Uzasadnienie
Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego, adwokata i doradcy podatkowego wskazując, że utrzymuje się z renty chorobowej w wysokości 349,77 zł. Nie stać go na wykup leków, a tym bardziej na ponoszenie kosztów wynagrodzenia dla adwokata. Nie jest natomiast w stanie bez pomocy takiego pełnomocnika prowadzić korespondencji i uzasadniać swoje racje przed organami podatkowymi i Sądem. Podejmowanie powyższych czynności utrudnia mu dodatkowo choroba. Zwłaszcza, że sprawa toczy się dwutorowo, gdyż skarżący wniósł o umorzenie podatku, który stanowi przedmiot zaskarżonej decyzji.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie, posiada mieszkanie o powierzchni 52,70 m2 i nie dysponuje jakimikolwiek zasobami pieniężnymi ani przedmiotami o wartości powyżej 3.000 euro. Dochód uzyskuje z tytułu renty chorobowej w wysokości 560 zł brutto, która po potrąceniu komorniczym wynosi netto 349,77 zł. Wnioskodawca dodał, że jego miesięczne zobowiązania to czynsz 175,24 zł, gaz 50 zł – razem 275,24 zł. Na życie pozostaje mu 74,53 zł i jeden posiłek dziennie z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej.
Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika z urzędu, czyli w zakresie całkowitym, może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego.
Powyższe wnioskodawca wykazał. Jego jedynym dochodem jest renta, która wynosi obecnie 560 zł brutto i dodatkowo jest obciążona zajęciem egzekucyjnym. Taka kwota nie zapewnia pokrycia wydatków nawet na podstawowe potrzeby socjalne. Uwzględnione też zostało, że skarżący może nie być w stanie podjąć pracy zarobkowej po pierwsze, ze względu na stan zdrowia, po drugie, z uwagi na wiek (ur. w 1954 r., co wynika z akt administracyjnych sprawy).
Dane przedstawione na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy okazały się wystarczające dla oceny możliwości płatniczych skarżącego, w związku z tym nie było konieczne usuwanie wątpliwości w tym zakresie poprzez wezwanie do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń, na podstawie art. 255 p.p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym jest w pełni uzasadniony.
Co do zakresu wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, to zauważyć należy, że skarżący wskazał jednocześnie na ustanowienie radcy prawnego, adwokata i doradcy podatkowego. Z kolei w treści skargi oraz w uzasadnieniu wniosku wnosił o przyznanie adwokata. Dlatego też należało przychylić się do tego wskazania.
Wobec powyższego, uznając żądanie wniosku za zasadne, na podstawie art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 oraz 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.