Uzasadnienie
Wnioskiem zawartym w skardze z dnia 04 grudnia 2012 r. W. G. (dalej jako skarżący) wystąpił o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] października 2012 r., nr [...].
W uzasadnieniu podał, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do wyrządzenia mu znacznej szkody i spowoduje nieodwracalne dla niego skutki. Wskazał, że wysokość zobowiązania podatkowego wynikająca z zaskarżonej decyzji (2.451.989 zł) kilkukrotnie przekracza wartość jego majątku. Tymczasem pozostaje on osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku.
Przystąpienie do wykonania wspomnianej decyzji będzie skutkować pozbawieniem go władztwa nad składnikami majątku bądź pozbawieniem go możliwości dysponowania nimi, co w konsekwencji doprowadzi do utraty jakichkolwiek środków do życia.
Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2012 r., Dz. U. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego art., sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do jej stanu pierwotnego. W szczególności trudnym do odwrócenia skutkiem będzie utrata rzeczy, która ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiona, bądź konieczność ogłoszenia upadłości przedsiębiorstwa połączonej z likwidacją jego majątku.
W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji, ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Niezałączenie do wniosku tych dokumentów nie stanowi jednak braków formalnych pisma lecz przesądza o braku podstaw do jego uwzględnienia, wobec jednoznacznej treści art. 61 § 3 w zw. z § 1 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, aby jemu, lub jego rodzinie, groziło niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Tym bardziej, że nie sprecyzował, o jaką szkodę na majątku lub o jakie skutki (w sferze majątkowej) mu chodzi.
Sąd nie kwestionuje natomiast faktu, że wysokość zobowiązania podatkowego ciążącego na skarżącym jest znaczna. Należy jednak podkreślić, że sama dysproporcja pomiędzy wysokością zobowiązania podatkowego a posiadanym przez niego majątkiem nie stanowi samodzielnej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie bowiem z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie poglądem, samo wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnych, nie jest jeszcze jednoznaczne z powstaniem szkody w znacznych rozmiarach. Zwłaszcza, że skarżący, w razie korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia sporu z organami podatkowymi, może liczyć na pełny zwrot niezasadnie wyegzekwowanych kwot.
Trzeba także podkreślić, że ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity z 2005 r., Dz. U. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) przewiduje ograniczenia w postępowaniu egzekucyjnym, mające na celu zabezpieczenie minimum egzystencjalnego dłużników.
Stąd też w razie wykonania zaskarżonej decyzji może dojść do pogorszenia się standardu życia rodziny skarżącego; trudno tu jednak mówić o znacznej szkodzie lub trudnych do odwrócenia skutkach w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.