Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 lutego 2015 r. przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Krajowej Izby Doradców Podatkowych, na pełnomocnika I. M. został wyznaczony dor. pod. M. B., który zastępował skarżącą przed tutejszym Sądem. Na rozprawie złożył wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części.
Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, ze zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153), kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w pierwszej instancji, w sprawach w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, określoną stawkę minimalną zależną od wartości przedmiotu zaskarżenia (pkt 1), w pozostałych sprawach 240 zł.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi była decyzja dotycząca ulgi podatkowej. Wobec tego wnioskującemu pełnomocnikowi z urzędu za zastępowanie strony przed tutejszym Sądem należało przyznać wynagrodzenie w wysokości 240 zł, które podlega podwyższeniu o kwotę 55,20 zł stanowiącą wartość podatku od towarów i usług według stawki 23% (§ 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia).
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.