Uzasadnienie
Dyrektor Urzędu Celnego we W. decyzją z dnia [...] Nr [...] - działając na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zmianami), art. 201 i art. 262 Ustawy z dnia 09.01.1997r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117 ze zmianami) oraz art. 22 Protokołu 4 do Układu Europejskiego (zał. do Dz. U. z 1997r. Nr 104, poz.662 ze zmianami), art. 22 Protokołu 7 do Środkowoeuropejskiej Umowy o Wolnym Handlu CEFTA (zał. do Dz. U. z 1996r. Nr 158, poz.809, ze zmianami), art.22 Protokołu B do Umowy między Rzeczypospolitą Polską a Państwami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu EFTA (zał. do Dz. U. z 1994r. Nr 129 poz. 639, ze zmianami) w związku z rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 31 sierpnia 1999r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu stosowania uproszczonego sposobu dokumentowania pochodzenia towarów (Dz. U. Nr 74, poz. 832), po rozpatrzeniu wniosku spółki z o.o.
A z dnia [...] o udzielenie pozwolenia na stosowanie uproszczonego sposobu dokumentowania pochodzenia towarów - odmówił udzielenia pozwolenia ze względu na niespełnienie warunku określonego w art. 201 §1 pkt 4 Kodeksu celnego.
W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji podniósł, że organ celny może udzielić pozwolenia na stosowanie uproszczonego sposobu dokumentowania pochodzenia towarów podmiotowi, którego działalnością kierują osoby nie skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko dokumentom. Jak jednak ustalono w toku postępowania, Sąd Rejonowy w S. wydał wyrok w sprawie sygn. akt II K.171/97, z którego wynika, że A. D. - działając w warunkach przestępstwa ciągłego, będąc w spółce zastępcą prezesa ds. produkcji, upoważnionym do wystawiania świadectw przewozowych EUR-1, potwierdził nieprawdę i na tej podstawie wyłudził w Urzędzie Celnym we W. poświadczenie nieprawdy, w postaci zatwierdzenia tych świadectw.
Sąd zakwalifikował ten czyn jako przestępstwo przeciwko dokumentom, określone w art. 266 §1 i § 3 K.K. i art. 267 K.K., a na podstawie art. 27 § 1 K.K. postępowanie karne warunkowo umorzył na okres próby jednego roku. Odmawiając udzielenia pozwolenia organ pierwszej instancji wziął dodatkowo pod uwagę fakt, że poświadczanie nieprawdy na świadectwach przewozowych EUR.1 dotyczyło worków z tkaniny polipropylenowej, które są (jako jeden z siedmiu produktów) objęte wnioskiem o udzielenie pozwolenia i stanowią jedyny produkt uzyskiwany przez wnioskodawcę. Od tej decyzji strona wniosła odwołanie zarzucając w szczególności, że zgodnie z art. 107 § 5 kk skazanie uległo zatarciu z mocy prawa.
Po rozpatrzeniu odwołania Prezes Głównego Urzędu Ceł w W. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W motywach - odnosząc się do treści postanowień art. 22 przywołanych wyżej umów międzynarodowych - organ odwoławczy zauważył, że podstawowym warunkiem udzielania upoważnień, wynikającym bezpośrednio z art. 22 jest częstotliwość wysyłek oraz przedłożenie dokumentów potwierdzających status pochodzenia eksportowanych produktów. Wynika z tego, jak wywodził, że władze celne nie mają obowiązku przyznawania statusu "upoważnionego eksportera" każdemu eksporterowi, ale przywilej ten jest zagwarantowany dla eksporterów dokonujących eksportu na dużą skalę (brak ograniczenia wartości przesyłki) i o dużej częstotliwości wysyłek. Zważywszy zaś, że upoważnienie dotyczy samodzielnego potwierdzania pochodzenia eksportowanych towarów, powinien to być eksporter, który jednocześnie w ocenie władz celnych daje wszelkie niezbędne gwarancje rzetelnego ustalania i prawidłowego dokumentowania pochodzenia towarów, kontroli ekonomiczno-technologicznych warunków produkcji towarów, przeprowadzanej przez funkcjonariuszy celnych oraz stabilności procesów technologicznych oraz stosowanych surowców i materiałów.
