Uzasadnienie
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący G. i W. R. zaskarżonej decyzji Izby Skarbowej w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1997 r. zarzucili naruszenie przepisów materialnego prawa podatkowego tj. art. 8, art. 14 ust. 1, art. 22 ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r., nr 90, poz. 416 ze zm.) przez błędną ich wykładnię oraz zarzucili naruszenie przepisów postępowania podatkowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 122, art. 187 § 1 i art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.).
Pismem z dnia 25 stycznia 2004 r. skarżący G. i W. R. cofnęli skargę na w/w decyzję organu odwoławczego i wnieśli o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie takie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, gdyby zmierzało ono do obejścia prawa lub powodowało utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W rozpatrywanym przypadku brak jest jednak podstaw do uznania, iż w sprawie pojawiły się takie okoliczności faktyczne lub prawne - które w myśl wyżej przytoczonego przepisu - mogłyby być uznane za negatywne przesłanki skutecznego cofnięcia skargi przez stronę.
Z przytoczonych zatem powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny działając w oparciu o przepis art. 161 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o umorzeniu postępowania.