Uzasadnienie
Powołaną w sentencji interpretacją indywidualną organ podatkowy uznał stanowisko Gminy W. (dalej: strona, skarżąca) za nieprawidłowe. Przedmiotem interpretacji były przepisy prawa podatkowego dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie braku powstania przychodu po stronie osób, którym umorzono należności pieniężne mające charakter cywilnoprawny.
W skardze do sądu strona (wpływ do organu – 12 grudnia 2015 r.), reprezentowana przez swojego pełnomocnika procesowego – r. pr. J.Sz., domagała się uchylenia interpretacji indywidualnej z uwagi na naruszenie art. 9, art. 11 ust. 1 i art. 20 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 61 ze zm.) w zw. z art. 59 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.). Ponadto strona wniosła o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P., działający w imieniu Ministra Finansów, wniósł o umorzenie postępowania. Organ wskazał, że po ponownym przeanalizowaniu sprawy, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), uwzględnił skargę w całości i interpretacją z dnia [...], nr [...], uchylił zaskarżony akt i uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe.
Na wezwanie Sądu organ przedstawił zwrotne potwierdzenie odbioru doręczenia aktu wydanego w trybie samokontroli. Z treści potwierdzenia odbioru wynika, że nowa interpretacja indywidualna została skutecznie doręczone stronie w dniu 15 grudnia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Postępowanie sądowoadministracyjne podlegało umorzeniu.
Zgodnie z art. 54 § 3 zdanie pierwsze p.p.s.a. Organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Z powołanego unormowania wynika, że organ podatkowy ma możliwość dokonania ponownej weryfikacji swojego działania w trybie autokontroli, przy czym skorygowanie zaskarżonego działania musi uwzględniać żądanie strony skarżącej. W myśl natomiast art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.).
W rozpatrywanej sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej uwzględnił skargę w całości i interpretacją indywidualną z dnia [...] – doręczonym w dniu 15 grudnia 2015 r. – uchylił zaskarżony akt. Nie ulega zatem wątpliwości, że na skutek powyższego przestał istnieć przedmiot skargi, a co za tym idzie, wystąpiła przesłanka umorzenia postępowania, o której mowa w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Należy także odnotować, że organ interpretacyjny dokonał autokontroli w terminie określonym w art. 54 § 3 p.p.s.a. W dniu 12 listopada 2015 r. skarga strony wpłynęła do siedziby organu. Natomiast w dniu [...] wydano interpretację korzystną dla strony. Tego samego zaś dnia organ wyekspediował przesyłkę zawierającą rozstrzygnięcie autokontrolne.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia.
Uwzględnienie skargi przez organ podatkowy czyni zaś zasadnym orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania. Zgodnie bowiem z art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie uwzględnienia skargi w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Koszty postępowania, które podlegają zwrotowi na rzecz strony skarżącej, obejmują wpis sądowy od skargi w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 240 zł, stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).
Z tego względu, Sąd na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt II sentencji postanowienia.