Jak jednak organ ustalił w aktach sprawy znajduje się pismo Urzędu Celnego we W. z dnia [...] Nr [...] skierowane do Głównego Urzędu Ceł, informujące o kontroli przeprowadzonej w firmie B. W wyniku kontroli stwierdzono, że firma B zataiła fakt użycia tkanin niepochodzących w produkcji worków z tkanin polipropylenowych (kod HS-6305) i wyłudziła tym samym legalizację nieprzysługujących firmie świadectw. W 1996r. zalegalizowano 82 świadectwa EUR.1 z czego 50 świadectw nieprawidłowo potwierdzało pochodzenie towarów. Mimo odmiennej nazwy firmy B i ubiegającej się o wydanie upoważnienia firmy A ze względu na ten sam Nr REGON i dane zawarte w odpisie z rejestru handlowego należy stwierdzić zdaniem organu II instancji, że chodzi o ten sam podmiot gospodarczy. Worki polipropylenowe, przy produkcji których zatajono użycie surowców niepochodzących, stanowią jedyny produkt, spośród objętych wnioskiem o przyznanie upoważnienia, uzyskiwany przez wnioskodawcę.
Poza tym worki polipropylenowe należą do sekcji XI taryfy celnej, czyli do grupy tzw. towarów wrażliwych, których pochodzenie powinno być poddane bardziej szczegółowej kontroli. W związku z wyżej wymienionymi okolicznościami Prezes Głównego Urzędu Ceł uznał za zasadne utrzymanie kontroli Urzędu Celnego nad prawidłowym dokumentowaniem pochodzenia towarów eksportowanych przez firmę A. W ocenie tego organu - eksporter ma możliwość samodzielnego dokumentowania pochodzenia towarów dla przesyłek zawierających produkty pochodzące, których łączna wartość nie przekracza 6000 euro. Formalności związane z potwierdzaniem świadectw EUR.1 są załatwiane w oddziale celnym właściwym dla siedziby firmy i świadectwo EUR.1 jest dostępne dla eksportera w chwili dokonywania eksportu towarów.
W ocenie organu dotychczasowy sposób dokumentowania pochodzenia towarów zabezpiecza możliwości eksportowe firmy i nie powoduje ze strony urzędu zakłóceń w eksporcie towarów do obszarów stref wolnego handlu.
Odnosząc się do kwestii powołania się w decyzji Urzędu Celnego we W. na niespełnienie warunku określonego w art. 201 § 1 pkt 4 organ odwoławczy stwierdził, że przedstawienie dokumentów z Centralnego Rejestru Skazanych stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone i Urząd niesłusznie nie uznał faktów powołanych w tych dokumentach. W przekonaniu organu błędna interpretacja Urzędu nie zmienia jednak oceny stanu faktycznego sprawy.
Na powyższe rozstrzygnięcie spółka z o.o. A wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we W. zarzucając rażące naruszenie norm prawa, tj. art. 201 § l pkt 4 i 5 Kodeksu celnego, a ponadto błędną wykładnię artykułów 22 Protokołu Nr 4 Układu Europejskiego, Protokołu Nr 7 Środkowoeuropejskiej Umowy o Wolnym Handlu CEFTA i Protokołu B do Umowy miedzy Rzeczpospolitą Polską a Państwami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu EFTA - jako dokonaną z naruszeniem art. 80 K.p.a. i art. 278 Kodeksu celnego.
Wskazując na powyższe - strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności obu decyzji, w pierwszym rzędzie podnosząc, że w dacie złożenia wniosku spełniała wszystkie wymogi zawarte w powołanym art. 201 Kodeksu celnego, wywodząc nadto, iż w przepisie tym zawarte są jedynie dwie negatywne przesłanki mogące skutkować odmową udzielenia pozwolenia - a mianowicie w § 1 pkt 4 i 6.
