Uzasadnienie
W skardze na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. Podkreśliła, że jakkolwiek sam fakt wydania decyzji niekorzystnych dla strony nie stanowi dostatecznego warunku do objęcia strony ochroną z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie: p.p.s.a.), to jednak taką przesłanką będzie już wszczęcie na tej podstawie postępowania egzekucyjnego. Wskazując na powyższe strona wyraziła obawę, że wobec braku środków pieniężnych na zaspokojenie zobowiązania podatkowego, czynności egzekucyjne skierowane będą na egzekucję z nieruchomości, położonej w M. Ten stan rzeczy skutkować może z kolei, w przypadku uwzględnienia skargi, nieodwracalnością skutków związanych z licytacyjną sprzedażą nieruchomości ww. nieruchomości.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 28 stycznia 2016 r. referendarz sądowy odmówił stronie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje
Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Po myśli art. 61 § 3 zdanie 3 p.p.s.a. instytucją ochrony tymczasowej o jakiej mowa w ww. przepisie mogą być objęte nie tylko akty będące przedmiotem zaskarżenia (akty organów drugiej instancji), ale także akty pierwszoinstancyjne.
Jak podkreśla się w orzecznictwie, postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. wszczynane jest wyłącznie na wniosek strony, co oznacza, iż to wnioskodawca winien wskazać na okoliczności uzasadniające jego żądanie. Okoliczności te muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny.
Odnosząc powyższe do treści złożonego w sprawie wniosku należy podkreślić, że jego zasadność strona skarżąca opierała na akcentowanej we wniosku obawie wdrożenia postępowania egzekucyjnego z nieruchomości. Obawę tę skarżąca powiązała z przesłanką trudnych do odwrócenia skutków w sytuacji uwzględnienia skargi przez Sąd. Tak skonstruowany wniosek nie dawał, w ocenie Sądu, podstaw do jego uwzględnienia, skoro przedstawione w nim okoliczności dotyczyły jedynie potencjalnego niebezpieczeństwa związanego z wykonaniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji. Z treści wniosku nie wynika, by w stosunku do strony skarżącej zostało już wdrożone postępowanie egzekucyjne, ani tym bardziej to, że rzeczywiście jedynym sposobem egzekucji spornego zobowiązania podatkowego jest, akcentowana we wniosku, egzekucja z nieruchomości. Wypada przypomnieć, że zasadą postępowania egzekucyjnego, wynikającą z art. 1a pkt 12 lit. a) ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t.
Dz. U. z 2014, poz. 1619) jest kolejność stosowania środków egzekucji, co oznacza, że egzekucja z nieruchomości jest, jako najdotkliwszy środek, stosowana dopiero po bezskutecznym wykorzystaniu lub braku możliwości wykorzystania poprzednich środków. Są one bowiem uszeregowane od najłagodniejszego do najbardziej dolegliwego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2015 r., dostępny na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Reasumując, skoro z treści wniosku a także z akt sprawy nie wynika, by w stosunku do strony zostały podjęte czynności egzekucyjne, a przedstawione przez spółkę dokumenty na etapie ubiegania się o prawo pomocy nie dają pełnej informacji na temat jej stanu majątkowego i możliwości płatniczych, to brak było w ocenie Sądu przesłanek do objęcia strony ochroną z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z tych powodów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji.