Uzasadnienie
W skardze na wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W., skarżąca wniosła m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Skarżąca nie przedstawiła na poparcie tego wniosku żadnej argumentacji. Z uzasadnienia skargi wynika bowiem, że skarżąca skoncentrowała się jedynie na wykazaniu zasadności skargi przez pryzmat zarzutów skierowanych wobec skarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – w skrócie: "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z przywołanego unormowania wynika po pierwsze, że akt lub czynność muszą podlegać wykonaniu, po drugie - co przyjmuje się w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych - wnioskodawca żądając wstrzymania wykonania decyzji, ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2009 r., II OZ 308/09). Zatem wniosek w tej materii powinien być poparty nie tylko szczegółową argumentacją, ale także materiałem dowodowym (por. Komentarz do art. 61 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Przez materiał dowodowy o jakim mowa wyżej należy rozumieć dokumenty źródłowe dotyczące sytuacji finansowej i majątkowej strony.
Zestawienie argumentów zaprezentowanych w uzasadnieniu wniosku z udokumentowaną sytuacją finansowo-majątkową wnioskodawcy, pozwala bowiem na ocenę, czy w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, wystąpią opisane w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki dla udzielenia ochrony tymczasowej. Brak natomiast należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11; z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07).
W kontekście powyższego Sąd stwierdza, że wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – ograniczający się jedynie do samego sformułowania wniosku - nie zasługuje na uwzględnienie. Jak już bowiem powiedziano, wykazanie okoliczności przemawiających za zastosowaniem ochrony tymczasowej – czego w sprawie zabrakło - ciąży wyłącznie na wnioskodawcy. Z kolei, sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu organu administracyjnego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie wykonania tego aktu. Podobnie, sama wysokość określonego decyzją zobowiązania podatkowego, nie przesądza o tym, że wyegzekwowanie lub dobrowolne zapłacenie tej kwoty narazi wnioskodawcę na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jeszcze raz zaakcentować bowiem należy, że do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym strony w celu zweryfikowania przez Sąd, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku strony skarżącej, prowadząc do powstania skutków o jakich jest mowa w przytoczonym art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodania również wymaga, że podstaw wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można upatrywać w przekonaniu strony o wadliwości zaskarżonego aktu. Pogląd taki jest powszechnie prezentowany w orzecznictwie sądów (por. postanowienia NSA: z dnia 22 stycznia 2013 r., II OZ 14/13; z dnia 8 maja 2014 r., II OZ 425/14).
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.