Uzasadnienie
Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych uzasadniając, że prowadzi działalność gospodarczą, w której do marca bieżącego roku poniósł stratę. Nie posiada majątku ruchomego, nieruchomości, oszczędności gotówkowych, itp.
W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że pozostaje w gospodarstwie domowym sam i wynajmuje mieszkanie z czynszem w kwocie około 400 zł. Nie posiada żadnych zasobów pieniężnych, w tym oszczędności, papierów wartościowych ani wierzytelności. Jego jedynym źródłem dochodów jest działalność gospodarcza. Jako zobowiązania i stałe wydatki wnioskodawca wymienił czynsz 400 zł, prąd i gaz po 100 zł, wyżywienie i odzież 500 zł. Zaznaczył, że obecnie zalega z opłatami.
Bez odpowiedzi pozostało wezwanie do przedłożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu finansowego, majątkowego i rodzinnego skarżącego, na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 – dalej: p.p.s.a.).
Podstawą prawną rozpoznania przedmiotowego wniosku jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (w części lub w całości), a więc w zakresie częściowym, należy przyznać osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Jak wynika z przytoczonej regulacji, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania okoliczności, które uzasadniałyby jego żądanie. Rola Sądu/ referendarza sądowego ogranicza się do wezwania ubiegającego się o przyznanie praw pomocy do przedłożenia dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych, jeżeli oświadczenie złożone na urzędowym formularzu wniosku okaże się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości (art. 255 p.p.s.a.).
W takich też okolicznościach w niniejszej sprawie skarżący został wezwany do nadesłania dodatkowych informacji i dokumentów. Pozostawiając wezwanie bez odpowiedzi w rezultacie nie usunął braków i wątpliwości co do jego możliwości płatniczych.
Nie jest przede wszystkim wiadome w jakiej wysokości przychody uzyskuje wnioskodawca z prowadzonej działalności gospodarczej. Fakt ponoszenia straty jest jedynie wynikiem wysokich kosztów uzyskania przychodu. Poza tym wartości takie jak dochód, strata, koszty podatkowe są wykazywane na potrzeby rozliczeń w podatku dochodowym i zwykle nie odzwierciedlają faktycznej sytuacji przedsiębiorcy. Dlatego też wnioskodawca został wezwany do przedłożenia dokumentacji finansowej związanej z jego bieżącą działalnością gospodarczą.
Nie było też możliwe zweryfikowanie oświadczeń co do braku jakichkolwiek oszczędności czy przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł.
W tym stanie rzeczy brak było jakichkolwiek podstaw do oceny rzeczywistych możliwości płatniczych wnioskodawcy, którego obowiązek na obecnym etapie postępowania w niniejszej sprawie sprowadza się do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł.
Mając zatem na uwadze powyższe, wniosek należało ocenić jako nieuzasadniony i w związku z tym, na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.