Uzasadnienie
Wskazane w sentencji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. (SKO) doręczone zostało skarżącej spółce w likwidacji w dniu 6 września 2013 r. Spółka wniosła skargę, zgodnie z pieczęcią na kopercie, 5 października 2013 r., adresując ją bezpośrednio na adres tutejszego Sądu. W związku z tym, po odnotowaniu wpływu ww. przesyłki 9 października 2013 r., Sąd przekazał skargę organowi podatkowego nadając ją w urzędzie pocztowym następnego dnia, to jest 10 października 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako wniesiona po terminie.
Stosownie do treści art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
W niniejszej sprawie spółka wniosła skargę na postanowienie SKO, wprawdzie w terminie 30 dni od daty doręczenia jej tego aktu administracyjnego, jednakże bezpośrednio do Sądu. Skoro zaś powołany wyżej art. 54 § 1 p.p.s.a. nakazuje wniesienie skargi za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przez stronę skarżone, za datę wniesienia tej skargi należy przyjąć dzień jej nadania w urzędzie pocztowym do właściwego adresata, czyli w niniejszej sprawie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L.. Tym samym skarga została prawidłowo wniesiona dopiero w dacie 10 października 2013 r. poprzez przekazanie jej przez tutejszy Sąd do SKO.
Termin 30-dniowy do wniesienia skargi na wskazane w sentencji postanowienie upływało z dniem 6 października 2013 r. Wobec tego skargę wniesioną 10 października 2013 r. należało ocenić jako spóźnioną. Z kolei na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest odrzucić skargę wniesioną po upływie.
Co do sformułowanego w treści skargi wniosku o przyznanie prawa pomocy, to wobec przedstawionych wyżej okoliczności zastosowanie znalazł art. 247 p.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.Należy przez to rozumieć, iż nawet, jeśli strona spełniałaby przesłanki przyznania prawa pomocy, uprawnienie to nie przysługuje, gdy skarga bez głębszej analizy nie ma szans na jej uwzględnienie. Taka sytuacja zachodzi natomiast zawsze w sytuacji, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt I OZ 864/12, z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt 374/12, z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt II FPP 1/13 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl)
Wobec powyższego postanowiono jak w punkcie I sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a, zaś orzeczenie zawarte w punkcie II oparto na art. 247 p.p.s.a.