Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2017 r. Sąd odrzucił skargę T.I. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z powodu nieuiszczenia wpisu w terminie.
Od orzeczenia tego zażalenie wywiódł skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika), przy czym zażalenie to nadał w urzędzie pocztowym w dniu 17 maja 2017 r., natomiast odpis postanowienia z dnia 24 kwietnia 2017 r. doręczono T.I. w dniu 9 maja 2017 r. Zważywszy zatem, że siedmiodniowy termin do złożenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę mijał 16 maja 2017 r. (wtorek, dzień pracujący), postanowieniem z dnia 5 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił to zażalenie.
Postanowienie o odrzuceniu zażalenia doręczono pełnomocnikowi skarżącego 22 czerwca 2017 r. W dniu 26 czerwca 2017 r. pełnomocnik skarżącego złożył m.in. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 24 kwietnia 2017 r. o odrzuceniu skargi oraz zażalenie na to postanowienie.
W uzasadnieniu wskazano, że decyzja Sądu o odrzuceniu skargi była błędna. W ostatnim dniu do uiszczenia wpisu (w piątek, 14 kwietnia 2017 r.) skarżący należną opłatę uiścił bowiem w drodze wpłaty dokonanej na poczcie. Sąd natomiast uznał, iż skoro stosowna należność wpłynęła na rachunek Sądu w dniu 15 kwietnia 2017 r. to zaistniały podstawy do odrzucenia skargi wobec nieterminowego jej opłacenia.
W ocenie pełnomocnika natomiast, argumentacja Sądu w tym zakresie była błędna. Uiszczenie należności na poczcie w ostatnim dniu terminu do opłacenia skargi jest bowiem równoznaczne z uiszczeniem jej bezpośrednio do Sądu. Tym samym, wpłatę dokonaną 14 kwietnia 2017 r. uznać należy za zgodną z wymogami ustawowymi i nie mogącą prowadzić do odrzucenia skargi. Zdaniem pełnomocnika, w rozpoznawanej sprawie nie sposób zatem przypisać skarżącemu winy, skoro, to Sąd błędnie ustalił przesłanki terminowego opłacenia skargi.
Dodatkowo wskazano, że zachowany został siedmiodniowy termin do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu jako że dopiero 19 czerwca 2017 r. T.I. odebrał z urzędu pocztowego B. potwierdzony za zgodność odpis dowodu uiszczenia wpisu przelewem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Jak wynika z treści art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, dalej w skrócie "p.p.s.a."), przesłanką przywrócenia terminu w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że do uchybienia terminowi objętego wnioskiem o jego przywrócenie doszło z przyczyn niezawinionych przez stronę.
Podstawowym zagadnieniem dla oceny wniosku złożonego w rozpoznawanej sprawie była zatem weryfikacja ustawowej przesłanki w postaci braku winy w odniesieniu do nieterminowego złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 24 kwietnia 2017 r. o odrzuceniu skargi. Należy bowiem podkreślić, że rozpatrywany wniosek wyraźnie dotyczy wymienionego postanowienia, nie zaś braku fiskalnego skargi (opłaty).
Tymczasem, w uzasadnieniu wnisoku o przywrócenie terminu, jako okoliczność świadczącą o braku winy skarżącego powoływany jest wyłącznie fakt niewłaściwej decyzji Sądu w kwestii oceny terminowości opłacenia skargi. Pełnomocnik strony wskazuje bowiem na uchybienie Sądu polegające na pominięciu faktu wpłaty dokonanej w urzędzie pocztowym, w ostatnim dniu biegu terminu do uzupełnienia omawianego braku skargi. Co należy natomiast podkreślić, uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu nie zawiera jakichkolwiek argumentów odnoszących się do braku winy w nieterminowym złożeniu zażalenia, czemu Sąd dał wyraz w postanowieniu z dnia 5 czerwca 2017 r. Wymaga podkreślenia, że pełnomocnik skarżącego o postanowieniu tym wiedział, skoro odebrał je 22 czerwca 2017 r. (k. 173).
W tej sytuacji wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Niezależnie bowiem od oceny prawidłowości rozstrzygnięcia o odrzuceniu skargi rozpatrywany wniosek nie zawiera jakiejkolwiek argumentacji mogącej przemawiać za ustaleniem braku winy w nieterminowym złożeniu zażalenia, czego zresztą pełnomocnik nie kwestionuje.
Z tych względów, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji postanowienia.