Jak dalej zarzuciła - wbrew treści art. 76 § l K.p.a. - organ I instancji uznał osobę kierującą działalnością skarżącej spółki za osobę skazaną, natomiast Prezes Głównego Urzędu Ceł - uznając za wadliwe nie uznanie przez Dyrektora Urzędu Celnego we W. dokumentu z Centralnego Rejestru Skazanych - oparł swoją decyzję na ustaleniach z dnia [...] wykraczając tym samym poza ustawowy trzyletni okres oceny kierujących działalnością podmiotu, ubiegającego się o zezwolenie na stosowanie uproszczonego sposobu dokumentowania pochodzenia towarów.
Organy celne zdaniem strony skarżącej dokonały rażącego naruszenia prawa przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 K.p.a., cyt.: "a to, w szczególności, ustawowych unormowań dokumentowania braku negatywnych przesłanek zawartych w art. 201 Kodeksu celnego oraz wydanego, na podstawie upoważnień ustawowych celny, aktu wykonawczego -rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 sierpnia 1999 r."
Prawo władz celnych państwa eksportującego do przyznawania statusu "upoważnionego eksportera" w oparciu o przepisy krajowe wydane na podstawie umów międzynarodowych o wolnym handlu nie może być w przekonaniu strony skarżącej podważane przez organy celne, ponieważ w przedmiotowej sprawie przepisami decydującymi o udzieleniu pozwolenia na stosowanie uproszczonego sposobu dokumentowania towarów są - art. 201 Kodeksu celnego oraz przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 31 sierpnia 1999r. - wydane w ramach przystosowywania prawa polskiego do unormowań europejskich o wolnym handlu.
Okoliczności faktycznych opisanych w piśmie Urzędu Celnego we W. z dnia [...] Nr [...], na które Prezes Głównego Urzędu Ceł powołał się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie można w opinii strony skarżącej uznać za negatywną przesłankę zawartą w art. 201 pkt 5 Kodeksu celnego - przyjętą jako naruszenia przepisów prawa skutkujące cofnięciem pozwolenia, którego wcześniej skarżącej spółce nie wydawano. Podobnie nie odpowiadające stanowi faktycznemu jest również stanowisko Prezesa Głównego Urzędu Cel stwierdzające, iż dotychczasowy sposób dokumentowania pochodzenia towarów zabezpiecza możliwości eksportowe skarżącej spółki i nie powoduje ze strony oddziału celnego właściwego dla siedziby firmy, zakłóceń w eksporcie towarów do obszarów stref wolnego handlu. Skarżąca spółka dokonuje średnio kilku odpraw celnych tygodniowo i po likwidacji Posterunku Celnego w S. procedura legalizacji świadectw EUR.1 w Oddziale Celnym we W. - poza miejscem faktycznych odpraw celnych - w istotny sposób utrudnia dotrzymywanie ścisłych terminów wysyłek.
W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Wobec powyższego niniejsza skarga podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., jako rzeczowo i miejscowo właściwy.
Po myśli art. 3 § 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą, co oznacza, że skarga może zostać uwzględniona jedynie, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art.145 - l50 ustawy).
W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja nie uchybia bowiem prawu.
Jak wynika z akt sprawy, zasadniczą materialno-prawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia będącego przedmiotem skargi stanowi przepis art. 201 Kodeksu celnego. Zgodnie z treścią § 1 tego przepisu - według stanu prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji - organ celny może udzielić pozwolenia na stosowanie uproszczonego sposobu dokumentowania pochodzenia towarów osobom, które spełniają następujące warunki:
- 1) są osobami krajowymi w rozumieniu art. 3 § 1 pkt 11 lit. a) lub lit. b),
- 2) dokonują wywozu towarów od co najmniej 1 roku,
- 3) są podatnikami podatku od towarów i usług,
- 4) są podmiotami, których działalnością kierują osoby, które nie zostały skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, mieniu, obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi, przestępstwo gospodarcze lub za przestępstwo skarbowe,
- 5) nie zalegają z cłem, podatkami stanowiącymi dochód budżetu państwa oraz składkami na ubezpieczenie społeczne, a także nie jest wobec nich prowadzone postępowanie egzekucyjne, upadłościowe, likwidacyjne lub układowe,
- 6) nie zostało im cofnięte pozwolenie na stosowanie uproszczonego sposobu dokumentowania pochodzenia towarów, ze względu na naruszenie przez nich przepisów prawa, w okresie ostatnich 3 lat.
