.p.s.a.
W stanie faktycznym sprawy, skarga została sporządzona w imieniu skarżącego przez pełnomocnika, który – pomimo wezwania go przez Sąd w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. – do uzupełnienia braku formalnego skargi o brakujący dokument pełnomocnictwa – nie przedłożył wymaganego umocowania (dokumentu pełnomocnictwa) w ustawowym terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania. Podzielając pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z dnia 8 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II OSK 597/11; LEX nr 992608), że "wykładnia art. 49 § 1 p.p.s.a., analizowana przez pryzmat konstytucyjnej zasady prawa do sądu, winna prowadzić do rozumienia tego przepisu w ten sposób, że skuteczność wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez osobę, która nie spełnia warunku uznania jej pełnomocnikiem procesowym zależy od zatwierdzenia tej czynności przez stronę", Sąd, po bezskutecznym wezwaniu skierowanym do pełnomocnika, wezwał następnie skarżącego do podpisania skargi, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
W wyznaczonym terminie skarga nie została podpisana przez skarżącego, w szczególności za uczynienie zadość wezwaniu Sądu nie można uznać przesłanej przez T. K. kopi skargi z jej podpisem, a zatem, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3) w zw. z art. 46 § 1 pkt 4) p.p.s.a. należało ją odrzucić.
Wskazując na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.