Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę J. K. (dalej: skarżący, strona) na opisaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z uwagi na jej niepodpisanie przez skarżącego.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że skarżącemu (osobiście) doręczono odpis powyższego postanowienia wraz z pouczeniem o sposobie i terminie jego zaskarżanie w dniu 3 listopada 2014 r.
W piśmie nadanym w placówce pocztowej w dniu 3 grudnia 2014 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi lub o "przesunięcie terminu do złożenia kasacji do NSA". W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że to nie on odebrał postanowienie Sądu z dnia 20 października 2014 r. i dlatego zapoznał się z nim dopiero w dniu 2 grudnia 2014 r. (w przeddzień złożenia wniosku o przywrócenie terminu). Skarżący podkreślił, że cierpi na depresję, w związku z czym nie odbiera korespondencji - która często przepada - a jego najbliższa rodzina nie jest go w stanie wyręczyć w odbieraniu przesyłek, gdyż mieszka w znacznej odległości od skarżącego.
W załączeniu wniosku skarżący przedłożył zwolnienia lekarskie w okresach: 1 sierpnia 2014 r. - 16 września 2014 r., 2 października 2014 r. - 15 października 2014 r., 16 października 2014 r. - 26 października 2014 r., 27 października - 11 listopada 2014 r., 12 listopada 2014 r. - 26 listopada 2014 r., 27 listopada 2014 r. - 10 grudnia 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi należało odrzucić.
Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przy czym, jak stanowi przepis art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Strona powinna wraz z wnioskiem dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4).
Z kolei, w myśl art. 88 p.p.s.a. zdanie pierwsze, spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Z przywołanych regulacji prawnych wynika, że przystąpienie do merytorycznej oceny rzeczonego wniosku musi zostać poprzedzone badaniem, czy wniosek jest dopuszczalny i czy został wniesiony w terminie. Dopiero bowiem spełnienie tych warunków, pozwala Sądowi przejść do etapu oceny jego zasadności.
Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdza, że istnieje przeszkoda do merytorycznej oceny przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu, gdyż zachodzi jedna z przyczyn wymienionych w art. 88 p.p.s.a., mianowicie uchybienie siedmiodniowemu terminowi do jego złożenia (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Sąd uznał bowiem, że przyczyna uchybienia terminowi do złożenia wniosku o uzupełnienie braku formalnego skargi minęła z dniem 3 listopada 2014 r., kiedy to doręczono skarżącemu (osobiście - co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, k. 20 akt sądowoadministracyjnych) odpis postanowienia z dnia 20 października 2014 r. odrzucającego skargę.
W konsekwencji, siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu upływał z dniem 10 listopada 2014 r. Tymczasem pismo procesowe, w którym skarżący zawarł żądanie przywrócenia terminu, zostało wniesione (za pośrednictwem operatora pocztowego) w dniu 3 grudnia 2014 r., tj. po upływie terminu określonego w art. 87 § 1 p.p.s.a.
Powyższa okoliczność uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu i powoduje jego odrzucenie (por. postanowienia NSA z dnia 25 listopada 2011 r. sygn. I OZ 789/11 oraz z dnia 18 lutego 2014 r. sygn. I OZ 74/14 - dostępne w CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 88 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.