Na podstawie delegacji zawartej w § 3 powołanego artykułu Minister Finansów określił w drodze rozporządzenia z dnia 31 sierpnia 1999 roku szczegółowe zasady i tryb stosowania uproszczonego sposobu dokumentowania pochodzenia towarów (Dz. U. Nr 74, poz. 832). W świetle § 6 ust. 1 rozporządzenia osoba posiadająca pozwolenie na stosowanie uproszczonego sposobu dokumentowania pochodzenia towarów może potwierdzać pochodzenie towarów w rozumieniu umów o wolnym handlu w formie deklaracji złożonej na fakturze, specyfikacji wysyłkowej lub innym dokumencie, który opisuje towary w sposób wystarczający do ich identyfikacji.
Analizując treść przepisu art. 201Kodeksu celnego należy zauważyć, iż konstrukcja tej normy prawnej oparta jest bez wątpienia na instytucji tzw. uznania administracyjnego, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę wyrażenia - "organ celny może...". Z samej istoty uznania administracyjnego wynika swoboda działania organu administracji przy wydawaniu danego aktu, albowiem organ "może" podjąć rozstrzygnięcie w sprawie zachowując prawo wyboru co do sposobu rozstrzygnięcia, przepis prawny bowiem w takim przypadku nie wprowadza zakazu lub nakazu ustalenia określonej treści rozstrzygnięcia (por. np. J. Borkowski w: B. Adamiak, J. Borkowski" Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz." 3 wydanie.Wyd. C.H. Beck Warszawa 2000). Zakres wszakże uznania administracyjnego nie pozostaje całkowicie dowolny, lecz określony jest przez ustawodawcę przez wprowadzenie przesłanek wyznaczających jego granice, których organ przekroczyć nie może, w przeciwnym razie jego działaniom należałoby przypisać znamiona dowolności.
Godzi się pokreślić przy tym, iż wyznaczenie granic uznania nie musi wcale nastąpić tylko w tym akcie prawnym, z którego wywodzi się norma prawna o przedmiotowej konstrukcji - może wynikać i z innych aktów prawnych, które znajdują w danej sprawie zastosowanie.
W omawianym przypadku granice uznania nie zostały bynajmniej ograniczone wyłącznie przesłankami określonymi w punktach od 1 do 6 § 1 art. 201 ustawy Kodeks celny, oraz zasadami postępowania w sprawach celnych na mocy art. 262 Kodeksu celnego, jak zdaje się twierdzić strona skarżąca. Organy celne bowiem - jak słusznie przyjęły w niniejszej sprawie - przy orzekaniu w sprawie udzielania przedmiotowych zezwoleń są także związane umowami międzynarodowymi obowiązującymi Rzeczpospolitą Polską z racji zarówno stosownych uregulowań zawartych w Konstytucji RP, jak i wreszcie z treści postanowień art. 2 § 2 Kodeksu celnego stanowiącego, iż wprowadzenie towaru na polski obszar celny lub jego wyprowadzenie z polskiego obszaru celnego powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego, jeżeli przepisy prawa, w tym umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 87 ust.1 Konstytucji RP ratyfikowane umowy międzynarodowe zalicza się do źródeł powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl art. 91 ust.1 Konstytucji RP ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy. Do ratyfikowanych umów regulujących materię celną, a które mają znaczenie w niniejszej sprawie - zważywszy na określenie przez skarżącego we wniosku o udzielenie pozwolenia grupy krajów, do których następuje wywóz towarów - należy Protokół nr 4 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczypospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z drugiej strony, sporządzonego w Brukseli dnia 16 grudnia 1991 r. (Porozumienie w formie wymiany listów między Rzeczypospolitą Polską a Wspólnotami Europejskimi w sprawie zmiany Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczypospolitą Polską, z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z drugiej strony, dotyczącego definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej; (Dz. U. z 1997 r. Nr 104, poz. 662).
