Uzasadnienie
Pismem z 25 lipca 2015 r. skarżący P.O. wniósł – za pośrednictwem organu podatkowego – skargę na opisaną w sentencji postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Zarządzeniem z 12 października 2015 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi. W odpowiedzi na wezwanie, skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W dniu 22 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 4 maja 2015 r. sygn. akt I FZ 105/16 oddalił zażalenie skarżącego na wymienione postanowienie Sądu pierwszej instancji.
Wobec powyższego, skarżący pismem z 23 maja 2016 r. został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z 12 października 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, pod rygorem jej odrzucenia, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia. Zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, wezwanie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 30 maja 2016 r.
W dniu 30 maja 2016 r. skarżący złożył kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, nie uiszczając żądanej opłaty.
Postanowieniem z dnia 18 lipca 2016 r. Sąd pierwszej instancji odmówił zmiany ww. prawomocnego postanowienia Sądu z dnia 22 lutego 2016 r. Zażalenie skarżącego na to postanowienie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 18 października 2016 r. sygn. akt I FZ 320/16.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga podlegała odrzuceniu.
W świetle art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis, przy czym pismami, o których mowa w cytowanym przepisie, są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (art. 230 § 2 p.p.s.a.). Natomiast po myśli art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został w wyznaczonym terminie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
W tym miejscu wyjaśnić należy, że po uprawomocnieniu się postanowienia odmawiającego stronie przyznania prawa pomocy, bieg terminu do opłacenia skargi, wyznaczony kierowanym do strony skarżącej ponownym wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi nie zostaje przerwany, nawet jeżeli strona po doręczeniu jej takiego ponownego wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do zapłacenia należnych kosztów postępowania, wystąpi do sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy (zob. postanowienie NSA z 11 stycznia 2008 r. sygn. akt II FZ 617/07, CBOSA). W orzecznictwie sądowym utrwalone jest bowiem stanowisko, że z przymiotu prawomocności postanowienia odmawiającego zwolnienia z kosztów sądowych wypływa obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia (zob. postanowienie NSA z 29 września 2005 r. sygn. akt II FZ 608/05; postanowienie SN z 21 kwietnia 1999 r. sygn. akt I CKN 1461/98, OSNC z 1999 r., z. 11, poz. 96).
Upływ terminu wyznaczonego do uiszczenia wpisu obliguje zatem Sąd do odrzucenia skargi. Trzeba zauważyć, że odmienne działanie Sądu mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy, co niewątpliwie skutkowałoby nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania.
W niniejszej sprawie, ponowne wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zostało doręczone skarżącemu w dniu 30 maja 2016 r., co oznacza, że wyznaczony termin upłynął w dniu 6 czerwca 2016 r. (poniedziałek). Z akt sprawy wynika, że skarżący wpisu sądowego nie uiścił, złożył natomiast kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w takim samym zakresie jak uprzednio. Na skutek tego wniosku Sąd nie znalazł jednak podstaw do zmiany postanowienia wydanego w przedmiocie wcześniej złożonego przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy (prawomocne postanowienie z dnia 18 lipca 2016 r.). W konsekwencji tak ukształtowanych okoliczności faktycznych sprawy skarga, z uwagi na jej nieopłacenie, podlegała odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.