Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. [...] z dnia [...] r., nr [...] określającą J. T. i A. T.(Podatnikom, Skarżącym) zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r i określił zobowiązanie za ten okres w kwocie 606 zł oraz pozostawił bez zmian wysokość zobowiązania z tytułu odsetek za zwłokę od niezapłaconych w terminie zaliczek za kwiecień, czerwiec, lipiec, sierpień wrzesień oraz październik 2009 r.
Organ podatkowy I instancji ustalił, że Podatnik prowadził w 2009 r działalność gospodarczą pod firmą "A" w zakresie wynajmu/dzierżawy nieruchomości. Ze swych zobowiązań z budżetem państwa z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych rozliczał się na zasadach ogólnych.
Organ stwierdził, że Podatnik zaniżył przychody o 0,57 zł z powodu błędów rachunkowych. Organ I instancji stwierdził także, że Podatnik nie zaewidencjonował przychodów należnych z tytułu na rzecz córki A. Ta. oraz syna K. T. prowadzących działalność gospodarczą.
W rezultacie organ podatkowy I instancji przyjął, że podatnik z tytułu prowadzonej w 2009 r. pozarolniczej działalności gospodarczej uzyskał przychód należny w kwocie łącznej 79.191,38 zł.
W zakresie kosztów uzyskania przychodów organ I instancji stwierdził, że podatnik zaniżył koszty uzyskania przychodów o kwotę 784,65 zł.
W rezultacie organ I instancji przyjął, że dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej prowadzonej przez Podatnika w 2009 r. wynosi 27.637,17 zł.
Odnośnie dokonanych w 2009 r. odliczeń organ stwierdził, że:
- - zapłacona przez podatnika w dniu 11.05.2009 r. składka Fundusz Pracy i FGŚP w kwocie 46,94 zł powinna zostać ujęta w ciężar kosztów uzyskania przychodów w maju 2009 r. Uznał także, że podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia od dochodu składki na ubezpieczenie społeczne w kwocie 520,90 zł oraz odliczenie od podatku składki na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 193,10 zł (tj. zgodnie z ograniczeniem wynikającym z art. 27b. ust.2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). - Podatnik zawyżył odliczenie z tytułu strat z lat ubiegłych o 11.969,08 zł.
W konsekwencji decyzją z dnia [...] r. nr [...], którą to decyzją Naczelnik Urzędu Skarbowego W. [...] Miasto określił Podatnikom wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w kwocie 614 zł oraz określił wysokość odsetek za zwłokę od zaległości od nieuiszczonych w terminie płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące: IV, VI, VIII, IX, X 2009 r. w kwocie j 89 zł.
Rozpoznawszy odwołanie, Dyrektor Izby Skarbowej we W. skorygował ustalenia dotyczące przychodu i odliczeń od podatku.
W pierwszej kolejności, uznał, że przychody z usług dzierżawy zostały prawidłowe zaewidencjonowane w księdze przychodów i rozchodów. Natomiast opłaty od syna i córki nie były wymagalne, a łączący strony stosunek prawny nie miał charakteru wzajemnego i dwustronnie zobowiązującego, co oznacza, że z tego tytułu nie wystąpił po stronie podatnika przychód należny.
Zdaniem organu odwoławczego nieprawidłowo przyjął organ podatkowy I instancji wysokość kosztów uzyskania przychodów za 2009 r. w kwocie 51.554,21 zł. Nie uwzględnił bowiem zapłaconych przez podatnika w dniu 11.05.2009 r. składek na Fundusz Pracy i FGSP w kwocie 46,94 zł, a zatem dochód z prowadzonej działalności organ odwoławczy przyjął w wysokości 27.590,23 zł.
Odnosząc się do zarzutów odwołania za bezpodstawny uznał organ odwoławczy zarzut dotyczący odliczenia strat za lata 2005-2008. Wyjaśnił, że podatnik mógł odliczyć stratę od dochodu w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych tj. w latach 2004-2008 i odpowiednio. Stronie nie przysługiwało prawo do odliczenia straty za 2003 r. od dochodu za 2009 r. Podatnik miał natomiast prawo do odliczenia od dochodu z działalności gospodarczej za 2009 r.: 50 % straty za 2005 r. w wysokości 15.413,18 zł oraz 50% straty za 2006 r. w wysokości 1.038,74 zł tj. łącznej wysokości 16.451,92 zł. Kwota. odliczenia została prawidłowa przyjęta w decyzji organu podatkowego I instancji.
Za niezasadne uznał także podniesione zarzuty w zakresie prowadzenia przez organ podatkowy postępowania za 2002 r, jak również korzystania z nieruchomości podatników przez spółki "B" oraz "C" oraz sytuacji finansowej podatników jako nie mające znaczenia w sprawie.
W rezultacie powyższych ustaleń organ podatkowy II instancji skorygował zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r.. Za prawidłowe uznał natomiast zobowiązanie z tytułu odsetek od niewpłaconych w terminie płatności zaliczek w kwocie 89 zł.