Jakkolwiek również znajdujący zastosowanie w przedmiotowej materii Protokół B do Umowy między Rzeczypospolitą Polską a państwami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu EFTA (zmieniony na mocy Decyzji Wspólnego Komitetu EFTA-Polska Nr 1 z 1997 r.; załącznik do Dz. U. z 2001 r. Nr 58 poz. 604; oświadczenie rządowe z 31.01.2001r. Dz. U. z 2001r. Nr 58 poz. 604) oraz Protokół 7 do Środkowoeuropejskiej umowy o wolnym handlu (CEFTA) zawartej przez Republikę Czeską, Republikę Węgierską, Republikę Słowacką i Rzeczpospolitą Polską, sporządzonej w Krakowie dnia 21 grudnia 1992 r., który obowiązywał prowizorycznie od 11.01.1997r. (art. 1 Protokołu dodatkowego nr 4 do Środkowoeuropejskiej umowy o wolnym handlu (CEFTA) - załącznik do Dz. U. z 1996r. Nr 158, poz. 809; oświadczenie rządowe z 12.12.1996r. w sprawie prowizorycznego stosowania, sporządzonego w Jasnej dnia 13 września 1996 r., Protokołu dodatkowego nr 4 do Środkowoeuropejskiej umowy o wolnym handlu (CEFTA) - Dz. U. z 1996 r. Nr 158, poz. 809) - dotyczące definicji pojęcia "produkty pochodzące" i metod współpracy administracyjnej nie weszły bezpośrednio do krajowego porządku prawnego z braku ich ratyfikacji, to jednak jako obowiązujące na gruncie prawa międzynarodowego, w związku z art. 9 Konstytucji RP zobowiązującym Rzeczpospolitą Polską do przestrzegania wiążącego ją prawa międzynarodowego oraz wobec odesłania zawartego w cytowanym wyżej art. 2 § 2 Kodeksu celnego, który nie odnosi się wyłącznie do umów ratyfikowanych - są wiążące dla organów państwa.
Zgodnie z brzmieniem art. 22 pkt 1 powołanego Protokołu Nr 4 władze celne państwa eksportującego mogą upoważnić każdego eksportera, który dokonuje częstych odpraw produktów na warunkach niniejszej Umowy, do sporządzania deklaracji na fakturze niezależnie od wartości produktów, których dotyczą. Eksporter ubiegający się o takie upoważnienie zobowiązany jest do przedłożenia władzom celnym dokumentów potwierdzających status pochodzenia produktów, jak również do wypełnienia innych wymogów tego Protokołu. W pkt 2 postanowiono, że władze celne mogą uzależniać przyznanie statusu upoważnionego eksportera od spełnienia warunków, jakie uznają za właściwe.
W świetle zaś pkt 5 upoważnienie może być wycofane przez władze celne w każdym terminie. Wycofanie upoważnienia następuje, kiedy upoważniony eksporter nie daje gwarancji określonej w punkcie 1, nie spełnia już warunków określonych w punkcie 2 lub w inny sposób czyni upoważnienie niesłusznym. Analogiczne zapisy zawarto w artykułach 22 Protokołu B do Umowy między Rzeczypospolitą Polską a państwami Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu EFTA oraz Protokołu 7 do Środkowoeuropejskiej umowy o wolnym handlu CEFTA.
Jak trafnie podniesiono w zaskarżonej decyzji, zasadniczą przesłanką udzielania przedmiotowych pozwoleń stanowi fakt dokonywania odpraw towaru z odpowiednią, dużą częstotliwością na znaczną skalę na warunkach tych umów wraz z przedłożeniem dokumentów potwierdzających status pochodzenia produktów, przy czym władze celne nie są zobligowane do udzielenia upoważnienia w każdym przypadku. Trzeba podkreślić, podzielając w pełni pogląd wyrażony w motywach zaskarżonej decyzji, iż zobowiązanie ubiegającego się eksportera do "wypełnienia innych wymogów protokołu", o czym mowa w zdaniu drugim pkt 1, bez wątpienia należy wiązać z daniem gwarancji dotyczących spełniania w dacie ubiegania się o zezwolenie wymogów co do uznania - w rozumieniu przedmiotowych umów - produktów za "pochodzące", zdefiniowanych szeroko w szczególności w częściach (tytułach) I, II i III Protokołów. Bezcelowym byłoby, a wręcz nieracjonalnym, udzielanie zezwolenia, co do którego istnieją uzasadnione wątpliwości, czy zostaną zachowane wymagania w zakresie dokumentowania pochodzenia towarów zgodnie z obowiązujących regulacjami.
