Uzasadnienie
W rozpatrywanej sprawie skarżący M.B. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu opisaną powyżej decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. z dnia 20 maja 2016 r. (nr [...]) w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych w okresie od czerwca do grudnia 2012 r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 8 grudnia 2016 r. wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 19.830,00 zł w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika z akt sprawy przesyłka zawierająca odpis ww. zarządzenia wraz z pismem przewodnim Sądu z dnia 9 grudnia 2016 r. została skierowana na adres skarżącego, a po dwukrotnym awizowaniu (w dniach: 16 grudnia 2016 r. i 27 grudnia 2016 r.) zwrócona do nadawcy (Sądu) z adnotacją "nie podjęto w terminie".
Skarga nie została opłacona.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga.
Stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W stanie faktycznym sprawy, wezwanie do uiszczenia wymaganego wpisu od skargi skierowano do strony skarżącej, na adres podany w skardze. Wobec niepodjęcia przez stronę skarżącą przesyłki sądowej zawierającej to wezwanie z placówki podmiotu doręczającego, skutek doręczenia tego wezwania Sąd przyjął na podstawie tzw. fikcji prawnej doręczenia w rozumieniu art. 73 § 4 p.p.s.a.
Wyjaśniając podstawy prawne przyjętego w ten sposób doręczenia, wskazać należy na treść art. 73 p.p.s.a., który stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających (tzn. w sposób właściwy lub zastępczy), pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy - Prawo pocztowe lub w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia (awizo), o którym jest mowa w § 2 art. 73 p.p.s.a. Awizo umieszcza się w skrzynce na korespondencję, a gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia. Stosownie zaś do art. 73 § 3 p.p.s.a., w przypadku niepodjęcia pisma w siedmiodniowym terminie pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym, niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Jeżeli w wyznaczonym terminie strona nie podejmie przesyłki przyjmuje się - na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a. - że pismo zostało jej doręczone z upływem ostatniego - czternastego dnia.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie, warunki określone w art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a. zostały spełnione, gdyż z akt sprawy wynika, że przedmiotowa przesyłka była dwukrotnie awizowana: w dniach 16 grudnia 2016 r. i 27 grudnia 2016 r. (dowód: k. 25 akt sądowoadministracyjnych), a jej zwrot do nadawcy (Sądu) nastąpił po upływie czternastu dni licząc od pierwszego awizowania. Uznać więc trzeba, że z dniem 30 grudnia 2016 r. (piątek) doszło do jej skutecznego doręczenia stronie. Liczony od dnia następnego siedmiodniowy termin na opłacenie skargi mijał w dniu 6 stycznia 2017 r. (piątek), który to dzień był dniem wolnym od pracy, zatem ostatnim dniem terminu był dzień 9 stycznia 2017 r. (poniedziałek). Skarga nie została do tego dnia opłacona.
Okoliczność ta obligowała do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.