W skardze, skarżący wnieśli u uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnie oraz niewłaściwe zastosowanie oraz sprzeczność ustaleń dotyczących zgromadzonego materiału dowodowego. Organ winien uzyskać od "B" S. A. i "C" wyjaśnienia w zakresie stosunków łączących te firmy ze Skarżącymi a także rozważyć konieczność przesłuchania na tą okoliczność Skarżących; ustalić czy i jakim stopniu instalacje obu spółek ograniczają lub wyłączają korzystanie z nieruchomości przez Skarżących; dokonać analizy wszystkich przedłożonych przez Skarżących dokumentów, co do charakteru stosunków łączących ich ze każdą ze spółek.
W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna
Na wstępie należy podkreślić, iż zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270.) – w skrócie upsa. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. "Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. – art. 146 § 1 upsa.
W tak określonym zakresie kognicji Sąd ocenił, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Powodem określenia zobowiązania podatkowego w wysokości odmiennej niż wynikająca z deklaracji było- oprócz skorygowania błędów rachunkowych- zakwestionowanie prawa do odliczenia straty z lat poprzednich. Ustalenia organów w tym zakresie uznać nalży za prawidłowe. Zgodnie z art. 9 ust 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., póz. 361 ze zm.) "O wysokość straty ze źródła przychodów, poniesionej w roku podatkowym, można obniżyć dochód uzyskany z tego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, z tym że wysokość obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% kwoty tej straty.". Wynika z tego, że w roku podatkowym 2009 podatnik miał prawo odliczyć straty poniesione w latach od 2004 do 2008. Wysokość odliczenia wynosiła maksymalnie po 50% straty za każdy rok podatkowy.
Wobec tego Podatnikowi przysługiwało odliczenie jedynie straty za lata 2005 i 2005 (w pozostałych latach strata nie wystąpiła), zaś wysokość straty jest niesporna i wynika z niekwestionowanych zeznań podatkowych. Podatnikowi nie przysługiwało natomiast prawo odliczenia straty za 2003 r.
Skarżący w istocie nie kwestionują ustaleń faktycznych i zastosowania prawa w tym zakresie. Zarzuty skargi dotyczą wyłącznie nieustalenia stanu faktycznego odnośnie korzystania z nieruchomości skarżących przez "B" S. A. i "C". Zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie.
Organy podatkowe istotnie nie prowadziły postepowania wyjaśniającego co do tych okoliczności, jednak, w niniejszej sprawie nie były do tego zobowiązane. Wprawdzie organy podatkowe zobowiązanie są – zgodnie z art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej do ustalenia stanu faktycznego, jednakże obowiązek ten obejmuje jedynie ustalenie faktów i okoliczności istotnych dla określenia wysokości zobowiązania podatkowego "Zasada wynikająca z art. 122 i art. 187 § 1 o.p. nie ma charakteru bezwzględnego. Gromadzenie materiału dowodowego nie może polegać na zbieraniu wszelkich informacji dotyczących zjawisk i zdarzeń, lecz przede wszystkim tych, które pozostają w związku podmiotowo-przedmiotowym z sytuacją prawnopodatkową podatnika. Skuteczność prawna żądania przeprowadzenia dowodu, uzależniona jest od stwierdzenia, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a jednocześnie okoliczność ta nie została potwierdzona innym dowodem." (wyrok wsa w Gliwicach z 29.01.2013 sygn. akt I SA/Gl 834/12 LEX nr 1295907).
Zgodnie z art. 9 ust 1 i 2 p.d.o.f. "Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, (...). Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 24-25 nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów." Zgodnie zaś z art. 26 ust 1 p.d.o.f. "Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4, 4a-4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot(...)". Wobec tego elementami istotnymi dla określenia wysokości podatku dochodowego jest dochód, a więc przychód i koszty, oraz odliczenia.
Powoływane przez Skarżących okoliczności związane z korzystaniem przez inne podmioty z ich nieruchomości nie powoduje powstania przychodów podlegających opodatkowaniu ani nie wpływa na koszty uzyskania przychodów. Nie stanowi tez podstawy do skorzystania z odliczeń od podatku. Nie wpływa więc w żaden sposób na wynikającą z przepisów prawa wysokość zobowiązania podatkowego. Wobec tego dokonywanie ustaleń fatycznych w tym zakresie jest zbędne, jako że nie mają one wpływu na wynik postępowania.
Przepisy ustawy o podatku dochodowym nie pozwalają na uwzględnienie pozostawania przez podatnika w sporze cywilnoprawnym z innymi podmiotami. Organy podatkowe nie są też w żaden sposób upoważnione do rozstrzygania takich sporów.
Także sytuacja majątkowa podatnika i jego zdolność do zapłaty podatku nie podlegają ocenie w toku postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania. Nie pozostają one w związku z wyżej wskazanymi istotnymi elementami podatku dochodowego.
Reasumując zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie bowiem organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa w zakresie wskazanym na wstępie niniejszych wywodów. Skargę, więc, zgodnie z art. 151 upsa należało oddalić.