Argumentacja ta znajduje wsparcie także na tle pkt 5 art. 22 Protokołów, albowiem skoro wycofanie udzielonego upoważnienia następuje w przypadkach, gdy upoważniony eksporter nie daje gwarancji określonej w pkt 1 lub w inny sposób czyni upoważnienie niesłusznym, to tym bardziej okoliczności te muszą być brane pod uwagę przez organ celny przy udzielaniu zezwolenia. Zarówno Kodeks celny, jak i omawiane Protokoły stanowią, iż organ "może", a nie "udziela" zezwolenia przy spełnieniu wskazanych warunków, pozostawiając organowi celnemu pewien margines swobody w wyborze kierunku rozstrzygnięcia.
Wobec powyższego dotrzymanie wszystkich przesłanek z katalogu określonego w pkt od 1 do 6 § 1 art. 201 Kodeksu celnego nie obliguje wprost, wbrew temu jak utrzymuje strona skarżąca, do udzielenia zezwolenia na stosowanie uproszczonego sposobu dokumentowania pochodzenia towarów. Daje jedynie organowi możliwość pozytywnego uznania, przy spełnieniu zarazem kryteriów wynikających z umów międzynarodowych. Bezzasadne jest zatem stanowisko strony skarżącej, iż przedmiotowy przepis Kodeksu celnego wraz z rozporządzeniem wykonawczym wydanym na mocy § 3 tegoż artykułu wyłącza stosowanie przywołanych regulacji umów międzynarodowych.
W przedstawionym świetle - na tle ujawnionego stanu faktycznego sprawy, tzn. ustalenia, że skarżąca spółka przed zmianą nazwy zataiła fakt użycia tkanin "niepochodzących" w produkcji worków polipropylenowych i wyłudziła legalizację nieprzysługujących firmie świadectw EUR-1 w ilości 50 na ogółem 82 zalegalizowanych - przyjęcie przez organ odwoławczy braku gwarancji ze strony skarżącej spółki odnośnie rzetelnego, prawidłowego dokumentowania pochodzenia towarów, a konsekwencji odmowa udzielenia zezwolenia nie narusza wskazanych norm prawa i nie stanowi przekroczenia granic uznania administracyjnego.
Abstrahując od błędnego w skardze wskazania na unormowania Kodeksu postępowania administracyjnego, który w sprawach celnych nie ma zastosowania, gdyż art. 262 Kodeksu celnego w tej mierze odsyła do uregulowań działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. Nr 137 ze zmianami) - nie można zgodzić się z zarzutem uchybienia zasadzie swobodnej oceny dowodów, wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Skarżąca spółka zresztą nie sprecyzowała tak sformułowanego zarzutu i nie zaprzeczyła okolicznościom faktycznym przytoczonym przez organ odwoławczy.
Nie sposób również uznać za skuteczny zarzut o naruszeniu pkt 4 i 6 § 1 art. 201Kodeksu celnego, ponieważ, o czym wyżej mowa, nie te przepisy legły u podstaw podjętego rozstrzygnięcia. Punkt 6 w ogóle nie znajdował zastosowania, natomiast błędne oparcie podstawy prawnej rozstrzygnięcia pierwszej instancji na niespełnieniu warunku z pkt 4 zostało zweryfikowane w trybie odwoławczym przez organ drugiej instancji. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania wniesienie odwołania przenosi kompetencje na organ odwoławczy do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, a zatem organ odwoławczy był władny utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję z powołaniem się na odmienną argumentację faktyczną i prawną w uzasadnieniu.
Z tych wszystkich względów, skoro zarzuty skargi okazały się chybione, skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 powołanej na wstępie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.